Ήτανε κακό το κλίμα...


Η συγκεκριμενοποίηση του κλιματικού πακέτου της γερμανικής κυβέρνησης προκάλεσε ακόμα περισσότερες αντιδράσεις από την αρχική ανακοίνωσή του. Ακτιβιστές και επιστήμονες θεωρούν ότι η κυρία Μέρκελ έβαλε κι άλλο νερό στο κρασί της και απέδειξε ότι η πολιτική ελίτ είναι ανίκανη να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησής της από την «οικονομία».




Του Δημήτρη Σμυρναίου


Όταν το Σεπτέμβριο η κυβέρνηση Μέρκελ είχε ανακοινώσει το λεγόμενο «πακέτο» μέτρων εναντίον της κλιματικής αλλαγής, ο φιλικός της Τύπος είχε προσπαθήσει να το βαφτίσει ως ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Αντίθετα, οι επιστήμονες του χώρου, αλλά και οι ακτιβιστές για το κλίμα είχαν επισημάνει ότι η καγκελάριος είχε καταλήξει σε μέτρα που θύμιζαν τον τρόπο που είχε επιλέξει να αντιμετωπίσει και την κρίση της ευρωζώνης: «Πολύ δειλά και πολύ καθυστερημένα». Αυτή την εβδομάδα από το αρμόδιο υπουργείο βγήκαν πιο εξειδικευμένες ανακοινώσεις και οι ειδικοί έτριβαν τα μάτια τους. Οι στόχοι και τα μέτρα που περιγράφονται είναι μερικά βήματα πιο πίσω από ότι αρχικά είχε ανακοινωθεί.


«Αφύπνιση μέσω της ταλαιπωρίας»


Όλα αυτά συνέβαιναν την ώρα που στο Βερολίνο διαδραματίζονταν σκηνές «πολιτικής ανυπακοής» με πρωτοβουλία της οργάνωσης «Εξέγερση κατά του Αφανισμού» (Extinction Rebellion), που επιχειρεί να δώσει μια ακτιβιστική διάσταση «ξεσηκωμού» στις διαμαρτυρίες για την κλιματική καταστροφή. Περίπου 3.000 πολίτες, στην πλειονότητά τους νεαροί κατασκήνωσαν σε μερικά από τα πιο κεντρικά σημεία της γερμανικής πρωτεύουσας, προκαλώντας σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα και αναγκάζοντας την αστυνομία να τους απομακρύνει, χωρίς πάντως ιδιαίτερη χρήση βίας. Ανάμεσα σε αυτούς που καλούσαν σε τέτοιες δράσεις πολιτικής ανυπακοής ήταν και η Καρόλα Ρακέτε η «καπετάνισσα», που έσωζε πρόσφυγες στις ιταλικές θάλασσες και είχε προκαλέσει την οργή του Ματέο Σαλβίνι.


Μια άλλη γνωστή ακτιβίστρια η Λίζα Νόιμπαουερ από τις ηγετικές φυσιογνωμίες των κινητοποιήσεων των «Παρασκευών για το μέλλον» αναρωτιόταν πώς μπορεί τελικά η κυβέρνηση να αγνοεί τη φωνή ενάμιση εκατομμυρίου νεολαίων και χιλιάδων επιστημόνων και ρωτούσε «τι άλλο θα πρέπει να κάνουμε για να μας ακούσουν;»


Προφανώς η δράση Extinction Rebellion ήταν μια απάντηση στο ερώτημά της. Κάποιοι φοβούνται ότι τελικά η αδυναμία της πολιτικής ελίτ να τα βάλει με τη... συγγενική της οικονομική-βιομηχανική-τραπεζική μπορεί στο τέλος να οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου πόλωση τα πράγματα. Ο κεντροαριστερός Τύπος προσπαθούσε ήδη να κατηχήσει τους ακτιβιστές να σταματήσουν δράσεις, που μπορεί να εξοργίσουν το μέσο πολίτη, δείχνοντας κατανόηση για τα αιτήματά τους αλλά ασκώντας σφοδρή κριτική στις μεθόδους τους. Οι ακτιβιστές από τη μεριά τους θεωρούν πως μόνο με ακραίες δράσεις θα μπορέσουν να κινητοποιήσουν τόσο την κυβέρνηση όσο και την κοινωνία και ποντάρουν στην γοητεία που ασκούν τέτοιες κινήσεις σε μεγάλη μερίδα της νεολαίας. Το σίγουρο είναι πάντως ότι αν αποφασίσουν να κορυφώσουν τις δράσεις τους, κάποια στιγμή μπορεί να φέρουν σε δύσκολη θέση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλαδή κυρίως τους Πράσινους και την Αριστερά, που από τη μια άσκησαν κριτική στην κυβέρνηση, αλλά από την άλλη κρατούν αποστάσεις από ακρότητες. Ακραία χαρακτηρίζουν πολλοί και τα αιτήματά τους, όπως για παράδειγμα ο μηδενισμός των ρύπων μέχρι το 2025.


Οι ακτιβιστές εμφανίζονται συνήθως απροειδοποίητα κάποια στιγμή της νύχτας και κλείνουν δρόμους και πλατείες, αιφνιδιάζοντας την αστυνομία. Είναι μια μέθοδος που θυμίζει αρκετά ανάλογες δράσεις των κίτρινων γιλέκων. Οι δράσεις τους ήταν προγραμματισμένες για ολόκληρη την εβδομάδα και οδήγησαν σε ένα ατελείωτο κρυφτό με τις αστυνομικές δυνάμεις, που ανάλογό του δεν είχε υπάρξει στο παρελθόν.


Μένει βεβαίως να φανεί πώς θα αντιδράσει η κοινωνία σε αυτές τις μεθόδους που ουσιαστικά αποσκοπούν στην «αφύπνιση μέσω της ταλαιπωρίας». Αρκετοί αμφιβάλουν αν το να μείνει κάποιος μποτιλιαρισμένος στο αυτοκίνητο του για δύο ώρες ή να χάσει την πτήση του επειδή κάποια drone εμποδίζουν την κυκλοφορία θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Από την άλλη, οι εκπρόσωποι της Extinction Rebellion επιμένουν ότι αυτό που χρειάζεται είναι ριζοσπαστικές λύσεις που δεν θα είναι πάντα και τόσο βολικές. Αλλά για να διατηρηθεί η βιωσιμότητα του πλανήτη θα χρειαστεί να ξεβολευτούν εκατομμύρια πολιτών σε όλο τον πλανήτη. Και επιμένουν ότι τα ημίμετρα όπως αυτά της κυβέρνησης Μέρκελ μπορεί να περιορίζουν τις ενοχές των πολιτικών αλλά τελικά επιτείνουν τον εφησυχασμό της κοινωνίας που μπορεί να αποδειχτεί θανατηφόρος.


Το πράσινο πακέτο ξεθώριασε


Το περιοδικό der Spiegel περιέγραφε μερικά μόνο από τα σημεία όπου η κυβέρνηση Μέρκελ κοιμήθηκε πράσινη και ξύπνησε γκρι... Ο στόχος για μηδενικούς ρύπους ως το 2050 δεν αναφέρεται πλέον ως δεσμευτικός στο σχετικό νομοσχέδιο αλλά ως ευκτέος. Λείπουν επίσης συγκεκριμένα όρια μειώσεων για το 2040 όπως αρχικά προβλεπόταν (μείωση ρύπων κατά 70%). Το λεγόμενο κλιματικό συμβούλιο, το οποίο υποτίθεται ότι θα παρακολουθούσε τις σχετικές εξελίξεις και θα κατέθετε και συγκεκριμένες προτάσεις, ελέγχοντας παράλληλα σε ετήσια βάση την απόδοση των όποιων μέτρων, εμφανίζεται πλέον αποδυναμωμένο και με ασαφείς αν όχι ανύπαρκτες αρμοδιότητες.


Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μετατρέπεται έτσι σε ένα ζήτημα που διχάζει βαθιά την κοινωνία, αλλά όπως φαίνεται μπορεί να προκαλέσει και πάλι τριγμούς στον κυβερνητικό συνασπισμό. Την ώρα που υπουργοί και ηγετικά στελέχη των δύο εταίρων το επαινούν, κάποιοι μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) εξαπολύουν πυρά κατά της αδυναμίας των Χριστιανοδημοκρατών να αντιμετωπίσουν το θέμα στην πραγματική του διάσταση. Ανάμεσα σε αυτούς που «γκρινιάζουν» είναι και κάποιοι από τους υποψήφιους για την ηγεσία του SPD, το οποίο συνεχίζει να βρίσκεται εν μέσω της σχετικής εσωκομματικής διαδικασίας για την ανάδειξη του νέου του προέδρου ή μάλλον ενός νεόυ δυαδικού προεδρικού σχήματος. Μια διαδικασία που φαίνεται να απασχολεί περισσότερο αυτή τη στιγμή τα κεντρικά του κόμματος από ότι το... μακρινό κλιματικό πακέτο.


ΥΓ. Η δολοφονική νεοναζιστική επίθεση στην Χάλλε επιβεβαιώνει αυτό που αρκετές φορές έχει επισημανθεί από τις σελίδες της «Εποχής». Η γερμανική κυβέρνηση και οι διάφορες αρμόδιες υπηρεσίες αντιμετωπίζουν πολύ συχνά με στρουθοκαμηλισμό το φαινόμενο της μαζικής εξάπλωσης της ακροδεξιάς ιδεολογίας αλλά και σχετιζόμενων με αυτή δρστηριοτήτων σε ολόκληρη την Ανατολική Γερμανία. Οι ανέξοδες εκδηλώσεις συμπάθειας για τα θύματα, η φραστική καταδίκη ακραίων θέσεων, ο «ανθρωπισμός» στα λόγια που υπηρετεί εδώ και μερικά χρόνια η Ανγκέλα Μέρκελ δεν είναι αρκετά για να αντιμετωπίσουν τη «μελανή απειλή». Ο νεοφασισμός δεν είναι ένα «κρυολόγημα» της κοινωνίας που θα περάσει από μόνο του. Χρειάζεται πρόληψη, αντιμετώπιση, θεραπεία.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet