«Ερχεται η ώρα, να πάρουν τα όνειρά μας εκδίκηση». Ακούγεται κοινότυπο ίσως. Πολλοί αριστεροί και ριζοσπάστες το συμπεριλαμβάνουν στις αναλύσεις, τις ομιλίες και τις συζητήσεις τους. Κάποιες φορές και μ’ έναν πομπώδη τρόπο, που ίσως ν’ αγγίζει και τα όρια της καρικατούρας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Έγινε υποσυνείδητο συλλογικό αίτημα. Έγινε σύνθημα. Έγινε μήπως και πραγματικότητα; Φυσικά και έγινε. Δεν μπορεί αυτό κανένας στα σοβαρά να το αμφισβητήσει. Είναι ήδη μια πραγματικότητα. Όπως πάντα όμως, η πραγματικότητα δεν έχει μονάχα μια ανάγνωση. Δεν είναι πάντοτε αυτή που νομίζουμε ή αυτή που προσδοκούμε να είναι. Και κυρίως, δεν είναι ποτέ στατική και αμετάβλητη. Δεν είναι μια κατάσταση αυθύπαρκτη, αλλά περισσότερο μια διαδικασία, που βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα που δρουν εντός της. Εν τέλει, τα όνειρα πάντα εκδικούνται. Όμως, υπάρχουν και φορές, που μπορεί να εκδικούνται κι αυτούς που τα κάνουν, αντί γι’ αυτούς που τους στέκονται εμπόδιο. Και τότε, μπορεί κάλλιστα, ακόμα και το πιο όμορφο όνειρο, να μετατραπεί στο χειρότερο εφιάλτη.

Η διαπραγμάτευση ως άλλοθι απραξίας

Υπάρχουν περιθώρια για όνειρα, σε μια πατρίδα που βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής ασφυξίας; Σε μια κοινωνία, που βιώνει την πιο βαθιά οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών; Και μάλιστα σ’ ένα διεθνές περιβάλλον, όπως όλα δείχνουν, εχθρικό; Ναι, υπάρχουν. Και δίχως να θέλω να υποτιμήσω την τεράστια σημασία της σκληρής διαπραγμάτευσης που διεξάγει αυτόν τον καιρό η ελληνική κυβέρνηση – πώς θα μπορούσα άλλωστε! – θα’ θελα να θυμίσω πως η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν τελειώνει σε αυτήν. Κι αυτό δεν είναι μια υπεραισιόδοξη διαπίστωση. Είναι ωμός ρεαλισμός. Υπάρχουν συγκεκριμένα κυβερνητικά στελέχη, που έχουν αναλάβει αυτό το, τιτάνιο ομολογουμένως, έργο. Αυτήν την τεράστια ευθύνη. Ας κάνουν τη δουλειά τους και θα κριθούν φυσικά εκ του αποτελέσματος, όπως όλοι. Δεν μπορεί όμως αυτό ν’ αποτελεί άλλοθι, για να μην προχωρούν μιας σειρά από αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις, που δεν έχουν κανένα απολύτως δημοσιονομικό κόστος, είναι ολότελα άσχετες με τους πιστωτές και τις απαιτήσεις τους, η ελληνική κοινωνία τις χρειάζεται και οι διαχρονικές αρχές και αξίες της Αριστεράς τις καθιστούν επιβεβλημένες.
Δεν μπορεί η διαπραγμάτευση ν’ αποτελεί άλλοθι απραξίας και για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί κανένας δεν ξέρει πότε θα ολοκληρωθεί. Ούτε καν, αν θα ολοκληρωθεί με μια συμφωνία, που θα δίνει μόνιμη και βιώσιμη λύση στο ελληνικό ζήτημα. Κάτι που το θεωρώ εξαιρετικά πιθανό να μη συμφέρει καμμιά πλευρά σε αυτήν την φάση. Όμως ας αφήσουμε τη διαπραγμάτευση. Κι ας πιάσουμε ξανά τα όνειρα...

Υπάρχουν περιθώρια για όνειρα;

Ονειρευόμαστε να ζήσουμε σε μια κοινωνία, που οι αστυνομικοί δεν θα λειτουργούν ως συμπλήρωμα ενός ιδιότυπου επιχειρηματικού παρακράτους, όπως συνέβη πρόσφατα στις Σκουριές. Που θα προστατεύουν πραγματικά τον πολίτη, ανεξάρτητα από την εθνοτική του προέλευση, το φύλο ή το σεξουαλικό του προσανατολισμό. Που θα προστατεύουν τους μάρτυρες μιας δίκης, οποιασδήποτε δίκης, αντί να τους αφήνουν βορά σε ακροδεξιές συμμορίες. Που θα σέβονται την προσωπικότητα και την υπόσταση κάθε ανθρώπου, αντί να τον εξευτελίζουν. Μια αστυνομία, που δε θ’ αποτελεί το ένστολο τμήμα των νεοναζί. Δημοσιονομικό κόστος για όλα αυτά; Μηδέν ευρώ. Άντε να χρειαστεί να βάλουμε τα εισιτήρια για να γυρίσει σπίτι του ο Πανούσης. Σιγά το πράγμα! Δεν θα σωζόταν δα η Ελλάδα μ’ αυτό το μικροποσό!
Ονειρευόμαστε να ζήσουμε κάποτε σε μια χώρα, που το δημόσιο τομέα δεν θα εξακολουθούν να τον εξουσιάζουν και να τον διαφεντεύουν τα ίδια γαλαζοπράσινα λαμόγια, που επί δεκαετίες είχαν μάθει να θεωρούν το κράτος κτήμα και λάφυρό τους. Που συνεχίζουν να το βλέπουν ως τέτοιο, παρά τον καταποντισμό των κομμάτων τους στις τελευταίες εκλογές. Που όλο αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα, θα αντικατασταθεί από πραγματική αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Μηδενικό είναι το δημοσιονομικό κόστος και γι’ αυτήν την αλλαγή. Χώρια που μπορεί να προκαλέσει και την επιδοκιμασία ακόμα των  «αδέκαστων» βορειοευρωπαίων «εταίρων» μας.
Απαιτούμε, δεν ονειρευόμαστε απλά, να ζήσουμε σε μια Ελλάδα, όπου δεν θα υπάρχει καμιά απολύτως επιχείρηση, μικρή ή μεγάλη, όπου οι εργαζόμενοι θα αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα. Που θα υπάρχουν αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για όλους. Κόστος; Μηδέν ευρώ. Και αν πέσουν και μερικά πρόστιμα σε καθάρματα – και συγγνώμη που δεν βρίσκω πιο ευγενική λέξη για το είδος τους – τα οποία, για παράδειγμα, κρατάνε ανθρώπους κλειδωμένους την ώρα που εργάζονται, ίσως να κερδίσει το κράτος και μερικά χρήματα. Αν και αυτό, είναι το δευτερεύον για εμάς. Το πρωτεύον είναι η αξιοπρέπεια. Πάντα.
Ονειρευόμαστε ένα κράτος, που όλα θα ξεκινούν και θα τελειώνουν στη δικαιοσύνη. Που δε θα μένει κανένας στο απυρόβλητο όταν εμπλέκεται σε σκάνδαλα δισεκατομμυρίων, ενώ την ίδια στιγμή θα στέλνονται στα κάτεργα οι σύγχρονοι Αγιάννηδες της εποχής μας. Που η δικαιοσύνη θα είναι ο στυλοβάτης της δημοκρατίας και όχι ο υπονομευτής της. Ούτε γι’ αυτό χρειάζονται χρήματα. Αν και ίσως ενοχληθούν κάποιοι από τους πιστωτές, αν δουν μερικούς απ’ τους εγχώριους εντολοδόχους τους πίσω απ’ τα κάγκελα. Αλλά καπιταλιστές είναι. Όσο κι αν ενοχληθούν δε θα κλάψουν κιόλας. Για αναλώσιμα πιόνια στο παιχνίδι τους, τους είχαν εξ αρχής κι οι ίδιοι.
Ονειρευόμαστε μια πατρίδα, που το εκπαιδευτικό της σύστημα θα έχει ως στόχο να αναδεικνύει ελεύθερες, ολοκληρωμένες και ανεξάρτητες προσωπικότητες. Ανθρώπους με πραγματική παιδεία και όχι απλή εκπαίδευση. Πολίτες και όχι καινούργια εργαλεία για τη γραμμή παραγωγής ή την ανεργία. Ανθρώπους, που, στο τέλος τέλος, θα μπορούν κι αυτοί να κάνουν και να υλοποιήσουν τα δικά τους όνειρα. Κι αυτό από μόνο του, είναι ένας πλούτος, που δεν μπορεί να μετρηθεί σε ευρώ, ούτε σε κανένα άλλο νόμισμα.

Χρειάζεται πολιτική βούληση και τόλμη

Τα όνειρα δεν κοστίζουν, λένε πολλοί. Και είναι αλήθεια αυτό. Και το ακόμα πιο βρώμικο μυστικό, είναι πως για τα περισσότερα απ’ αυτά, δεν χρειάζεται καν κάποια νομοθετική ρύθμιση. Άρα, ούτε σε χρόνο κοστίζουν. Το μόνο που χρειάζεται, είναι πολιτική βούληση και τόλμη. Και κυρίως όραμα και ψυχή. Αριστερή ψυχή. Αυτή που έφτασε το ΣΥΡΙΖΑ ως εδώ και που όλοι θέλουμε να τον πάει ακόμα παραπέρα. Και τώρα πια, όχι μονάχα τον ίδιο. Αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, που τον εμπιστεύτηκε. Αλλιώς... είπαμε. Τα όνειρα πάντα εκδικούνται. Κι είναι ανόητος, όποιος νομίζει πως μπορεί να γλυτώσει απ’ αυτόν τον κανόνα. Στο χέρι μας όμως είναι, να μην είμαστε εμείς τα θύματά των ίδιων των ονείρων μας. Αλλά εκείνοι που θα συνεχίσουμε αυτό το μακρύ ταξείδι, που μόλις ξεκίνησε. Με τα όνειρά μας για οδηγό. Κι όχι για να μας στοιχειώνουν.


Γιάννης Κατσιαούνης, μέλος ΣΥΡΙΖΑ πέμπτου δημοτικού διαμερίσματος Πειραιά
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet