Δεν είναι ωραία η Δεξιά. Σαν κακή φάρσα, σαν υπαρξιακό βασανιστήριο. Δεν είναι ωραία η Δεξιά, φέρνει μαζί της περίεργους καιρούς με τα παλιά της εργαλεία. Κι αυτά τα εργαλεία χτυπούν πάντοτε πάνω στα σαθρά αισθήματα των ανθρώπων: Αναλγησία, μίσος, κακές συναναστροφές.
Κακές συναναστροφές. Δεν είναι ωραία η Δεξιά, όπου και αν κοιτάξεις. Όπου κι αν στραφείς έχεις να αντικρίσεις αδικίες. Κι αν πια δεν τα λένε ξερονήσια, θα τα πούνε κάπως αλλιώς: επαναπροωθήσεις προσφύγων, τρομονόμους. Κι αν πια δε σου χτυπούν το σπίτι για να σε συλλάβουν, φροντίζουν να μην έχεις άλλη φωνή: Ούτε στον δρόμο, ούτε στην ζωή σου, πουθενά δεν έχεις φωνή κι έτσι κι αλλιώς μια φωνή ακούγεται. Η δική τους.

Ταγίπ μέθυσες;

Περίεργοι καιροί, έτσι δεν είναι; Σα να έκανε η κοινωνία στροφή στα μαύρα χρόνια. Αν ήτανε ταινία, θα ήτανε σπουδαία. Αν ζούσε, ας πούμε, ο Κιούμπρικ. Ο Κιούμπρικ για να περιγράψει τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ερντογάν, τον εκλεγμένο δικτάτορα, τον εκδοροσφαγέα.
«Καλημέρα, Ταγίπ, πάρε πίσω τα αεροπλάνα, Ταγίπ, μέθυσες; Τι εννοείς οι μουσουλμάνοι δεν πίνουν αλκοόλ, Ταγίπ; Και τότε πως γιορτάζεις τη σφαγή των Τούρκων Κούρδων;»
«Πάρε πίσω τα αεροπλάνα, Ταγίπ, μην κάνεις το σκληρό, μην είσαι ανόητος».
Κλείνει το τηλέφωνο κι ανοίγει ένα ουίσκι: «Οι Κούρδοι ας πεθάνουν, δε μας βοήθησαν στη Νορμανδία, αλλά ας πάρω τηλέφωνο τον Ιταλό, τον πρόεδρο Μοτσαρέλα, που αν μη τι άλλο ως κράτη έχουμε υπέροχες σχέσεις ήδη από τον καιρό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας».
Μα θα είναι και τεράστιος θαυμαστής του Καλιγούλα ο Ντόναλντ Τραμπ, γίνεται να μην είναι; Κι αντί να ρίχνει μελλοθάνατους στα άγρια ζώα, θα τους δολοφονεί στους φράχτες των συνόρων, στις φυλακές, στις στραμμένες κάννες των όπλων του ενός πάνω στον άλλων κι ούτε σταγόνα αίμα στα χέρια τα δικά του.

Κρα κρα

Κι όλος ο κόσμος αδιάφορα ξέρει να σφυρίζει. Κι εδώ, ας πούμε, στα πιο οικεία μέρη. Στην φαιδρά πορτοκαλέα, που διώχνει τα μωρά από τα σπίτια να τα στείλει σε μουσκεμένα χώματα ή σε βομβαρδισμούς. Κι αν το μωρό των ξένων κινδυνεύει, κινδυνεύουν όλα: Τα άρρωστα, τα φτωχά, εκείνα που θα μεγαλώσουν.
«Πάρτε όλα τα μωρά μαζί με τις μανάδες και ρίχτε τα στην λάσπη, κλείστε τις κάμερες κι ανοίξτε της μόνο για να πείτε ότι ξεβρώμισε ο τόπος. Διά του Αυτοκράτορος».
Κι έρχονται οι αυλικοί του να σκούζουν στα κανάλια, πρώην τηλεπωλητές φασιστοβιβλίων, πρώην υμνητές της χούντας, πρώην δημοσιογράφοι της χολής, δημοσιογράφοι νυν καλοστεφανωμένες κι άλλοι παρακούμπαροι, όλοι μαζί μια κακή χορωδία πουλιών από αυτά που τρέφονται με αποφάγια.
Κρα κρα, κάνουν τα πουλιά. Κρότοι πέφτουν έξω από τα παράθυρα.

Πώς γίνεται να ξεχνάς;

Τι να πρωτοξεχάσουμε; Ξεχάσαμε τι σημαίνει Δεξιά, μας είπαν ότι είμαστε μεσαία τάξη «η έχουσα συνείδηση εθνική», ας είπαν κι άλλα πολλά, μας έδειξαν εχθρούς που δεν υπάρχουν κι έπειτα σιώπησαν όταν είδαν δολοφονημένους στις Ομόνοιες και στα στενά της. Μην ταράξουν την ησυχία των δολοφόνων.
Κι έτσι, ήρθαν τώρα να μας υπενθυμίσουν πως κρύβουμε στο στομάχι μας ένα θηρίο εκδικητικό, μοβόρο. Να φύγουν τα μωρά από τα σπίτια και τα παιδιά από τα πανεπιστήμια, να φύγουν κι οι νέοι από τις γειτονιές, να έρθουν στα σπίτια οι καλοί ξένοι, αυτοί με τα λεφτά. Να κλειδωθούν οι φτωχοί έξω από τα νοσοκομεία.
Δεν είναι ωραία η Δεξιά. Είναι μια φάρσα που γίνεται τραγωδία. Κι άραγε, πώς γίνεται να ξεχνάς;
Κάποτε μας έλεγαν πως θα αλλάζαμε τον κόσμο. Πιθανότατα τον αφήσαμε να αλλάξει ή δεν ήταν η ώρα μας ή δεν ήταν στο χέρι μας. Πάντως, κάτι δεν ήταν στην θέση του. Κι άλλαξε θέση ο κόσμος. Και λέγαμε εμείς πως ναι, θα τον αλλάζαμε. Λέγαμε πως δεν θα αφήναμε να στάξει ξανά σταγόνα αίμα αθώου, λέγαμε κουβεντούλες όλο πείσμα και τη βεβαιότητα του ανθρώπου που δεν γνωρίζει την ήττα.
Πάντως, ο κόσμος άλλαξε από άλλα χέρια. Γύρισε το βλέμμα αλλού. Στον εαυτό του κι έπειτα στους Αυτοκράτορες. Ένας για έναν και όλοι για έναν.
Κι ούτε πια ακούει τις κραυγές των παρατημένων ανθρώπων. Ο κόσμος βεβαίως και άλλαξε και δεν τον αλλάξαμε εμείς κι άλλωστε, ίσως το ποτάμι να είχε ήδη φουσκώσει, να μην είχαμε χρόνο να φτιάξουμε φράγματα.
Σίγουρα, όμως, μπορούμε ακόμα να μας σοκάρει –ακόμα λίγο- η αγριότητα. Κάτι σημαντικό θα σημαίνει αυτό.
Δεν είναι ωραία η Δεξιά.

Όλγα Στέφου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet