Ανυποχώρητοι και απειλητικοί οι δανειστές μάς δείχνουν πάλι το ρολόι, για να μας πουν ότι ο χρόνος μας τελειώνει, αλλά το ίδιο ισχύει και για όσους προσπαθούν απλά να αποποιηθούν τις ευθύνες τους

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Έμοιαζε λίγο με κακόγουστο αστείο την ώρα που στο Βερολίνο ολοκληρώνονταν οι προετοιμασίες για μια συγκέντρωση αλληλεγγύης με την Ελλάδα αυτή την Κυριακή, κάποιοι να οργανώνουν εκδηλώσεις αλληλεγγύης στο... Σόιμπλε.

Είναι αναμφίβολα πολύ διαφορετικό να διαβάζεις πολυσέλιδα βιβλία για το «δόγμα του σοκ» και εντελώς διαφορετικό να βλέπεις τα σχετικά σενάρια να ξεδιπλώνονται στην πραγματική ζωή, με εσένα τον ίδιο ως πρωταγωνιστή και θύμα ταυτόχρονα. Και αν οι έλληνες πολίτες σε μεγάλο βαθμό δεν είχαν απολέσει τα πολιτικά τους αντανακλαστικά, μετά από τόσα χρόνια μνημονιακής προπαγάνδας σεμιναριακού επιπέδου, ίσως και να καταλάβαιναν ότι ουσιαστικά την τελευταία εβδομάδα έζησαν την εμπειρία της κορύφωσης ενός σεναρίου τρόμου, που επιδιώκει να αμβλύνει εντελώς την αίσθησή τους περί πολιτικής και να τους μετατρέψει σε άβουλα και φοβισμένα υποχείρια ενός συστήματος που από τις 25 Ιανουαρίου και μετά έχει ορκιστεί να κερδίσει μια μάχη, που δεν αφορά μόνο την υστεροφημία του, αλλά την πορεία ολόκληρης της ηπείρου.
Γερμανικά και ελληνικά ΜΜΕ, αναπαράγοντας δημοσιεύματα το ένα του άλλου έστησαν ένα σκηνικού τρόμου και χάους για όσα περιμένουν τους Έλληνες αν οι κυβερνήτες τους δεν λογικευτούν και δεν χωνέψουν αμάσητη την πρόταση των θεσμών, που εδώ και πέντε μήνες τους σερβίρεται ξαναζεσταμένη αλλά πάντα ίδια και απαράλλαχτη. Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκαν κάποιες ιδιαίτερες δηλώσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά το απλό δημοσιογραφικό αναμάσημα του ερωτήματος «αν θα ανοίξουν οι ελληνικές τράπεζες τη Δευτέρα», αν θα μας επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, αν θα χάσουμε την ευημερία μας εξαιτίας της «ανεύθυνης στάσης» μιας αριστερής κυβέρνησης, που Βρυξέλλες και Βερολίνο δεν θα σταματήσουν ποτέ να την βλέπουν ως μια ενοχλητική αλλά σύντομη παρένθεση.

«Ασυνήθιστα γενναιόδωρη προσφορά»

Δεν έφταιγαν μόνο κάποιες «παρεξηγήσεις», όπως σωστά επεσήμανε το σχόλιο της «Νόιες Ντόιτσλαντ», αφού εδώ έχουμε πια να κάνουμε με μια από τις τελευταίες πράξεις της σφοδρής σύγκρουσης τριών διαφορετικών κόσμων, που αδυνατούν να βρεθούν σε παράλληλες πορείες γιατί είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Δεν ήταν λοιπόν οι παρανοήσεις μεταξύ Τσίπρα και Γιούνκερ που έκαναν τα χαρτιά να πηγαινοέρχονται «αδιάβαστα» και τον έντιμο συμβιβασμό να μην μπορεί να βρεθεί παρά τις ελληνικές υποχωρήσεις. Είναι, κυρίως, η ενοχική αμηχανία μιας Κομισιόν, που παραδέχεται, άλλοτε έμμεσα και άλλοτε πιο άμεσα, ότι έκανε και «ουσιαστικά λάθη» στην μέχρι τώρα πολιτική της, αλλά δεν διαθέτει ούτε τα όπλα, ούτε τα κότσια να υπερβεί τη σκληρή επιμονή του «άξονα Σόιμπλε», που επιμένει ότι η πρόταση για περαιτέρω αφαίμαξη και φτωχοποίηση του ελληνικού λαού αποτελεί μια «ασυνήθιστα γενναιόδωρη προσφορά». Αυτή την πρόταση βρήκε απέναντί του για μια ακόμα φορά την περασμένη Πέμπτη ο Γιάνης Βαρουφάκης και ήταν γνωστό εκ των προτέρων ότι αν την δεχόταν θα ήταν καλό για τον ίδιο, αλλά και για μας τους υπόλοιπους, να αναχωρούσε αμέσως για οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, πλην της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή τα γερμανικά μέσα προεξοφλούσαν ότι ο έλληνας πρωθυπουργός θα γυρνούσε με άδεια χέρια από το ταξίδι του στη Ρωσία σε μια κακή επανάληψη του δράματος, που είχαν ζήσει κάποτε οι πολιτικοί άρχοντες στην Κύπρο και θαύμαζαν αυτό το γεμάτο ...αλτρουισμό πλήθος, που διαδήλωνε στο Σύνταγμα την απόφασή του να υποθηκεύσει το μέλλον μερικών ακόμα μερικών γενεών προκειμένου να «μείνουμε Ευρώπη».
Έμοιαζε λίγο με κακόγουστο αστείο την ώρα που στο Βερολίνο ολοκληρώνονταν οι προετοιμασίες για μια συγκέντρωση αλληλεγγύης με την Ελλάδα αυτή την Κυριακή, κάποιοι να οργανώνουν εκδηλώσεις αλληλεγγύης στο... Σόιμπλε, ταυτίζοντας την ιδέα της Ευρώπης με τον αυτάρεσκο σαδισμό κάποιων «ανένδοτων» υπουργών που έμπαιναν την ίδια σχεδόν ώρα στην αίθουσα συνεδριάσεων του Eurogroup με στόχο να απολαύσουν για μια ακόμα φορά το «πολιτικό ξυλοκόπημα» του έλληνα Υπουργού Οικονομικών.
Το σκηνικό έχει όλα τα στοιχεία του δράματος, αποτελεί την επιτομή της απειλής που θα κάνει τα πόδια και του πιο αποφασισμένου πρωθυπουργού να λυγίσουν και να εκλιπαρεί να του φέρουν μια οποιαδήποτε συμφωνία για να γλυτώσει αυτό το μαρτύριο. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ανακοινώθηκε η έκτακτη σύνοδος κορυφής για την Ελλάδα, αύριο Δευτέρα. «Η ώρα των ενηλίκων» έγραψε το «Σπίγκελ», αφού εδώ που έφτασαν τα πράγματα μόνο σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο μπορεί να βρεθεί λύση. Κάτι που όταν το ζητούσε η ελληνική κυβέρνηση μάλλον δεν το φανταζόταν έτσι.

Συζήτηση στο Μπούντεσταγκ

Το είχε ουσιαστικά προεξοφλήσει η Ανγκέλα Μέρκελ από το βήμα του Μπούντεσταγκ, ζητώντας για μια ακόμα φορά από την Αθήνα να «εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που ζητούν οι δανειστές της». Τα ίδια κλισέ, οι ίδιες απαιτήσεις, η ίδια ψυχρή αδιαφορία για ένα λαό που τιμωρείται εδώ και μια πενταετία πλημμύρισαν πάλι την αίθουσα του γερμανικού κοινοβουλίου. Οι βουλευτές της Αριστεράς που ξεδίπλωσαν πλακάτ αλληλεγγύης με τη χώρα μας αντιμετώπισαν τις αυστηρές επιπλήξεις του προεδρείου και οι προειδοποιήσεις του Γκρέγκορ Γκύζι ότι η γερμανική κυβέρνηση θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο το ευρώ αλλά και την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σκεπάστηκαν από το αυτάρεσκο βουητό των εμμονικών οπαδών του Grexit.
Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να βρει και κάποια ακόμα παρήγορα στοιχεία μέσα στον βομβαρδισμό τρομακτικών ειδήσεων. Η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα στη εφημερίδα του Βερολίνου «Τάγκεσπίγκελ» με επίκεντρο το ασφαλιστικό φαίνεται ότι έπιασε κάποιους... στο φιλότιμο. Έτσι, το βράδυ της Πέμπτης δύο άλλες εφημερίδες η «ντι Τσάιτ» αλλά και το Σπίγκελ, παραδέχονταν ουσιαστικά ότι ο έλληνας συνταξιούχος δεν είναι κάποιος πολίτης πολυτελείας, αλλά εξίσου φτωχός με τον Γερμανό, που εδώ και μια δεκαετία σχεδόν έχει δει τα εισοδήματά του καθηλωμένα και το βιοτικό του επίπεδο να τραβάει την κατηφόρα.
Ενθαρρυντική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η παραδοχή, λίγες ώρες νωρίτερα, πάλι από το «Σπίγκελ» ότι το χρέος θα πρέπει να αναμορφωθεί για να καταστεί διαχειρίσιμο, ότι τα αποκαλούμενα «προγράμματα βοηθείας» δεν οδηγούν πουθενά, ότι τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται θα πρέπει να τις επιλέξουν οι ίδιοι οι Έλληνες. Αλλά όλα τα παραπάνω τα γεράκια του Βερολίνου φρόντιζαν να τα διαψεύδουν άμα τη εμφανίσει τους στο διαδίκτυο. Όπως και κάποια άλλα σενάρια για χαλάρωση της χρηματοπιστωτικής ασφυξίας και παράταση του προγράμματος στο πλαίσιο αναζήτησης μιας συνολικότερης λύσης, βασισμένης στη συναίνεση.
Είναι πλέον πρόδηλο ότι στόχος της έκτακτης συνόδου κορυφής δεν είναι πρωτίστως να βρουν μια πραγματικά βιώσιμη λύση, αλλά να σύρουν την Ελλάδα τρομαγμένη στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για να ξεμπερδεύουν με την υποχρέωση της συμφωνίας, την ώρα που φοβισμένοι και άπραγοι οι Έλληνες απλά θα περιμένουν να ξανανοίξουν... κλειστές τράπεζες. Οι φανατικοί της μονόπλευρης λιτότητας ξέρουν άλλωστε ότι και αν δεν τα καταφέρουν τη Δευτέρα ο χρόνος πάλι θα κυλάει υπέρ τους. Αλλά όταν το ρολόι θα χτυπήσει οριστικά δώδεκα, θα φανεί πόσο ειλικρινά εννοούσε η «διαλλακτική» καγκελάριος την πολυχρησιμοποιημένη φράση «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και ο δρόμος» ή αν όλα όσα είπε τις τελευταίες εβδομάδες δεν ήταν παρά μια παράσταση με στόχο την ολική αποποίηση των ευθυνών της.


ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet