Του Πάνου Λάμπρου*

Τελικά, τι επιδιώκει η νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή ελίτ; Την υποταγή της ελληνικής κυβέρνησης ή την πτώση της; Μάλλον το δεύτερο, καθώς η πρόταση που κατατέθηκε προς την ελληνική πλευρά, δεν είναι απλώς απαράδεκτη, είναι μη συζητήσιμη· και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά.
Το κατηγορηματικό «όχι» που εισέπραξαν οι «δανειστές», προφανώς δεν αιφνιδίασε κανέναν. Ήταν η αυτονόητη απάντηση σε μια εχθρική κίνηση. Τότε, γιατί την έκαναν; Υπάρχει μια άποψη που υποστηρίζει ότι έγινε στο πλαίσιο ενός σκληρού πόκερ, με στόχο να πάρουν όσα περισσότερα μπορούν, κινούμενοι εντέλει ανάμεσα στις δύο κατατεθειμένες προτάσεις, την ελληνική και τη δική τους. Μόνο που η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης δεν είναι η αρχική της, αλλά το τελευταίο όριο, η έσχατη υποχώρηση απέναντι στην αδιαλλαξία των δανειστών.
Συνεπώς, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνάντησης στη μέση του δρόμου. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση όσο δρόμο μπορούσε να διανύσει τον διένυσε και μάλιστα προχώρησε και λίγο περισσότερο από αυτό που αντέχει ο κόσμος. Αλλά έως εδώ.  Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέλαβε την κυβέρνηση για να διαχειριστεί τη φτώχεια και την αθλιότητα. Δεν πήρε την ευθύνη αυτή για να διαιωνίσει τη λιτότητα και τα μνημόνια. Το ακριβώς αντίθετο.

Υπάρχουν όρια

Η κ. Μέρκελ και οι πολιτικοί φίλοι της γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει τα όριά της. Λογοδοτεί σε έναν ολόκληρο λαό, κυρίως στα λαϊκά, τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Γνωρίζει, επίσης, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα… «νορμάλ κόμμα», ένα κόμμα, δηλαδή, όπως αυτά που έχει συνεργαστεί, όπως το δικό της. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ ή έστω Ποτάμι, και ο Τσίπρας δεν είναι Σαμαράς και δεν έχει Βενιζέλο δίπλα του. Ήξερε, λοιπόν, την απάντηση, όπως ήξερε ότι τα λιγοστά χρήματα που διαθέτουν τα κρατικά ταμεία, δεν θα πήγαιναν στη δόση του ΔΝΤ, αλλά στις συντάξεις και τους μισθούς, στις ανάγκες των ανθρώπων δηλαδή. Όπως και έγινε.
Τότε γιατί αυτή η εμμονή; Αποφάσισαν, άραγε, να ρισκάρουν την όποια συνοχή τής ευρωζώνης; Υποτιμούν τις συνέπειες μιας εξόδου, τη στιγμή μάλιστα που πυκνώνουν οι φωνές, από τη δική τους πολιτική και ιδεολογική πλευρά, για τα τραγικά αποτελέσματα μιας τέτοιας εξέλιξης; Ή μήπως οι ιδεολογικές τους εμμονές κυριαρχούν και βάζουν πάνω από όλα την ιδεολογική ηγεμονία των πολιτικών που εδραιώνουν τη λιτότητα;
Μην ξεχνάμε ότι η Ισπανία… καιροφυλαχτεί. Οι τοπικές εκλογές στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη μοιάζουν τόσο πολύ με τις ευρωεκλογές στην Ελλάδα, που ήταν το πρώτο μεγάλο μήνυμα της ανατροπής. Αν, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση αντέξει, αν καταφέρει σε αυτό το χρονικό διάστημα να κρατηθεί όρθια και συνεπής, αν μείνει σταθερά στο πλευρό των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, το φθινόπωρο η κ. Μέρκελ και οι πολιτικοί φίλοι θα έχουν, ενδεχομένως, πολύ μεγαλύτερο πονοκέφαλο. Στην Ευρώπη θα αρχίσει σιγά σιγά να αλλάζει το τοπίο.
Αυτό θέλουν να αποφύγουν και θα κάνουν ό,τι μπορούν να σταματήσουν τώρα αυτή τη δραματική, για τους ίδιους, εξέλιξη. Εμείς, πάλι, έχουμε κάθε λόγο να φέρουμε πιο κοντά τις εξελίξεις στην Ισπανία, πιθανά και αλλού.

Με τη σκέψη σε ολόκληρη την Ευρώπη

Μας παρατηρούν. Μας παρακολουθούν οι λαοί του Νότου και όχι μόνο. Η δική μας στάση θα κρίνει πολλά όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μια όρθια και ανυπάκουη Ελλάδα, με το λαό στο προσκήνιο και τους δρόμους, θα δίνει δύναμη και στους άλλους λαούς. Σε αντίθετη περίπτωση, αν εμείς κάνουμε πίσω, αν οι κόκκινες γραμμές μας ξεθωριάζουν μέρα με την ημέρα, αν τα βήματα προς την πλευρά τους είναι αλόγιστα και έξω από την εκλογική εντολή, έξω από τις συλλογικές κομματικές αποφάσεις,  οι συνέπειες για όλους μας θα είναι μεγάλες.
Οι επόμενες ημέρες είναι κρίσιμες. Το «όχι» μας, για να είναι πειστικό και φερέγγυο, θα πρέπει να συνοδευτεί και με πολλά «ναι». Με πολλές δηλαδή θετικές πρωτοβουλίες, ικανές να αλλάξουν το κλίμα, τη σχέση εμπιστοσύνης με τα υποτελή κοινωνικά στρώματα. Η άμεση κατάθεση και ψήφιση του νομοσχεδίου για τα εργασιακά, η προστασία της κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, είναι ορισμένες ενδεικτικές κινήσεις, που θα δείχνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να φτάσει μέχρι το τέλος.
Άλλωστε, αν θες να υπάρξει συμφωνία, δεν μπορεί παρά να είσαι έτοιμος να υπερασπιστείς σθεναρά τις θέσεις πίσω από τις οποίες δεν υπογράφεται συμφωνία, αλλά συνθηκολόγηση στη βάση μιας καταστροφικής για όλους πολιτικής.

* Ο Π. Λάμπρου είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet