Λίγες ώρες πριν τη σύγκληση της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης και του κυβερνητικού συμβουλίου, εν όψει του Eurogroup του Σαββάτου, η “Εποχή” συζητά με τον υπουργό Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού, Γιώργο Σταθάκη την εκτίμησή του σχετικά με το σημείο που βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις και τις αιτίες της εμπλοκής. Ο ίδιος εκτιμά ότι η άλλη πλευρά χρειάζεται να κάνει μεγαλύτερες υποχωρήσεις και ότι οι φοβίες για καταλητκική ημερομηνία πληρωμής του ΔΝΤ είναι υπερβολικές.

Τη συνέντευξη πήραν
ο Παύλος Κλαυδιανός
και η Ζωή Γεωργούλα

Στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα, μπορούμε να μιλάμε για εμπλόκη;

Προφανώς υπήρξε εμπλοκή, διότι τα κείμενα, από την πλευρά των θεσμών, επανέφεραν έναν τρόπο κάλυψης του δημοσιονομικού κενού που στηριζόταν κατά δύο τρίτα στην περικοπή δαπανών και κατά ένα τρίτο στην αύξηση των φόρων με οριζόντιο τρόπο, δηλαδή μέσω του ΦΠΑ. Αντίθετα, η δική μας πρόταση περιελάμβανε κατά τρία τέταρτα αύξηση φορολογίας επιχειρήσεων και ευκατάστατων στρωμάτων και κατά ένα τέταρτο αύξηση οριζόντιας φορολογίας, η οποία ήταν, μάλιστα, προσεκτικά διατυπωμένη ώστε να μη θίγει τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Με δεδομένη τη συμφωνία για τα μειωμένα πλεονάσματα για το 2015 και το 2016, σε σχέση με τα μνημόνια του παρελθόντος, που από το 3,8% και το 4,5% κατέβηκαν στο 1% και το 2% αντίστοιχα, στο επίκεντρο της συζήτησης ήταν ο τρόπος κάλυψης αυτού του κενού, με τις προτάσεις που ανέφερα εκατέρωθεν.

Η σύμπτωση απόψεων που φαίνεται να υπάρχει μεταξύ των δανειστών δεν σε εντυπωσιάζει;
Πράγματι, διότι εδώ και περίπου δεκαπέντε μέρες υπήρχε μια αδυναμία να συμφωνήσουν μεταξύ τους οι δανειστές. Υπήρχε το γνωστό πλέον πρόβλημα, ότι το ΔΝΤ πρότεινε πολύ πιο σκληρά μέτρα, θέτοντας ωστόσο το ζήτημα του χρέους, ενώ οι Ευρωπαίοι πρότειναν μεν ηπιότερα μέτρα, δεν συζητούσαν το χρέος καθόλου δε. Το αποτέλεσμα ήταν η ελληνική πλευρά να βρεθεί αντιμέτωπη με τη χειρότερη εκδοχή και των δύο πλευρών: τα σκληρά μέτρα του ΔΝΤ και με το ζήτημα του χρέους να μην αντιμετωπίζεται. Αυτό δημιούργησε την ουσιαστική εμπλοκή πριν από δέκα μέρες. Έκτοτε έχουν γίνει κάποια βήματα που μας οδήγησαν στην τωρινή εκδοχή των δύο κειμένων.

Ιδιαίτερη έμφαση στο αναπτυξιακό πακέτο

Ωστόσο, τα δύο αυτά κείμενα δεν είναι θετικά για τους δικούς μας στόχους.

Αυτή τη στιγμή, εκτιμώ ότι η ελληνική κυβέρνηση επιμένει μέχρι τέλους να υπάρξει κάποιας μορφής ρύθμιση του χρηματοδοτικού κενού για τα έτη 2015 έως 2017 και ταυτόχρονα έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη διατύπωση δεσμεύσεων για το αναπτυξιακό πακέτο της χώρας. Συνεπώς, πέρα από το πρόβλημα του δημοσιονομικού κενού, γύρω από το οποίο έχει κορυφωθεί η αντιπαράθεση των τελευταίων ημερών, θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε την τελική μορφή που μπορεί να πάρει μια συμφωνία.

Εκτιμάς ότι υπάρχει περιθώριο περαιτέρω υποχωρήσεων από την ελληνική πλευρά;
Νομίζω ότι η ελληνική πλευρά έχει κάνει πολλές υποχωρήσεις και έχει δείξει πλήρως τη διάθεση της να εξευρεθεί λύση. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι δεδομένο ότι, για να επιτευχθεί συμφωνία αύριο (σσ. Σάββατο), θα πρέπει να γίνουν μεγαλύτερες υποχωρήσεις από την άλλη πλευρά.

Ιδίως όσον αφορά το ζήτημα του χρέους;
Το ζήτημα του χρέους έχει δύο πτυχές. Η μία αφορά τον τρόπο κάλυψης του βραχυχρόνιου χρέους, προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, το οποίο είναι ένα βαρύ χρέος μέχρι το 2018. Η άλλη πτυχή είναι η μακροχρόνια, που αφορά το χρέος προς τους ευρωπαίους εταίρους, το διακρατικό δηλαδή, και το χρέος προς το EFSF, το οποίο ξεκινά το 2022 και φτάνει ώς το 2045. Υπάρχουν, λοιπόν, ορισμένες χρονιές, όπως το 2022 – 2023 και ορισμένες άλλες διετίες, οπότε το χρέος καθίσταται εξόφθαλμα μη εξυπηρετήσιμο. Για παράδειγμα, το 2022 εκτινάσσεται περίπου στα 20 δισ. Αυτό το μακροχρόνιο σκέλος του χρέους χρειάζεται μια ισχυρή εξομάλυνση και έμμεση απομείωση, που να το καθιστούν βιώσιμο με εμφανή τρόπο. Απαιτείται μια διαδικασία για το πώς και πότε θα γίνει αυτό. Ωστόσο, υπάρχει προτεραιότητα για τα έτη 2015 έως 2018 και αυτό είναι για το οποίο αγωνίζεται η κυβέρνηση τώρα.

Μείωση των υφεσιακών συνεπειών

Υπάρχει μια αντίστροφη κριτική από την πλευρά των θεσμών, όσον αφορά τα μέτρα που προτείνει η ελληνική πλευρά, ότι δηλαδή πρόκειται για υφεσιακά μέτρα τα οποία δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο υπεράσπισης στο ευρύ κοινό.

Εμείς, από την πλευρά μας, προσπαθήσαμε να μειώσουμε τις υφεσιακές συνέπειες, οι οποίες είναι άμεσες όταν πρόκειται για περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, και να μετατοπίσουμε τη φορολογία σε κατηγορίες στις οποίες το υφεσιακό αποτέλεσμα είναι πολύ μικρότερο και κοινωνικά δικαιότερο. Το επισημαίνω αυτό, διότι αν η επίτευξη μιας συμφωνίας διευκολύνει την επιστροφή της οικονομίας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι επιχειρήσεις θα ισοσκελίσουν την πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση με το θετικό πρόσημο στην οικονομία. Οι προτάσεις μας, συνεπώς, έχουν το πνεύμα να ελαχιστοποιήσουν το υφεσιακό αποτέλεσμα και να  μεγιστοποιήσουν τις δυνατότητες σταθεροποίησης της οικονομίας που, όπως όλοι αναμένουν, θα βελτιώσει και τις οικονομικές επιδόσεις.

Κατά τη γνώμη σου, μια συμφωνία που θα κινείται σε αυτό το επίπεδο και θα περιλαμβάνει και μια πλευρά του ζητήματος του χρέους αλλά όχι εντελώς σαφή, πώς θα αντιμετωπιστεί πολιτικά και από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από την ελληνική κοινωνία;
Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία, είναι σαφής και συμβατή με την εντολή που έχουμε πάρει ως κυβέρνηση από τις εκλογές, η προτροπή να κρατήσουμε τη χώρα εντός του ευρώ, να επαναδιαπραγματευτούμε την καλύτερη δυνατή συμφωνία και να αντιστρέψουμε την κοινωνική ανισότητα που παρήγαγαν τα μνημόνια των τελευταίων πέντε χρόνων, με μια κοινωνικά δικαιότερη κατανομή βαρών. Αυτή ήταν η εντολή του λαού και αυτό κάνει η κυβέρνηση. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή ξεπερνά τις δεδομένες πολιτικές συνθήκες και θα πρέπει να κριθεί και να υπάρξουν άλλου τύπου πολιτικές εξελίξεις.

Εξαιρετικά απίθανο το αδιέξοδο

Αν βρεθούμε μπροστά σε άρνηση των δανειστών, πώς πρέπει να πράξουμε;

Αν βρεθούμε σε αδιέξοδο, οι επιλογές μας είναι πολιτικές και χρειάζεται να θέσουμε τις σκέψεις και τις προτάσεις μας στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο, θεωρώ αυτό το ενδεχόμενο εξαιρετικά απίθανο, διότι την προηγούμενη εβδομάδα φάνηκε ότι η επίτευξη συμφωνίας έχει τεράστια σημασία όχι μόνο για την ελληνική και την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά και για την παγκόσμια. Θεωρώ ότι οποιαδήποτε αντίθετη εξέλιξη θα είναι απόλυτα τυχοδιωκτική από την πλευρά των θεσμών και των εταίρων.

Φαίνεται, όμως, να υπάρχει ένα κέντρο που επιμένει στο Grexit, αν και αποδυναμωμένο πλέον.
Αυτό είναι απόλυτα αληθές και έχει εκφραστεί με όλους τους τόνους και σε διαφορετικές στιγμές αυτής της περιόδου. Θεωρώ, όμως, ότι είναι μια εξαιρετικά παρακινδυνευμένη στρατηγική, και όχι μόνο επειδή το Grexit δημιουργεί σειρά προβλημάτων στις οικονομίες αλλά και διότι οι πολιτικές εξελίξεις σε άλλες χώρες μπορεί να αποβούν καταλυτικές για την ίδια την τύχη της Ευρώπης.

Όσον αφορά τον κόμπο που έχει δημιουργηθεί με το ΔΝΤ, πώς κρίνεις αυτό το ζήτημα;
Υπάρχει ένας κόμπος που όμως δεν τον κρίνω καθοριστικό, διότι και το ΔΝΤ έχει δυνατότητα ευελιξίας και, ταυτόχρονα, όπως αποδείχθηκε τον προπροηγούμενο μήνα, υπάρχουν και άλλοι τρόποι πληρωμής, οι οποίοι αποτρέπουν την οποιαδήποτε περίπτωση χρεοκοπίας τη Δευτέρα. Άρα, είναι υπερβολικές οι φοβίες για μια καταληκτική ημερομηνία πληρωμής ή μη του ΔΝΤ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet