Η Μπάνφιλντ τίμησε 11 οπαδούς της,  θύματα της χούντας του Βιντέλα



Η Κλαμπ Ατλέτικο Μπάνφιλντ ιδρύθηκε το 1896 στην ομώνυμη πόλη στο νότιο άκρο του πολεοδομικού συγκροτήματος του Μπουένος Άιρες. Ανήκει στο γκρουπ των λεγόμενων “μικρομεσαίων” ομάδων της χώρας του Ντιέγκο Μαραντόνα, καθώς “μετρά” μια κατάκτηση Απερτούρα το 2009 και δύο δεύτερες θέσεις στο πρωτάθλημα. Σε επίπεδο Λατινικής Αμερικής, κορυφαία στιγμή της ήταν η πρόκριση στα προημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2005. Στην πολύχρονη ιστορία της Μπάνφιλντ υπάρχει και ελληνικό χρώμα, καθώς το 1958 προπονητής της ήταν ο Νταν (Γιάννης) Γεωργιάδης, ένας από τους πλέον κοσμογυρισμένους ανθρώπους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Πριν από έναν χρόνο, τον Οκτώβριο του 2018, η Μπάνφιλντ έγραψε μια διαφορετική ιστορία στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της Αργεντινής. Έγινε η πρώτη ομάδα που έχει γυναίκα πρόεδρο την Λουσία Μπαρμπούτο. Ο Εδουάρδο Σπινόσα αποτέλεσε παρελθόν από την προεδρία της ομάδας και η Μπαρμπούτο που ήταν η μοναδική υποψήφια  για τη θέση ανέλαβε τα ηνία της Μπάνφιλντ. «Νομίζω ότι... γεννήθηκα στο γήπεδο. Πήγαινα από μικρό παιδάκι μαζί με τον πατέρα μου». Η Λουσία Μπαρμπούτο έχει σπουδάσει μαιευτική, ενώ παράλληλα είναι γνωστή η τρέλα της για την Μπάνφιλντ την οποία παρακολουθεί από μικρό παιδί.
Στις 4 Οκτωβρίου, πριν περίπου ένα μήνα η Λουσία Μπαρμπούτο προχώρησε σε μια κίνηση που συγκλόνισε την ποδοσφαιρική Αργεντινή και όχι μόνο. Διοργάνωσε τελετή μνήμης έξω από το γήπεδο του συλλόγου, το Στάδιο Φλορένθιο Σόλα, ώστε να αποκατασταθούν ως μέλη του συλλόγου 11 οπαδοί της Μπάνφιλντ που είχαν διαγραφεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Βιδέλα και που είτε εξαφανίστηκαν, είτε ήταν κρατούμενοι στα κολαστήρια της χούντας. Πρόκειται για τους “Ελ Τέλα” Βεντούρα, Λιονέλ Σαουμπιέτε, Μάριο Πιερεπόντ, Σίλβια Στρέχερ, Χερμάν Γάβιο, Ραούλ Σέσι, Ρικάρδο Τσιριτσίμο και Ρομπέρτο Μάτες, τους οποίους η ομάδα τους δεν ξέχασε!

Μια συγγνώμη...

«Ζητώ συγγνώμη από τους συγγενείς των ανθρώπων αυτών που αργήσαμε τόσο πολύ να τους αποκαταστήσουμε στην οικογένεια της Μπάνφιλντ» θα πει με τρεμάμενη φωνή η πρόεδρος της ομάδας στη σεμνή τελετή, ενώ στο πάνελ της εκδήλωσης βρισκόταν αρκετοί συγγενείς των θυμάτων. Η Λίτα Μποϊτάνο, πρόεδρος της επιτροπής αναζήτησης των αγνοουμένων της δικτατορίας Βιδέλα, μίλησε στην εκδήλωση: «Είναι μόλις η τέταρτη φορά που πηγαίνω σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Η πρώτη ήταν το 1978 στο Μουντιάλ που μοίραζα στις εισόδους φυλλάδια που έγραφαν «Πού είναι οι αγνοούμενοι;»».
Οι ιστορίες που συνδέουν ποδοσφαιρικές ομάδες με την αντίσταση στη χούντα του Βιντέλα είναι πολλές. Η Μπάνφιλντ δεν θα μπορούσε να μην έχει μια τέτοια. H Σίλβια Στρέχερ συνελήφθη το 1977 και βρισκόταν φυλακισμένη στο «πηγάδι του Κίλμες». Εκεί μέσα στο σκοτάδι, και μετά από αρκετά βασανιστήρια, έμαθε ότι η κουνιάδα της ήταν στη φυλακή του Ντεβότο, μια φυλακή “κόλαση”. Η διαδικασία ήταν να περνάνε τους κρατουμένους από βασανιστήρια, «λεύκανση» στην ορολογία του καθεστώτος, και μετά να τους μεταφέρουν στο Κίλμες. Ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στην κουνιάδα της ότι ήταν εκεί και ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Όταν έμαθε ότι ένας συγκρατούμενος της θα μεταφερόταν εκεί, έπλεξε μία μικρή φανέλα από πράσινες και λευκές κλωστές, στα χρώματα της αγαπημένης τους Μπάνφιλντ, ώστε όταν τη δει η κουνιάδα της να καταλάβει ότι είναι καλά. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος είχε νέα της.

«Ας αλλάξει ομάδα όταν μεγαλώσει»
 
Στην εκδήλωση τιμής και μνήμης που διοργάνωσε η διοίκηση της Μπάνφιλντ κεντρικός ομιλήτης ήταν ο Εζεκιέλ Παρίγια. Όπως γράφει το “Sombreo” όταν γεννήθηκε ο γιος του o Παρίγια, είχε ένα μεγάλο δίλημμα. Έπρεπε να βγάλει στο μωρό κάρτα μέλους της Μπάνφιλντ, συλλόγου που υποστήριζε από παιδί ο ίδιος και όλη του η οικογένεια; Μήπως ήταν μια κίνηση πατριαρχικής επιβολής να το κάνει μέλος μια κοινότητας, χωρίς το παιδί να έχει το δικαίωμα επιλογής; Οι φίλοι του, όλοι από την ίδια γειτονιά και μέλη της Μπάνφιλντ, του έλεγαν να τον αφήσει να διαλέξει. Ο Εζεκιέλ πέρασε κάποια στιγμή έξω από μια εκκλησία όπου γινόταν μια βάφτιση και είπε: «Κε κοχόνες»! Τόσα πράγματα επιβάλουμε στα παιδιά μας χωρίς να το διαλέξουν. Κατευθύνθηκε στο γήπεδο της Μπάνφιλντ και έβγαλε κάρτα μέλους στο μωρό. «Ας αλλάξει ομάδα όταν μεγαλώσει» σκέφτηκε. «Ο σύλλογος είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Εδώ που γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους. Είναι οι δρόμοι, η γειτονιά, είναι αυτό που θέλω να μοιραστώ με το γιο μου», θα πει με νόημα ο Εζεκιήλ Παρίγια που συγκινημένος μίλησε για τους 11 απόντες οπαδούς της Μπάνφιλντ, ενώ ένας από τους συγγενείς των έντεκα θα πει: «Η Μπάνφιλντ δεν είναι ούτε μεγάλος, ούτε μικρός σύλλογος. Είναι ο καλύτερος σύλλογος».
“Απόντες” αλλά όχι ξεχασμένοι, καθώς έξω από το γήπεδο υπάρχει μια πλακέτα με τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους. Και ένα γκράφιτι που τους απεικονίζει. Τιμή στην ιστορία της ομάδας, των οπαδών της και της γειτονιάς. Οι έντεκα οπαδοί της Μπάνφιλντ είχαν την τύχη οι άνθρωποι της ομάδας να μην τους ξεχάσουν και έτσι δεν θα τους ξεχάσει κανένας στην χώρα. Υπάρχουν όμως ακόμα χιλιάδες “εξαφανισμένοι” άντρες και γυναίκες της Αργεντινής που γονείς, αδέρφια, σύζυγοι και σύντροφοι τους αναζητούν...

Μάκης Διόγος
 
Πηγή: El Sombrero,
Εφημερίδα Ole!.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet