Ο Φρίξος Πρωτογερέλλης, όπως τον γνωρίσαμε οι νεότεροι (τότε) τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ήταν ένας αγωνιστής της αριστεράς και της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλλαγής, που ξεχώριζε για τη ζωτικότητά του, λες και δεν είχαν περάσει από πάνω του τα πέτρινα χρόνια, και για την ικανότητά του να δίνει με τον ίδιο τρόπο την προσφορά του στον αγώνα, όπως ακριβώς κατέθετε την κριτική θέση του για τα κρίσιμα και τα σημαντικά, χωρίς να γεννά και να αναπαράγει προσωπικές αντιθέσεις.
Ακόμη κι αυτά τα ελάχιστα που σημειώνουμε εδώ, θα τα θεωρούσε υπερβολικά, γιατί συμπεριφέρθηκε σαν ένας από τους πολλούς. Όμως αυτό ήταν και το μεγαλείο της γενιάς του, ότι δεν ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι ξεχώρισαν, ήταν πολλοί, ήταν κόσμος αμέτρητος.
Από τον καιρό του ΚΚΕ Εσωτερικού πέρασαν χρόνια, κι όλοι περάσαμε από σαράντα κύματα. Και μια από τις μεγάλες χαρές που μας έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ότι μπορέσαμε τελικά να ξαναβρεθούμε σ’ αυτή την καινούργια αριστερά με ανθρώπους που τους εκτιμούσαμε περισσότερο όταν δεν συμφωνούσαμε σε όλα.
Η «Εποχή» είχε τη χαρά να παρουσιάσει πρόσφατα (29.09.2019) το βιβλίο του «Έλλη» και το βιβλίο της Φιφής Πρωτογερέλλη «Πόρτες», από τα οποία μπορεί να πάρει κάποιος μια γεύση για τη ζωή και την εποχή του, από μια ζωή και μια εποχή που δεν μπορεί παρά να μας εμπνέει.
«Ε»

Πώς να μιλάς, χωρίς να βγάλεις λόγο


Ο Φρίξος έπεσε στα χέρια της Σοφίας και οι προσπάθειες ανάνηψης από τον φίλο γιατρό Παναγιώτη δεν είχαν αποτέλεσμα.
Αργότερα, το ίδιο βράδυ, η Φιφή και η Έλλη μου έκαναν την τιμή να μου δώσουν ένα φάκελο. Μέσα είχε μια ιδιόγραφη επιστολή του Φρίξου. Απέξω έγραφε «για μετά». Η επιστολή αναφερόταν σε κάποιες επιθυμίες του Φρίξου συγκεκριμένες. Ανάμεσα σε αυτές ήταν ότι δεν ήθελε λόγο.
Κάπως έτσι είμαι τώρα εγώ εδώ μπροστά σας, να μιλώ για τον Φρίξο. Δύσκολο πράγμα και βαρύ. Πώς να μιλήσει ένας λοφίσκος σαν την αφεντιά μου για ένα βουνό; Πώς να μιλήσει ένα ρυάκι για ένα χείμαρρο;
Θα μπορούσα να συνδέσω το όνομα «Φρίξος Πρωτογερέλλης» με πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς που θα χαρακτήριζαν τον Φρίξο: Μέγας αγωνιστής, ιδεολόγος, αληθινός, ανιδιοτελής και πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Κι άλλα τέτοια, που είναι βέβαιο πως δεν άρεσαν στον Φρίξο.
Θα μπορούσα ίσως να μιλήσω για την τεράστια επιμονή του, μαζί με την Φιφή, για τη δημιουργία του συλλόγου μας. Θα μπορούσα ακόμα να αναφέρω όλα αυτά τα χρόνια τα δοσμένα σε αγώνες για ιδεολογία και δημοκρατία. Θα μπορούσα ακόμα να αναφέρω αυτό το απίστευτο: ότι ενώ όλοι ήξεραν την πολιτική ιδεολογία του Φρίξου, ήταν αγαπητός απ’ όλους.
Όλοι στην Ριζούπολη θυμούνται τον Φρίξο να περπατά με γοργό βήμα στα στενά της Ριζούπολης. Αργότερα με λιγότερο γοργό, αλλά πάντα έτοιμος να χαιρετίσει όλο τον κόσμο με χαμόγελο. Ακόμα μπορώ να αναφερθώ στο πόση δύναμη χρειάστηκε μαζί με την Φιφή, για να αντιμετωπίσουν την τεράστια απώλεια των δυο παιδιών, πάντα με τη βοήθεια της αγαπημένης Έλλης της αδελφής του.
Θα μπορούσα να μιλώ για τον Φρίξο πολλή ώρα. Άλλωστε, εκείνος χρειάστηκε ένα βιβλίο για να γράψει για κάποια από τα πιο δύσκολα χρόνια της ζωής του.
Όμως ήδη ακούω την φωνή του Φρίξου να μου λέει: «Δεν είπαμε όχι λόγους»;
Κάποτε πριν καιρό, σε κάποια από τις έντονες συζητήσεις μας, του είπα «ευχαριστώ πολύ»
- «Ξέρεις, εγώ με τον Δημήτρη τον Τότσικα, έχουμε κάνει μια συμφωνία: δεν λέμε ποτέ ευχαριστώ. Γιατί οι φίλοι δεν λένε ευχαριστώ. Είναι απλά εκεί όταν χρειάζεται ο ένας τον άλλον. Εγώ, Χριστόδουλε, από σήμερα αποφάσισα να μη σου ξαναπώ ευχαριστώ. Αποφάσισε τί θα κάνεις εσύ.»
Από εκείνη την ημέρα αποφάσισα να μην του ξαναπώ ευχαριστώ.
Κι όποτε το ξέχναγα, με διόρθωνε.
Φίλε Φρίξο, δεν θα σου πω ευχαριστώ για την απλόχερη φιλία σου σε εμένα και την οικογένειά μου. Δεν θα σου πω ευχαριστώ για την αγάπη που μας έδειξες στις πιο δύσκολες στιγμές μας. Δεν θα σου πω ακόμη ευχαριστώ για τις μεγάλες συζητήσεις, όπου μας μάθαινες πράγματα χωρίς να τα διδάσκεις. Έδειχνες το δρόμο και άφηνες να καταλάβουμε και να ακολουθήσουμε. Δεν θα σου πω για όσα πρόσφερες για αυτόν τον τόπο λέγοντας ότι όλοι το ίδιο θα έκαναν.
Θα πω μόνο ότι είμαι πολύ χαρούμενος, που είχα την ευκαιρία να σε γνωρίσω και να ζήσω την πολύτιμη φιλία σου.
Φίλε Φρίξο, στο επανιδείν.

Χριστόδουλος Χοντζόγλου,
μέλος του Συλλόγου «Πολίτες της Ριζούπολης»
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet