Η ιστορία του κουβανού πυγμάχου Τεόφιλο Στίβενσον, που έμεινε πιστός στις ιδέες του ερασιτεχνικού αθλητισμού.

 

«Δεν εγκαταλείπω τη χώρα μου για ένα εκατομμύριο δολάρια ή και περισσότερα χρήματα ακόμα. Τι αξία έχουν ένα εκατομμύριο δολάρια, μπροστά σε οκτώ εκατομμύρια Κουβανούς, που με λατρεύουν με όλη τη σημασία της λέξης». Αυτή ήταν η απάντηση του κουβανού πυγμάχου Τεόφιλο Στίβενσον το 1974, όταν του έκαναν πρόταση να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο στην Αμερική. «Προτιμά να είναι «κόκκινος», παρά πλούσιος», έγραφε το αμερικανικό περιοδικό «Sports Illustrated», ενώ το περιοδικό «Επίκαιρα» τον Μάιο του 1974 έγραφε: «Ο διασημότερος πυγμάχος του κόσμου γυρίζει τις πλάτες του στα εκατομμύρια και παραμένει πεισματικά ένας ερασιτέχνης που δίνει ξύλο από χόμπυ».

Από εννέα ετών

Ο Τεόφιλο Στίβενσον γεννήθηκε στο Καμαγουέι στις 29 Μαρτίου 1952 από μετανάστες γονείς - ο πατέρας ήταν από τον Άγιο Βικέντιο, η δε μητέρα είχε γεννηθεί στην Κούβα, αλλά οι γονείς της ήταν από τον Άγιο Χριστόφορο. Πρωτομπήκε στην πυγμαχία σε ηλικία εννέα ετών, ακολουθώντας τον πατέρα του σε ένα τοπικό γυμναστήριο. Για πολύ καιρό, μάλιστα, οι δυο τους το κρατούσαν μυστικό από τη μητέρα του, η οποία τελικά το αποδέχθηκε υπό τον όρο να έχει πάντα μαζί τον πατέρα του. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 και ενώ ο Στίβενσον είχε ξεχωρίσει σε επίπεδο παίδων, τον κάλεσε στην Αβάνα ο Αντρέι Τσερνιοβένκο, ένας σοβιετικός παλαίμαχος που είχε αναλάβει αρχιπροπονητής του αναπτυξιακού προγράμματος της κουβανικής πυγμαχίας. Παράλληλα με την πυγμαχία, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο της Αβάνας και ήταν ο πρόεδρος της κομμουνιστικής νεολαίας.
Υπό την καθοδήγησή του Αντρέι Τσερνιοβένκο πρωτοεμφανίστηκε σε αγώνες ανδρών το 1969, όντας μόλις 17 ετών. Μετά από κάποιες διακρίσεις σε εθνικό - περιφερειακό επίπεδο, εμφανίστηκε το 1972 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Στον πρώτο κιόλας αγώνα της διοργάνωσης, πέτυχε νοκ-ντάουν στα 30 δευτερόλεπτα, ενώ λίγο αργότερα ο διαιτητής καταλόγισε τεχνικό νοκ-άουτ για λόγους ασφαλείας του αντιπάλου του. Ήταν η απαρχή μιας εντυπωσιακής πορείας, η οποία απέφερε στο Στίβενσον τρία συνεχόμενα ολυμπιακά χρυσά στο Μόναχο το 1972, στο Μόντρεαλ τέσσερα χρόνια αργότερα και στη Μόσχα το 1980. Αποτελούσε επίσης το μεγάλο φαβορί της κατηγορίας του στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες (1984), όμως η χώρα του δεν συμμετείχε, συμμετέχοντας στο μποϊκοτάζ των αγώνων από τις σοσιαλιστικές χώρες. Συνολικά, σε Ολυμπιακούς Αγώνες η επίδοσή του ήταν 12 νίκες (100%), εκ των οποίων 9 με νοκ-άουτ, 2 στα σημεία και 1 άνευ αγώνος.
Ήταν ο πρώτος Ολυμπιονίκης που είχε κερδίσει τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια. Αντίστοιχη επιτυχία σημείωσε και στα παγκόσμια πρωταθλήματα, κατακτώντας τον τίτλο στις διοργανώσεις των ετών 1974, 1978 και 1986. Έχασε το χρυσό μόνο στο πρωτάθλημα του 1982, όταν αποκλείστηκε στους πρώτους γύρους από το Φραντσέσκο Νταμιάνι - ήταν η πρώτη του ήττα μετά από έντεκα χρόνια, όμως ο Στίβενσον ήταν πλέον ο εθνικός ήρωας της Κούβας.

Η «επαγγελματική» πρόταση...

Τη δεκαετία του ‘70 του έγινε πρόταση να αντιμετωπίσει τον μεγάλο Μοχάμεν Αλι, αντί του ποσού των 5 εκατ. δολαρίων. Ο Στίβενσον απέρριψε τη πρόταση λέγοντας ότι προτιμά την αγάπη των 8 εκατ. συμπατριωτών του. Μετά τις συνεχείς του νίκες και την παγκόσμια αναγνώρισή έφθασαν προτάσεις για την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου με τις αμερικανικές οργανώσεις. Αλλά ο Στίβενσον ήταν αμετακίνητος σαν «βράχος». «Δεν χρειαζόμουν τα χρήματα. Θα μου κατέστρεφαν τη ζωή. Για τους επαγγελματίες πυγμάχους τα λεφτά είναι μια παγίδα. Παίρνουν πολλά, αλλά πόσους πυγμάχους ξέρουμε που πεθάναν φτωχοί; Τα χρήματα πηγαίνουν σε άλλα χέρια», είχε πει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Σικάγκο Τρίμπιουν το 2003.
«Τότε αγωνιζόταν για την τιμή της χώρας του, για τη σημαία, όχι για τα χρήματα και τη δόξα, όπως συμβαίνει σήμερα», δήλωσε ο Κουβανός πυγμάχος Ζούλιο Σέζαρ λα Κρους. Πέρα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Στίβενσον ξεχώρισε σχεδόν σε όλους τους αγώνες που συμμετείχε σε τοπικό ή διεθνές επίπεδο. Έως το τέλος της καριέρας του είχε μόλις 22 ήττες και είχε συμμετάσχει συνολικά σε 324 επίσημους αγώνες. Το 1986 σε ηλικία 34 ετών ο Στίβενσον αποσύρθηκε από τα ρινγκ, καθώς είχε φτάσει το επιτρεπόμενο ηλικιακό όριο για τη συμμετοχή του στις μεγάλες διεθνείς οργανώσεις. Συνέχισε ως προπονητής στην ομοσπονδία της Κούβας.

Ο φίλος του Φιντέλ...

Ο Στίβενσον ήταν θερμός υποστηρικτής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο. Σε συνέντευξή του είχε πει: «Ο Φιντέλ έχει μια μεγάλη καρδιά. Νοιάζεται για τους άλλους και σκέφτεται πολύ για το πώς θα βελτιωθεί η ζωή τους. Το πιο σημαντικό όμως είναι οι ανθρωπιστικές και πασιφιστικές του ιδέες». Ο Τεόφιλο Στίβενσον πέθανε από καρδιακή προσβολή το 2012 σε ηλικία 60 ετών. Πριν από την κηδεία, ο Φιντέλ Κάστρο είχε πει: «Ο πυγμάχος Τεόφιλο Στίβενσον αξίζει την αναγνώριση του κόσμου της Κούβας για τις επιτυχίες του στον αθλητισμό. Είχε πειθαρχία, αφοσίωση και κουράγιο. Πιστεύουμε ότι θέτει ένα πολύ λαμπρό παράδειγμα. Αυτός ο νεαρός άνδρας, ο σεμνός γιος μιας σεμνής οικογένειας είχε πει ότι δεν θα αντάλλασσε τους ανθρώπους του για όλα τα δολάρια του κόσμου».

Μ. Διόγος

ΥΓ Στο τεύχος 34 του περιοδικού Humba που κυκλοφορεί υπάρχει πολυσέλιδο αφιέρωμα στην πυγμαχία και μεταξύ άλλων ένα άρθρο με τίτλο: “Όμορφος σαν τον Τεόφιλο, μαχητής σαν τον Σαβόν (ή αντίστροφα), για το μποξ στην Κούβα”.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet