Μανώλης Νικόλτσιος,
«Η καινούργια στολή του Αϊ Βασίλη»,
εικονογράφηση: Αποστόλης Ιωάννου,
εκδόσεις Καστανιώτη


Tι είναι τούτο το όχημα που διασχίζει τον έναστρο ουρανό, αφήνοντας πίσω του διακριτικό άρωμα κουραμπιέ; Ποιος είναι τούτος ο παχουλός λεβέντης με το άνετο στιλάκι και το μεγάλο σάκο; Και γιατί μπαινοβγαίνει με άνεση και στα γρήγορα από τις καμινάδες των σπιτιών; Να είναι άραγε καπνοδοκαθαριστής; Ή κανένας δρομέας του διαστήματος; Μοιάζει, πάντως, παραπονεμένος και σαν κάποιους να ψάχνει να βρει. Γνωστή φυσιογνωμία φαίνεται. Καλέ, ναι, ο Αϊ Βασίλης είναι. Πώς άλλαξε έτσι; Καινούργια στολή φοράει δίχως το γνωστό κόκκινο εμβληματικό σκουφί του. Μάλλον αποφάσισε να εκσυγχρονιστεί, πιο μοντέρνος να γίνει. Βλέπετε, η γνωστή σε όλους μας στολή του λερώθηκε και αφήστε που πάχυνε λιγουλάκι και τα «κουμπιά εκσφενδονίστηκαν και ράγισαν το τζάμι του παραθύρου όπου είχαν μαζευτεί οι τάρανδοί του και τον κοίταζαν γελώντας». Τώρα όμως κανένα παιδί δεν συναντά στο διάβα του, εξ ου και το παράπονο. Μα μια κουρτίνα που κουνιέται σ’ ένα σπίτι που επισκέφτηκε κάπως θα τον γλυκάνει.
Ο Μανώλης Νικόλτσιος στο πρώτο του βιβλίο, ένα παραμύθι για μικρά, και όχι μόνο, παιδιά, μας διηγείται την περιπέτεια της καινούργιας στολής του Αϊ Βασίλη. Με γνώση των σύγχρονων τάσεων της μόδας στις στολές και των νέων τεχνολογιών στο οδήγημα του έλκηθρου, μας ξεναγεί στο σπιτικό του Άη Βασίλη και στους προβληματισμούς του με μαεστρία παλιού, καλού παραμυθά, με παιχνιδιάρικη διάθεση και χιούμορ. Η εικονογράφηση του Αποστόλη Ιωάννου, ακριβής στις λεπτομέρειες –πόσο τακτικά στοιβαγμένα στην ντουλάπα τα παπλώματα με τα αστεράκια!– αρμονικά πλέκεται με το κείμενο. Εν τέλει, το νέο στιλ είναι ωραίο, μα και το κλασικό είναι σταθερή αξία. Όπως και νά ’χει, όπως λέει στο οπισθόφυλλο, «ο πραγματικός μας εαυτός όπως και η μαγεία των γιορτών, δεν εξαρτάται από εξωτερικά γνωρίσματα αλλά κρύβεται μέσα μας». Αυτό ο συγγραφέας φαίνεται να το ξέρει καλά και να το μεταφέρει με σαφήνεια χωρίς περιττούς διδακτισμούς και ηθικολογίες. Απλά, μας κλείνει το μάτι «αφήνοντας πίσω μια ουρά από χρυσόσκονη».

 

Roland Lamarre, «Ένα δυνατό σενάριο»,
εικονογράφηση: Frederic Rebena,
μετάφραση: Αγγελική Πασσιά,
εκδόσεις Σαββάλας


Μια παλιά πορτογαλική παροιμία λέει πως «καλά θα κάνουμε να μη συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους σταρ αλλιώς θα πάθουμε κατάθλιψη». Ούτε και με τους πλούσιους. Ειδικά με αυτά «τα μεγάλα κεφάλια που πήγαιναν με αεροπλάνο ή με ελικόπτερο για να πιούνε σαμπάνια» κάθε φορά που ένα τεράστιο έργο, γέφυρα ή τούνελ, αποπερατωνόταν. Εδικά αν είσαι γιος ενός από τους εργάτες που δούλευε σ’ αυτά, άλλαζε δουλειές συνεχώς ή έμενε άνεργος και ήταν και μετανάστης Πορτογάλος στο Παρίσι.
Μεγάλα ζόρια ζει ο 11χρονος νεαρός μας. Μόλις μετακόμισε, από το άνετο σπιτάκι που ζούσε σε μια γειτονιά μεταναστών του Παρισιού, σε άλλη χλιδάτη. Εκεί ζει εκατομμυριούχος δικηγόρος που «δεν κερδίζει καμιά υπόθεση αλλά βγαίνει συχνά στην τηλεόραση», «πάμπλουτος διευθυντής μεγάλης διαφημιστικής εταιρείας», «καμιά δωδεκαριά υπουργοί… με αυτοκίνητα με μπάτσους ή σεκιουριτάδες» και απίστευτοι αστέρες του σινεμά. Το υπόγειο θυρωρείο σε μια αριστοκρατική συνοικία είναι το δικό του σπίτι. Κι άφησε το άνετο δωμάτιό του για να στριμωχτεί με τη μεγάλη του αδελφή –τρομερά δημοφιλής και στο παλιό και στο καινούργιο σχολείο τους– σε ένα στενό διαδρομάκι.
Οι δυο τους όμως αποτελούν δυνατή ομάδα. Βολτάρουν, φιλοσοφούν «πλούσιοι ξεπλούσιοι, δεν θα είναι και τόσο τρομεροί», κάνουν νέους φίλους «τα παιδιά δεν είναι πλούσια, οι γονείς τους είναι, μικρή αλλά σημαντική διαφορά», ενθαρρύνουν τους γονείς τους που τους πιέζουν οι τραπεζίτες, ενίοτε τα βάζουν και με τους δικαστικούς κλητήρες που τα Χριστούγεννα κάνουν ανακωχή, ενώ προσπαθούν να συνδικαλιστεί η μαμά ζητώντας αύξηση από τον μάλλον συμπαθή Γάλλο σταρ που δουλεύει, τον –ουάου! – Ζέραρ Ντεπαρτιέ. Και όταν έρθει η ώρα να επαναπατριστούν λόγω ανεργίας, τώρα που βρήκε «πραγματικούς φίλους που δεν με φώναζαν Πορτογάλο», το αγόρι μας βάζει μπροστά «ένα δυνατό σενάριο». Πάει πακετάκι με δώρα, μπλουζάκια, DVD και μπόλικες δωρεάν προσκλήσεις για σινεμά που σίγουρα κοστίζουν λιγότερο «από μία νύχτα στο Ριτς στο χειρότερο δωμάτιο». Ο Roland Lamarre που ζει στην Ισπανία, μετανάστης κι αυτός, αλλά γράφει μόνο στα γαλλικά, δεν φοβάται να πάρει θέση. Τάσσεται αναφανδόν με το μέρος του πρωταγωνιστή του.
Απαξιώνει και περιπαίζει τα «μεγάλα κεφάλια», τουτέστιν το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του. Κατανοεί τη στωικότητα, σε σημείο παραίτησης, της εργατικής τάξης και βγάζει το καπέλο στην αγωνιστικότητα των νέων. Και όταν τα αποτελέσματα του θάρρους της δυνατής ομάδας τούς γλιτώνει από οικονομικούς μπελάδες, δεν κρύβει τη χαρά του. «Πολύ καλή φάση», διότι πρόκειται για σαφώς πολιτικοποιημένη εφηβική λογοτεχνία και σαφώς η πλάστιγγα γέρνει προς τ’ αριστερά.
Το κείμενο υποστηρίζουν εκφραστικότατα τα καρτουνίστικα σκίτσα του Frederic Rebena, ενώ η μετάφραση της Αγγελικής Πασσιά είναι εξαιρετική. Διαβάστε το ανεπιφύλακτα, κατά πως λέει και… μια παλιά ελληνική παροιμία.

Μαρία Καζάντη
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet