Η ιστορία του κομμουνιστή ιρλανδού πυγμάχου Ρόμπερτ Χίλιαρντ  



Ιρλανδός, ιερέας, πυγμάχος, κομμουνιστής, εθελοντής στις “Διεθνείς ταξιαρχίες” στην Ισπανία. Η ζωή του Ρόμπερτ Χίλιαρντ θα μπορούσε να γίνει σενάριο ταινίας, όμως έγινε θέμα στο σάιτ (humbazine.gr) του πολύ καλού περιοδικού Humba ως “προάγγελος” του τεύχους 34 που κυκλοφορεί και είναι αφιερωμένο στο μποξ.
Ο Χιλιαρντ γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1904 στο Moyeightragh της Ιρλανδίας και από μικρός εντάχθηκε στον αγώνα για την ελευθερία και την ισότητα των ανθρώπων. Σε ηλικία 17 ετών, φοιτητής, συμμετείχε στο  πολιτικό κίνημα για την αυτοδιάθεση της Ιρλανδίας, ενώ ήταν ενεργό μέλος της αδελφότητας Trinity College Thomas Davis. Ο Χιλιαρντ επηρεάστηκε από τις Ρεπουμπλικανικές ιδέες του IRA ενώ πολλές φορές έκανε συγκεντρώσεις στο σπίτι του με τοπικά μέλη του ΙRΑ. Παράλληλα, με την ενεργή συμμετοχή στον IRA ο Χίλιαρντ ενδιαφέρεται για τον μαρξισμό. Το 1922, η Νότια Ιρλανδία ανεξαρτητοποιήθηκε και τυπικά από το Ηνωμένο Βασίλειο, με όνομα “Ελεύθερο Ιρλανδικό Κράτος” και πρωτεύουσα το Δουβλίνο, ενώ η Βόρεια παρέμεινε υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου, έχοντας αποκτήσει ένα τοπικό Κοινοβούλιο και μία τοπική Κυβέρνηση στο Μπέλφαστ. Ο Χίλιαρντ, όπως και σύσσωμος ο ΙRA διαφώνησαν. Ο εμφύλιος είχε αρχίσει...

Ο πυγμάχος...  

Ο Ρόμπερτ Χίλιαρντ αγάπησε με πάθος την πυγμαχία. Στο Κολέγιο έγινε πρωταθλητής πυγμαχίας, ενώ παράλληλα αγωνίστηκε για μισή σεζόν στην ομάδα Trinity Rugby. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι έπασχε από υπερμετρωπία και δεν φορούσε γυαλιά. Η Πυγμαχία τον κέρδισε και έγινε από τους καλύτερους μποξέρ της χώρας του, κερδίζοντας για δυο συνεχόμενα χρόνια τον τίτλο του πρωταθλητή Ιρλανδίας στην κατηγορία bantamweight (κατηγορία πετεινού – 54 κιλά). Θα επαναλάβει μάλιστα ξανά αυτή του την επιτυχία τη σεζόν 1930-31, κερδίζοντας μάλιστα το ιρλανδικό  πρωτάθλημα στην ίδια κατηγορία τον Μάιο του 1931. Παράλληλα εκπροσώπησε την Ιρλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924, όπου σύμφωνα με την βιβλιογραφία της εποχής, έχασε στα σημεία από τον Αργεντίνο Benjamin Pertuzzo, στο 2ο γύρο.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1925 γνώρισε την Ρόζμαρι Ρόμπινς με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Μετακόμισαν στην Οξφόρδη όπου ο “ψάχτης” Χίλιαρντ γνωρίζει την ομάδα των Ευαγγελικών Χριστιανών της Οξφόρδης και επιστρέφει στο κολέγιο Trinity ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη θεολογία. Το 1931 διορίστηκε ιερέας της ιρλανδικής Εκκλησίας και το 1932 εργάστηκε στην αποστολή για τους φτωχούς στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Άννας στο Μπέλφαστ. Είναι μια “σκληρή” οικονομικά εποχή με την βρετανική κυβέρνηση να απαιτεί από τους άνεργους να πουλήσουν προσωπικά αντικείμενα πριν αποκτήσουν το επίδομα ανεργίας, το πολύ μισητό «Means Test» (Μέση δοκιμή). Αυτό έφερε σε ακόμα πιο δύσκολη θέση τους ήδη φτωχοποιημένους πολίτες του Μπέλφαστ που βίωσαν μια από τις χειρότερες υφέσεις της οικονομικής ιστορίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δραστηριοποιήθηκε στο Μπέλφαστ για το θέμα αυτό και η κίνηση των ανέργων έφτασε να αμφισβητήσει τη «Μέση Δοκιμή». Οι άνεργοι με την βοήθεια του ΚΚ οργάνωσαν εκστρατεία που ξεπέρασε τον θρησκευτικό διαχωρισμό καθολικών-προτεσταντών. Φυσικά ο Χίλιαρντ ήταν από τους ηγέτες του αγώνα. Το 1934 μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της η σύζυγος του αρρώστησε βαριά. Ο Χίλιαρντ δεν έχει καμία οικονομική στήριξη. Παραιτείται από την αποστολή του καθεδρικού ναού στο Μπέλφαστ και μεταναστεύει στο Λονδίνο, όπου γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (αρχικά στο Ιρλανδικό και μετά λόγω μετακόμισης στο Βρετανικό) και επιστρέφει στη δημοσιογραφία.

Το ταξίδι στην Ισπανία

Δυο χρόνια μετά, τον Δεκέμβριο του 1936, φεύγει για την Ισπανία προκειμένου να ενταχθεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Να πως περιγράφει το ταξίδι του στην Ισπανία: “[…] Ήρθαμε από τη Γαλλία στα μηχανοκίνητα φορτηγά, το ηθικό μας ήταν ανεβασμένο, μιλώντας ο ένας στον άλλον είπαμε ότι ο Φράνκο άκουσε ότι ερχόμαστε και ξεκίνησε ήδη να τρέχει. Το πρωί βρισκόμασταν στο στρατόπεδο στη Figueras. Είχαμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε μια ημέρα ανάπαυσης ή να προχωρήσουμε. Ομόφωνα ψηφίσαμε να προχωρήσουμε, τέσσερις ώρες ύπνου και πρωινό, στη συνέχεια το τρένο για τη Βαρκελώνη, αλλά και η πορεία προς τη Βαρκελώνη. Σφίγγουμε τις γροθιές μας στον αέρα (αντιφασιστικός χαιρετισμός). Θυμάμαι μια γυναίκα, ύψος περίπου τεσσάρων ποδιών (1,22 μέτρα), φορούσε ένα καφέ σάλι με σχέδιο στα σύνορα – ένα σάλι που μοιάζει πολύ με αυτό που  που φορούν οι γυναίκες στην Ιρλανδία όταν μάχονται. Ήταν μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας. Σήκωσε ψηλά τη γροθιά της και μας χαιρέτησε. Ποιος ξέρει ποιον δικό της είχε χάσει στη μάχη ενάντια στο φασισμό;[…]”
Τον Φεβρουάριο του 1937, ο Φράνκο προσπαθεί να καταλάβει την Μαδρίτη με δύναμη 40.000 ανδρών. Απέναντι τους εφτά χιλιάδες αντιφασίστες μέλη του Δημοκρατικού Στρατού και των Διεθνών Ταξιαρχιών. Στις 12 Φεβρουαρίου, στη μάχη που έγινε γνωστή ως Suicide Hill, οι αντιφασίστες υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Το βρετανικό και ιρλανδικό τάγμα αναγκάστηκαν να διατάξουν υποχώρηση στην επόμενη κορυφογραμμή που βρίσκεται εκτός δρόμου μεταξύ San Martin de la Vega και Morata de Tajuna. Σε εκείνη τη μάχη πιστεύεται ότι ο Ρόμπερτ Χίλιαρντ χτυπήθηκε μαζί με άλλους τρεις συντρόφους του, προσπαθώντας να επιβραδύνει την πρόοδο των φασιστικών στρατευμάτων, ο θάνατος του προήλθε από πτώση τείχους ύστερα από ρίψη χειροβομβίδας, μάλιστα πέθανε με διαφορά λίγων ωρών από τον φίλο του επίσης Ιρλανδό Eamon McGrotty από το Derry. Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες αποτελούνταν περίπου από 45.000 εθελοντές από 54 διαφορετικές χώρες. Η ταξιαρχία των Ιρλανδών αποτελείτο από 200 ψυχές, εκ των οποίων οι 60 δεν επέστρεψαν ποτέ ανάμεσα τους και ο σπουδαίος πυγμάχος και αντιφασίστας Ρόμπερτ Χίλιαρντ.

Μ. Διόγος

Πηγή: Humba
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet