Αν το νοσοκομείο λειτουργούσε όπως ο κοινωνικός αυτοματισμός



Της Όλγας Στέφου

Ας παίξουμε λίγο με την φαντασία μας. Ας φανταστούμε, δηλαδή, να εξαντλούνται τα προνόμια που θεωρούνται δεδομένα υπό το βάρος του κοινωνικού αυτοματισμού. Τα δεδομένα προνόμια, που όμως μας δίνουν το προνόμιο να κάνουμε το «κομμάτι» μας, σαν λιθαράκια που στήνουν αυτόν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Έχεις ένα Κράτος, μέχρι τώρα, που σου εγγυάται ότι η Υγεία σου θα είναι Δημόσια, δηλαδή δε θα γίνεις Αμερική, δηλαδή δε θα σκυλοπεθάνεις έξω από τα νοσοκομεία της χώρας, αν είσαι φτωχός.
Φτωχός. Γιατί, ξέρετε, οι φτωχοί σαν σύνολο είναι περισσότεροι από τους πρόσφυγες, ας πούμε. Ή, για να είμαστε πιο σαφείς, μαζί με τους πρόσφυγες και τους υπόλοιπους κολασμένους της γης, ανήκουν στην ίδια ομάδα. Ομάδα που δεν κερδάει, θα λέγαμε πως μάλλον χάνει.
Πλην όμως, οι ισχυροί ανάμεσα στους φτωχούς, δηλαδή οι ιθαγενείς φτωχοί, δηλαδή οι «τακτοποιημένοι», όπως και να το κάνουμε, είναι τακτοποιημένοι καθώς τους τακτοποιούν κάποια κεκτημένα: Άμα βγάλεις τον καρκίνο και θες 70.000 ευρώ για τη χημειοθεραπεία, ξέρεις ότι δεν θα τα πληρώσεις. Ξέρεις ότι θα τα καλύψουν τα ταμεία σου, ή –μέχρι πρότινος, τουλάχιστον- θα τα κάλυπτε το κράτος ούτως ή άλλως, διότι αξία μεγαλύτερη από την ανθρώπινη ζωή δεν ήταν. Είχες ΑΜΚΑ, είχε περίθαλψη και προσφάτως και ΑΜΚΑ να μην είχες, πάλι θα είχες περίθαλψη. Χωρίς να σου κόβουν τιμολόγιο.
Αλλά όχι. Ας πούμε ένα παραμύθι. Θα ξέρετε, φυσικά, πως δεν είναι όλα τα παραμύθια όμορφα και μυρωδάτα. Για παράδειγμα η μάγισσα του Χάνσελ και της Γκρέτελ έτρωγε παιδιά. Ας πούμε, λοιπόν, ένα παραμυθάκι.

Το νοσοκομείο ως αποτύπωμα της κοινωνίας

Ως ακριβές αποτύπωμα, όμως, ταυτότητας αποτύπωμα. Φανταστείτε ένα απέραντο νοσοκομείο να λειτουργεί με τους όρους της σφαγής της κατσίκας του γείτονα. Ο διευθυντής της παιδιατρικής κάνει επισκέψεις στους θαλάμους και μετράει τα παιδάκια:
Πρώτο παιδάκι – Έλληνας, μένει
Δεύτερο παιδάκι – Έλληνας, γονείς άνεργοι, μένει αλλά χωρίς ζελέ για επιδόρπιο.
Τρίτο παιδάκι – Σύρος με ΑΜΚΑ. Μένει και επιστρέφει μόλις βγει στα νοσοκομεία της χώρας τους. Που δεν έχει νοσοκομεία, διότι εβομβαρδίσθησαν, αλλά ας μείνει να μεγαλώσει να τα χτίσει.
Τέταρτο παιδάκι – Μαροκινός χωρίς ΑΜΚΑ, που επέζησε της βάρκας, πριν ξεβραστεί στις Λαμπεντούζες της Μεσογείου. Το πνίγουμε στο νιπτήρα. Κι επειδή δεν είναι δουλειά του λιμενικού να ρυμουλκήσει μωρά απ’ τα κρεβάτια του, θα το πνίξει η επίλεκτη ομάδα νοσηλευτριών, ονόματι «Μόρα».
Ας δούμε, τώρα, τον διευθυντή της Νευρολογικής Κλινικής,
-Ασθενής πρώτος – Έλλην με εγκεφαλικό και σχετική επιφάνεια, πάει σε μονόκλινο
-Ασθενής δεύτερος – Έλλην ανασφάλιστος, περικοπή των απαιτούμενων εξετάσεων διά της δημοφιλούς μεθόδου της ρωσικής ρουλέτας. Ας πήγαινε να δουλέψει στα χωράφια. Κι αν όντως δουλεύει στα χωράφια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιλέγει μία δουλειά που τον πληρώνει μαύρα.
-Ασθενής τρίτος – Πρόσφυγας με ΑΜΚΑ, νοσηλεία μέχρι τέλους, επίλεκτη ομάδα νοσηλευτριών εκπαιδευμένες στο «Αλλοδαπών» φροντίζουν να παραδοθεί αμέσως μετά το εξιτήριο και να πακεταριστεί για τη χώρα του, η οποία πιθανότατα στα βομβαρδισμένα της νοσοκομεία δεν διαθέτει τα απαιτούμενα φάρμακα, αλλά αι χείρες των ιατρών έχουνε νιφτεί κι αν είναι να πεθάνει, τουλάχιστον ας πεθάνει στον τόπο που τον γέννησε.
- Ασθενής τέταρτος – Χωρίς ΑΜΚΑ, επιληπτικός, το νοσοκομείο, ως οφείλει, ακολουθεί τις εντολές του Υπουργείου και τον στέλνει από εκεί που ήρθε. Ας πούμε από την Βουλγαρία, φορτηγατζής με επιληπτική κρίση, την οποία επιληπτική κρίση παθαίνει ξανά επάνω στο τιμόνι κι ας κάνουμε όλοι μία δέηση, γιατροί τε και νοσηλευταί, να την πάθει εκτός συνόρων, παίρνοντας στο λαιμό του αλλοδαπούς οδηγούς με το τρελό του φορτηγό.
Ο διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής είναι κι αυτός άντρας, καθώς ζητήθηκε μεν από γυναίκες να καλύψουν υπεύθυνα πόστα, αλλά εκείνες αρνήθηκαν και δικαίως, δεν είναι όλα για όλους.
Στην Ψυχιατρική Κλινική δεν φτάνουμε στο σημείο να ελέγξουμε τους θαλάμους, διότι καμία σημασία δεν έχει.
Υπάρχουν, βεβαίως, ειδικές πτέρυγες για τους ασθενείς που έρχονται ινκόγκνιτο, δηλαδή τους προνομιούχους ή, τέλος πάντως, όσους καταφέρνουν να αντιληφθούν πως με τη σωστή αγωγή όλα θα πάνε καλά. Αυτοί είναι εντάξει.
Κι εξάλλου, είναι πάρα πολύ της μόδας η κατάθλιψη, πάρα πολύ. Όπου στραφείς, αυτό ακούς: Έχω κατάθλιψη. Ή, ακόμα καλύτερα, «πίνω για να μην πέσω στα χάπια» κι άλλα τέτοια, ελαφρώς δραματικά, αλλά σίγουρα πολύ επιστημονικά τσιτάτα.
Η υπόλοιπη ψυχιατρική κλινική είναι ως οφείλει να είναι: Οι θάλαμοι έχουν αλυσοδεμένους ασθενείς με σχιζοφρένεια ή αυτιστικούς μεγάλου φάσματος και τα καθημερινά χάπια τους κρατούν σε καταστολή, διότι –κι αυτό το ξέρουν όλοι- αν βγουν έξω στην κοινωνία είναι επικίνδυνοι, εν δυνάμει δολοφόνοι και εμπρηστές.

Ας ξυπνήσουμε

Μα ας ξυπνήσουμε τώρα από αυτό το παραμύθι. Είπαμε, εξάλλου, ότι δεν είναι όλα τα παραμύθια χαρούμενα. Ούτε κι είναι όλα τα παραμύθια για παιδιά γραμμένα.
Το πρόβλημα με το παραμύθι του κοινωνικού αυτοματισμού, μολαταύτα, είναι ότι έχει την τάση να ζωντανεύει, σαν ταινία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο. Και να σε καταπίνει. Ακόμα και σε αυτά που θεωρείς δικαιωματικά σου κεκτημένα.
Διότι δικαιωματικά κεκτημένα, αγαπητοί κι αγαπητές, υπάρχουν είτε για όλους, είτε για κανέναν.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet