Τελικά, υπάρχουν φορές που το περιοδικό «Unfollow» όχι μόνο να μην το ακολουθήσεις σε προτρέπει, όπως καλεί ο τίτλος του, αλλά ούτε να παρακολουθήσεις τη λογική του δεν μπορείς. Και τι μας νοιάζει εμάς, θα πείτε. Μας καίει και μας κόφτει ό,τι κινείται στο χώρο της Αριστεράς, γιατί οι όποιες συνέπειες από στραβοτιμονιές ποτέ δεν περιορίζονται σε μεμονωμένα τμήματα του σώματός της. Επιπίπτουν επί των κεφαλών όλων μας, όπως αποδεικνύει η πιο πικρή εμπειρία.
Όταν, λοιπόν, στο όνομα της Αριστερής κριτικής πραγματοποιείται μια προσωπική επίθεση με ανοίκειο τρόπο και πλήρη αδιαφορία για την προσκόμιση οποιουδήποτε αποδεικτικού υλικού, καμιά μεταμοντέρνα διάθεση για «διαβαστερή» ύλη δεν μπορεί να τη δικαιολογήσει.
Για όσους δεν κατάλαβαν ακόμα περί τίνος ο λόγος, αναφερόμαστε σε ένα απίστευτο για αριστερό έντυπο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στις σελίδες του περιοδικού με την υπογραφή του Λ. Χαραλαμπόπουλου και αποτελεί ευθεία προσωπική επίθεση στον Θ. Μιχόπουλο. Η ανάγκη που αισθανόμαστε να μιλήσουμε γι’ αυτό, δεν προκύπτει μόνο από το γεγονός ότι ο τελευταίος είναι για πολλά χρόνια βασικός συνεργάτης της «Εποχής» και δικαιούμαστε να τον γνωρίζουμε καλύτερα από το δαιμόνιο συντάκτη του περιοδικού. Προκύπτει πολύ περισσότερο από τη μεθοδολογία που διαπνέει το κείμενο, η οποία κατά τη γνώμη μας καμιά σχέση δεν έχει με το ήθος που διεκδικεί η σύγχρονη Αριστερά.
Ο Λ. Χαραλαμπόπουλος, λοιπόν, ανακαλύπτει και αποκαλύπτει ότι «εξακολουθεί να λειτουργεί η μονταζιέρα» στο Μαξίμου, όπως και επί Ν.Δ. Και αντί να επιτεθεί κατά του… συστήματος, επιτίθεται εναντίον του υποτιθέμενου χειριστή της!
Προφανώς, γιατί δεν πιστεύει ότι αν δεν μπορεί να εξαφανιστεί το εργαλείο, ας εξοντωθεί ο άνθρωπος. Και με τι τρόπο! Με μια λογική που δεν ξέρουμε αν θα τη ζήλευαν περισσότερο οι σχεδιαστές των «δικών της Μόσχας» ή οι διευθυντές υποκίτρινων «αποκαλυπτικών» εντύπων.
Ο Θ. Μιχόπουλος, λοιπόν, παρουσιάζεται ως υπεύθυνος για πολιτικές επιθέσεις εναντίον στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με μόνο αποδεικτικό στοιχείο ότι τα σχετικά εναντίον τους δημοσιεύματα «δεν μπορεί να τα είχαν φανταστεί» οι συντάκτες τους! Το απαραίτητο υλικό θα πρέπει να «μοιράστηκε από πηγές του Μαξίμου», κατά τον αναπόδεικτο ισχυρισμό του Λ. Χαραλαμπόπουλου.
Κι αφού «μοιράστηκε» από εκεί, δεν μπορεί παρά να το προώθησε ο Θ. Μιχόπουλος! Γιατί; Διότι… «έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει» τους πολιτικούς προϊστάμενους και «έχει καταστεί απαραίτητος». «Είναι ο άνθρωπος που συνήθως(!) εννοούν τα ρεπορτάζ, όταν κάνουν λόγο για πηγές του Μαξίμου». Όπερ έδει δείξαι…
Αν αυτοί οι ισχυρισμοί σάς θυμίζουν αμυδρά σκοτεινές εποχές σταλινισμού, δεν έχετε δίκιο. Ο δαιμόνιος συντάκτης έχει μια πειστική εξήγηση για το λόγο που δεν του επιτρέπει να προσκομίσει υλικό αποδεικτικό των ισχυρισμών του. Ο «κατηγορούμενος», λέει, «προτιμά να δρα στα παρασκήνια», για να μπορεί «να κρύβει πιο εύκολα τις προσωπικές στρατηγικές του».
Να, λοιπόν, και η λύση του δράματος: ένας κακός δαίμονας, που έχει χωθεί στο Μαξίμου, με προσωπικές στρατηγικές και επιδιώξεις αρκεί να εκβληθεί και όλα θα αρχίσουν να παίρνουν το σωστό δρόμο. Εξαιρετική αριστερή κριτική αντίληψη, εξαιρετικά διεισδυτική δημοσιογραφία, εξαιρετικά φωτεινό το μέλλον τού πρωταγωνιστή στο έργο «αποκαλυπτικό ρεπορτάζ» με σκοπό τον ερεθισμό «αριστερών» ανακλαστικών.
Το απογοητευτικό είναι ότι κανείς ως τώρα από τους εξαίρετους συνεργάτες του περιοδικού δεν ένιωσε την ανάγκη να αναρωτηθεί για το εν λόγω κείμενο – «μωρέ, τι είναι τούτο πάλι;» - και να διαμαρτυρηθεί με κάποιο δημόσιο τρόπο. Πληροφορούμαστε, μάλιστα, ότι επιστολή διαμαρτυρίας που στάλθηκε στη διεύθυνση του περιοδικού, δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, με το ατράνταχτο επιχείρημα ότι ο αποστολέας της – αναγνώστης του «Unfollow» - δεν είχε έννομο συμφέρον να απαιτήσει τη δημοσίευσή της!
Εν πάση περιπτώσει, δεν κρίνουν σκόπιμο οι συνάδελφοι και συναγωνιστές ότι κάποια εξήγηση οφείλουν, ότι κάπως πρέπει να αποκατασταθούν τα πράγματα; Και τα πρόσωπα, προφανώς.


Η βάρδια της Παρασκευής
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet