Με πρόσχημα τον “τεχνικό χαρακτήρα” του ΔΝΤ ξεδιπλώθηκε την περασμένη εβδομάδα μια νέα επίθεση εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, που έδειξε πόσο λίγη αλλά και μικρόψυχη είναι η “ελίτ” της σύγχρονης Ευρώπης

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Αν υπήρχε πράγματι κάποια «ανώτερη δύναμη», τότε θα πρεπε να φορτώσει τα μεταλλικά γράμματα με το όνομα του Αλτιέρο Σπινέλι, που κοσμούν την είσοδο του ενός κτιρίου του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες πάνω στο άγαλμα που υπενθυμίζει το μύθο της «αρπαγής της Ευρώπης» και να τα φυγαδεύσει προς άγνωστη κατεύθυνση. Η εβδομάδα που πέρασε δικαίωσε τις χειρότερες των... ανησυχιών, όσων βλέπουν την ΕΕ να κινείται προς μια πορεία πλήρους αποστασιοποίησής της από τους λαούς και τελικά αυτοκατάργησής της.

Κινήσεις αλληλεγγύης

Μετά από ένα Σαββατοκύριακο που σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έγιναν συλλαλητήρια ενάντια στην λιτότητα και υπέρ της υποστήριξης της Ελλάδας και μετά από μια Δευτέρα, που έδειχνε να ανοίγει το δρόμο μιας έστω επώδυνης λύσης το μπλοκ των γερακιών του νεοφιλελευθερισμού επιστράτευσε όλο του το βαρύ πυροβολικό για να μπλοκάρει οποιαδήποτε λύση, ακόμα και μια πολύ χειρότερη για την Αθήνα από εκείνη που περίμεναν οι «απαισιόδοξοι» στις τάξεις της ελληνικής κυβέρνησης.
Το εξώφυλλο του περιοδικού Σπίγκελ με το βιβλικό σεισμό να γκρεμίζει μνημεία και κατακτήσεις αιώνων στην ήπειρό μας έμοιαζε να δικαιώνεται πολύ νωρίτερα από ότι θα μπορούσε να προβλέψει ο ευφάνταστος δημιουργός του. Οι περιβόητοι θεσμοί κρύφτηκαν πάλι πίσω από τις «καταστατικές υποχρεώσεις» του ΔΝΤ, που ξαφνικά έθεσε αιτήματα πέραν κάθε λογικής και οι διαρροές που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα μιλούσαν τη μία για διχασμό στις τάξεις των δανειστών, που οφείλονταν στους «κακούς Έλληνες» και μετά από λίγο για απαιτήσεις που αποτελούσαν κοινή θέση όλων.
Στην ουσία αποδείχτηκε ότι το μπλοκ που έχει συσπειρωθεί γύρω από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν ήθελε τίποτε άλλο παρά να αναγκάσει τον Αλέξη Τσίπρα είτε σε μια άνευ όρων παράδοση, είτε σε μια οργισμένη παραίτηση. Ο Αντώνης Σαμαράς θυμόταν τις παλιές καλές εποχές, που ζητούσε κάθε δύο μέρες την παραίτηση του τότε αμήχανου πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και ο Σταύρος Θεοδωράκης ονειρευόταν ότι θα γυρίσει από τα ...βαρυσήμαντα ραντεβού του στις Βρυξέλλες ως ένας σύγχρονος και πιο πολυφωτογραφημένος Βενιζέλος από τις Κάννες. Όλα αυτά θα ήταν απίστευτα γελοία αν δεν ήταν ανατριχιαστικά για τις προοπτικές της ελληνικής κοινωνίας, που είδε πλέον να ανακοινώνονται και επίσημα και εντελώς απροκάλυπτα τα σχέδια, που προωθούν συγκεκριμένοι κύκλοι εντός και εκτός της χώρας για πτώση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης.

Η μέθοδος του πνιγμού

Το πρωτοσέλιδο σκίτσο του περιοδικού Σαρλί Αμπντό με την Κριστίν Λαγκάρντ να πνίγει ένα Έλληνα για να «σώσει την Ευρώπη» είναι ενδεικτικό του γενικότερου κλίματος. Η αυστριακή εφημερίδα «Κουρίερ» έγραφε για τους χωρίς στόχους, διχασμένους και ανεύθυνους μεγάλους της Ευρώπης και η «Ουάσιγκτον Ποστ» ειρωνευόταν την Ευρώπη που οδηγεί χωρίς κανέναν λόγο την ελληνική οικονομία στην καταστροφή, θυμίζοντας κάποιον, που σε εξωθεί στην αυτοκτονία και μετά καυτηριάζει την πράξη.
Μετά όμως ήρθε η ομοβροντία των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων της Γερμανίας. Από την Πέμπτη και μετά όταν και φάνηκε ότι οι «σκληροί» μέσα στο Eurogroup έχουν κερδίσει το πάνω χέρι ζητώντας από την Ελλάδα να υιοθετήσει το τελεσίγραφο των θεσμών ή να τους αδειάσει τη γωνιά άρχισε και η αντεπίθεση των γερμανών κονδυλοφόρων.
«Φτάνει πια», «Η διάσωση έγινε φάρσα», «Η τελευταία ευκαιρία για τον Τσίπρα», «Η υπομονή τελείωσε» ήταν μερικά μόνο από τα πρωτοσέλιδα που απέφευγαν φυσικά να δουν την ουσία, που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι η Αθήνα βρίσκεται απέναντι στον εκβιασμό να υπογράψει τη θανατική της καταδίκη ή να πεθάνει ακαριαία. Ο γερμανικός Τύπος έδειξε μάλιστα πολύ πρόθυμος να υιοθετήσει την τοποθέτηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι το σχέδιο των δανειστών είναι ιδιαίτερα επιεικές, την ώρα που η Ανγκέλα Μέρκελ ένιπτε τας χείρας της, διαμηνύοντας ότι η συμφωνία θα πρέπει να βρεθεί σε επίπεδο θεσμών ή Eurogroup και δεν απαιτείται να ασχοληθεί πάλι με το θέμα μια σύνοδος κορυφής. Την ίδια ώρα και ο καλογυαλισμένος πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Γιενς Βάιντμαν τα έβαζε με την ΕΚΤ για τη συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών μέσω ELA και ακουγόταν σαν να κάνει μαύρο χιούμορ, όταν μιλούσε για μια «συγκαλυμμένη τραπεζική διάσωση».

Σχέδιο παγίδευσης

Φαίνεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να δικαιώνονται όσοι φοβόντουσαν ότι το σχέδιο από την αρχή προέβλεπε την παγίδευση της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και όσοι προειδοποιούσαν ότι ο χρόνος δεν τρέχει απαραίτητα προς όφελος της Ελλάδας. Η ασφυξία φαντάζει απόλυτη και τα περιθώρια ελιγμών έχουν εξαντληθεί. Η Αθήνα μπορεί, όπως όλα δείχνουν, αν πρέπει και να θυσιαστεί προκειμένου να γίνουν ακόμα πιο πειστικά τα σχέδια για μια πιο σφιχτή και συνάμα πιο «γερμανική Ευρωζώνη» όπου κανείς δεν θα τολμά να ξεμυτίσει. Αυτή τη φορά κανείς δεν βγήκε να διαψεύσει τα δημοσιεύματα για την ύπαρξη «σχεδίου Β» για την θωράκιση της ΕΕ από ένα ελληνικό ατύχημα. Και η επικοινωνιακή καταιγίδα ολοκληρωνόταν με δηλώσεις υπουργών και πρωθυπουργών, από διάφορες χώρες, που αναφέρονταν στο πόσο πολύ τους έχει κουράσει τελικά η ενασχόληση με την Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Ο αντίπαλος αποδείχτηκε πολύ πιο ισχυρός αλλά και πολύ πιο πονηρός από ότι ίσως τον περίμεναν ορισμένοι, αφού είχε κατά νου να κερδίσει και τη μάχη αλλά και τις εντυπώσεις.
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα μοιάζει απίθανο να υπάρξει κάποια ηχηρή πολιτική παρέμβαση από τη μεριά της Ανγκέλα Μέρκελ, της επί σειρά ετών «ισχυρότερης γυναίκας στον πλανήτη». Ίσως όχι τυχαία αυτή ακριβώς την εβδομάδα διέρρεαν τα «πρακτικά» του Wikileaks, εκεί όπου ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ παραπονιόταν για το πόσο παγερά αδιάφορη την άφηνε ήδη το 2012 η ελληνική κρίση και πόσο επιφανειακή ήταν η προσέγγισή της στο θέμα. Ή όπως έγραψε την Πέμπτη η «Τάγκεστσάιτουνγκ» φανέρωνε ότι «η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει κανένα όραμα για την Ευρώπη πέραν αυτού μιας αγοράς για τα προϊόντα της με το χαμηλότερο δυνατό κόστος». Επίσημη αντίδραση από το Βερολίνο για τα όσα έλεγε ο Ολάντ δεν υπήρξε, αλλά ούτε και κάποια κίνηση της «σιδηράς κυρίας» που να αποδεικνύει ότι ήταν λανθασμένη η τότε εκτίμηση του Γάλλου Προέδρου.
Ίσως τελικά να έχει δίκιο ο μάλλον απεγνωσμένος σχολιαστής της «Νόιες Ντόιτσλαντ», που έγραφε την περασμένη Πέμπτη ότι αν τελικά η ελληνική κυβέρνηση λυγίσει απέναντι στους εκβιασμούς, τότε θα μιλάμε για μια ήττα της ευρωπαϊκή αριστεράς συνολικά. Επειδή ακριβώς δεν μπόρεσε να αντιπαραθέσει το δικό της ρεαλιστικό σχέδιο για την Ευρώπη απέναντι στην οργανωμένη ανασύνταξη και λυσσασμένη αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού, που μοιάζει να αφυπνίστηκε για τα καλά μετά τις 25 Ιανουαρίου. Η Ευρώπη μπορεί να ψυχορραγεί, να βαδίζει προς την αυτοκαστροφή της, αλλά οι λαοί δεν βλέπουν ακόμα τόσο μακριά. Απλά τρομάζουν μπροστά στην δολοφονική ισχύ του τέρατος.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet