Το πάθος του Μπομπ Μάρλεϊ για την «στρογγυλή θεά»



«Το ποδόσφαιρο είναι από μόνο του μία ολόκληρη δεξιοτεχνία. Ένας κόσμος. Μου αρέσει γιατί για να παίξεις, θα πρέπει να είσαι επιδέξιος. Ελευθερία! Το ποδόσφαιρο είναι ελευθερία». Αυτά έλεγε το 1979 ο Μπομπ Μάρλεϊ αποκαλύπτοντας τη μεγάλη αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Ο άνθρωπος που πήρε τη ρέγκε τη μουσική της πατρίδας του, της Τζαμάικα, και την έκανε παγκόσμια μουσική λάτρευε με πάθος τη “στρογγυλή θεά” και δεν έχανε ευκαιρία να παρακολουθεί αλλά και να παίζει ποδόσφαιρο.

Μουσική και ποδόσφαιρο

Το καλοκαίρι του 1978, είχε φροντίσει το πρόγραμμά του να περιλαμβάνει συναυλίες στη Αργεντινή, όπου διεξαγόταν το Μουντιάλ. Είχε δηλώσει μάλιστα ότι ένας από τους αγαπημένους του παίκτες ήταν ο Οσβάντο Αρντίλες, τον οποίο παρακολουθούσε με την Τότεναμ όταν ζούσε στο Λονδίνο. Άλλες αδυναμίες του, ο Πελέ, αλλά και ο νεαρός, τότε, Μαραντόνα.
“Αγάπησα την μουσική πριν από το ποδόσφαιρο, αν πρώτα αγαπούσα όμως το ποδόσφαιρο , ίσως τα πράγματα ήταν επικίνδυνα”, έλεγε σε κάθε ευκαιρία, στήνοντας όποτε του δινόταν ευκαιρία ποδοσφαιρικά ματς.
Με τους δημοσιογράφους στο Μπάτερσι Παρκ στο Λονδίνο το 1975, κόντρα μιας μεικτής καλλιτεχνών και δημοσιογράφων δίπλα στον Πύργο του Άιφελ, το 1977. Τότε ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και οι άλλοι Γάλλοι υποτίμησαν τις ποδοσφαιρικές ικανότητες της παρέας του Μάρλεϊ με αποτέλεσμα να γνωρίζουν βαριά ήττα. Ο «πατριάρχης» της Ρέγκε έπαιξε μπάλα στις εγκαταστάσεις της Φούλαμ, αλλά και στο Ρίο ντε Τζανέιρο τον Μάρτιο του 1980, παρέα με τον σπουδαίο βραζιλιάνο μουσικό και συγγραφέα Τσίκο Μπουάρκε και τον Πάουλο Σέζαρ, τον παγκόσμιο πρωταθλητή του 1970, ο οποίος όταν ρωτήθηκε για την ποδοσφαιρική αξία του Μάρλει τον χαρακτηρισε “μέτριο ποδοσφαιρικά”.

Το φιλικό με τη Ναντ

Μια ωραία ποδοσφαιρική ιστορία συνέβη τον Ιούλιο του 1980 όταν ο Μπομπ Μάρλει και η μπάντα του οι Γουέιλερς βρίσκονται στη Γαλλία. Το μεσημέρι, στις 2 του Ιουλίου, στο προπονητικό κέντρο Ζονελιέρ στη Νάντη σταματά ένα πούλμαν. Από αυτό δεν κατεβαίνει κάποια ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά κάτι τύποι με διάφορες φόιρες, μαλλιά ράστα και πολύχρωμους σκούφους. Είναι η ποδοσφαιρική ομάδα των Γουέιλερς, η οποία μετά από ενέργειες του Μπομπ Μάρλεϊ, θα παίξει ένα φιλικό ματς με την πρωταθλήτρια Γαλλίας Ναντ, λίγες ώρες πριν τη συναυλία τους στο Μποζουάρ. Οι παίκτες της Ναντ κοιτούν με απορία. «Τους είδαμε να έρχονται και αναρωτιόμαστε: Τι΄ναι τούτοι; Πού πάνε;», θα πει ένας από τους ποδοσφαιριστές της “κιτρινοπράσινης” ομάδας. Ο μάγειρας του γκρουπ, τα αδέρφια Κάρλτον (ντράμερ) και Άστον Μπάρετ (μπασίστας), ο Μπομπ Μάρλει, αλλά και ο Άλαν «Σκιλ» Κόουλ, ένας από τους καλύτερους παίκτες που έβγαλε η Τζαμάικα, και πολύ στενός φίλος του Μάρλεϊ και μάνατζερ στις περισσότερες περιοδείες που θα κάνουν οι Γουέιλερς από τα μέσα της δεκαετίας του ΄70. Οργάνωσε, μάλιστα, την περίφημη συναυλία για την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε τον Απρίλιο του 1980. Πριν από αυτό, όμως, υπήρξε λαμπρός επιθετικός μέσος, έπαιξε στην Εθνική σε ηλικία μόλις 15 ετών, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στη βραζιλιάνικη Νάουτικο, με την οποία αντιμετώπισε, μεταξύ άλλων, τον Πελέ.
Η ομάδα των Γουέιλερς αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Γαλλίας Ναντ. Μια σπουδαία ομάδα της εποχής που ήταν αήττητη τέσσερα χρόνια στο γήπεδό της, ενώ είχε φτάσει μέχρι τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Διέθετε εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές, διεθνείς με τους τρικολόρ.  Ανάμεσά τους ο Ανρί Μισέλ, ο αρχηγός της Ναντ που είχε ήδη κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Γαλλίας (αργότερα ανέλαβε προπονητής της Εθνικής Γαλλίας, αλλά και του Άρη Θεσσαλονίκης το 2011) και ο Ζιλ Ραμπιγιόν, ο οποίος λίγα χρόνια μετά, ως τεχνικός διευθυντής των Καννών, θα ανακαλύψει έναν ταλαντούχο πιτσιρικά ονόματι Ζινεντίν Ζιντάν.
Αρχικά οι παίκτες της Ναντ αντιμετώπισαν το ματς χαλαρά, σε αντίθεση με τους Γουέιλερς που έπαιζαν σαν σε... τελικό Μουντιαλ! Δυο φορές προηγήθηκε η Ναντ, ισάριθμες φορές ισοφαρίστηκε από την πολύχρωμη ομάδα του Μπομπ Μάρλει. Τελικά, οι πρωταθλητές Γαλλίας θα επικρατήσουν (δύσκολα...) με 4-3, με τον Μπομπ Μάρλει να σκοράρει δυο φορές, ενώ εντυπωσίασε με την πολύ καλή τεχνική του κατάρτιση, αλλά και το πάθος του να κυνηγάει κάθε μπαλιά, ακόμα και αυτές που φαινομενικά ήταν “χαμένες”.  Ο Ανρί Μισέλ όταν θυμάται τον αγώνα με την ομάδα του Μάρλει λέει: «Ήταν χαρούμενοι που έπαιζαν, τους άρεσε πραγματικά η μπάλα αλλά αντιμετώπιζαν το παιχνίδι πολύ σοβαρά. Μετά το ματς, μας κάλεσαν στο πούλμαν τους. Πολλή κάπνα, και δεν κάπνιζαν Γκολουάζ. Μας αφιέρωσαν έναν δίσκο, μας προσκάλεσαν στη συναυλία».
Το ματσάκι της Ναντ με την ομάδα του Μπομπ Μάρλει έμελλε να είναι από τα τελευταία ποδοσφαιρικά ματς του μεγάλου καλλιτέχνη. Γι’ αυτό η φωτογραφία που δείχνει (χαμογελαστούς) τον Μάρλει να φορά την κλασσική κιτρινοπράσινη φανέλα της Ναντ και τον Ανρί Μισέλ την “ερυθρόλευκη” της Εθνικής Περού πριν τη σέντρα του αγώνα έχει καταγραφεί στις κλασσικές ποδοσφαιρικές φωτό.

Το τέλος...

Λίγους μήνες μετά το ματς στο Ζονιελέρ της Νάντης, ο Μάρλεϊ θα καταρρεύσει στο Σέντραλ Παρκ όπου είχε πάει για να τρέξει. Θα πεθάνει στις 11 Μαΐου 1981 σε ηλικία μόλις 36 χρονών. Ο θρύλος λέει ότι ο καρκίνος ο οποίος διαγνώσθηκε στον Μπομπ Μάρλεϊ το φθινόπωρο του 1980 οφειλόταν σε τραυματισμό του σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Ένα μοιραίο, σκληρό μαρκάρισμα, ένα παραμελημένο τραύμα που κακοφόρμισε. Πάντως στην πραγματικότητα, είχε τραυματιστεί σοβαρά παίζοντας ποδόσφαιρο στο Παρίσι τρία χρόνια νωρίτερα. Ο γιατρός που τον εξέτασε του σύστησε να κάνει εξετάσεις για ένα νύχι του ποδιού του που φαινόταν κάπως ύποπτο, αλλά ο Μάρλεϊ προτίμησε να ακολουθήσει κάποιες εναλλακτικές θεραπείες, σύμφωνες με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Ρασταφάρι.  «Αγαπώ πρώτα τη μουσική και μετά το ποδόσφαιρο. Αν ερχόταν πρώτο το ποδόσφαιρο θα ήταν κάπως επικίνδυνο γιατί είναι βίαιο άθλημα. Όταν κάποιος σου κάνει ένα γερό τάκλιν, σου ξυπνάει άγρια ένστικτα».

Μ. Διόγος

Πηγές: El Sombrero (www.sombrero.gr), rabona.gr
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet