«Να με θυμόσαστε –είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
Χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
Για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. Την ομορφιά
ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια…»
Επιλογικό,
Τα αρνητικά της σιωπής



Πριν από είκοσι περίπου χρόνια τρεις φίλοι μου καρδιακοί, μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο, με μια αφιέρωση στην πρώτη σελίδα: «για να μην την ομορφιά ποτές προδώσεις», παράφραση ενός στίχου του Γιάννη Ρίτσου. Τότε ήταν που πήρα για πρώτη φορά στα χέρια μου την ανθολογία του Ρίτσου. Και διάβασα και διάβασα και διάβασα. Άλλα τα κατάλαβα, άλλα όχι, άλλα τα ξέχασα, άλλα τα κράτησα, άλλα με συγκίνησαν, άλλα δεν τα ’νιωσα.
Με στιγμάτισε όμως αυτή η επιταγή των τριών φίλων μου. Μια παράφραση του στίχου του Ρίτσου, γράφτηκε στο μυαλό μου, με διαμόρφωσε, δούλεψε υπόγεια και υπομονετικά, έφτιαξε τη συνείδηση μου, έπαιξε ρόλο στην ενηλικίωση μου.
Πέρασαν τα χρόνια, κι άντε να κάνεις θέατρο και τέχνη, να τρέξεις, να βρεις τον εαυτό σου, να σταθείς στη ζωή σου, στη δουλειά σου, κάτι να πεις, κάτι να κάνεις, να μη λες μόνο κούφια λόγια, να σε αφορά, να μιλήσεις. Και ήρθε ξανά ο Ρίτσος μπροστά μου.
Για κοίτα γύρω πόση ασχήμια, πόση μαυρίλα, μίσος και παραφροσύνη, καλή η τέχνη έτσι γενικώς, μα κάτι θέλω να πω. Κάτι θέλω να πω, σαν ένα μυστικό, σαν μια ανησυχία, όχι πως είμαι κάτι σπουδαίο, μα αφού ανέβηκα εδώ πάνω στη σκηνή, κάτι να πω δικό μου. Μα τι. Από που να ξεκινήσω;
Δεν θυμάμαι με ποια αφορμή, αλλά ένα βράδυ ήρθε πάλι μπροστά μου το βιβλίο και με τάραξε «για να μην την ομορφιά ποτές προδώσεις». Να, αυτό έχω να πω. Ήξερα πια. Μερικές φορές χρειάζεται κάτι να σου θυμίζει γιατί πρέπει να αγωνίζεσαι.
Αυτό είναι για μένα Οι Γειτονιές του Κόσμου.
Αυτή είναι η ιστορία που σας λέμε και στην παράσταση. Πώς τέσσερις άνθρωποι μέσα σε μια φρικτή δεκαετία βρήκαν την καλύτερη εκδοχή του ανθρώπου μέσα τους, την ομορφότερη, τη δυνατότερη. Πώς αυτοί οι άνθρωποι με όπλο τη βαθιά πίστη στο δίκαιο, το μεγάλο, το πανανθρώπινο, ξεπέρασαν το φόβο, ενώθηκαν και προχώρησαν σ’ αυτό που τους φαινόταν αυτονόητο. Συνειδητά, όχι τυχαία. Έκαναν αυτό που φαντάζει ακατόρθωτο σε μερικές περιπτώσεις. Δεν πρόδωσαν την ομορφιά του κόσμου.
Πού να πρωτοσταθεί κανείς… Κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος. Άνθρωποι που η ιστορία πέρασε πάνω απ’ τα νιάτα τους, απ’ τα καλύτερα τους χρόνια, απ’ τις ζωές τους. Απώλειες, απογοητεύσεις, βασανιστήρια, κυνηγητό και κίνδυνος. Κι αυτοί αποφασισμένοι, ξέροντας τι μπορεί να συμβεί. Στάθηκαν περήφανοι μπροστά στο θάνατο. Κι έτσι τελικά είναι νικητές. Τράβηξαν τον Άνθρωπο ένα σκαλί πιο πάνω. Άνθρωποι που ακόμα κι αν λείπουν, θα είναι «για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο». Δεν βρίσκω να πω τίποτα πιο ελπιδοφόρο και δυναμωτικό για το παρόν. Είναι παράσημο να παραμένεις πιστός στην ομορφιά του κόσμου.
Όλοι όσοι δουλέψαμε για αυτή την παράσταση ήταν σαν να είχαμε δώσει ραντεβού. Πήραμε τον καλύτερο μας εαυτό και βρεθήκαμε για δουλειά. Όλοι έχουμε να πούμε κάτι κοινό κι η ποίηση του Ρίτσου είναι ένα ανεξάντλητο αριστούργημα που μας τροφοδοτεί μονίμως. Χαίρομαι που το μοιραζόμαστε με το κοινό. Χαίρομαι που ακούγεται αυτός ο λόγος από σκηνής. Χαίρομαι κι ευχαριστώ τους τέσσερις υπέροχους ηθοποιούς που βγαίνουν κάθε φορά στη σκηνή.
Κοίτα να δεις σκέφτομαι τι κάνει μια αφιέρωση.
«Γα να μην την ομορφιά ποτές προδώσεις». Κική, Αναστασία, Οδυσσέα ευχαριστώ.

Νάντια Δαλκυριάδου

* Η Νάντια Δαλκυριάδου διασκεύασε και σκηνοθέτησε το θεατρικό έργο «Οι γειτονιές του κόσμου» του Γιάννη Ρίτσου που ανεβαίνει στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής (Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός), κάθε Τετάρτη στις 8.30μμ (μέχρι τις 8 Γενάρη).

«Η εποχή» έχει εξασφαλίσει κουπόνι 1+1 για τους αναγνώστες της για να παρακολουθήσουν την παράσταση δύο άτομα με το αντίτιμο ενός εισιτηρίου.
Πρόσφατα άρθρα ( Θέατρο )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet