Κρίνεται η δημοκρατία και η αξιοπρέπεια

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζω ούτε ποιο είναι το αποτέλεσμα των όποιων «διαπραγματεύσεων» συνεχίζονται πίσω από κλειστές ή ανοιχτές πόρτες με τους λεγόμενους «εταίρους», τους οποίους εγώ προτιμώ εδώ και χρονιά -ήδη από την εποχή της καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας και του Ιράκ- να αποκαλώ «η συμμορία των Βρυξελλών», ούτε βεβαίως ποια θα είναι η έκβαση του δημοψηφίσματος. Φυσικά, είναι περιττό να πω ότι ανήκω κι εγώ, για λόγους στοιχειώδους αξιοπρέπειας, πατριωτισμού και αυτοεκτίμησης, στους υπερασπιστές του «όχι» απέναντι στους εκβιασμούς αυτής της νεοφιλελεύθερης συμμορίας των τραπεζιτών, των τοκογλύφων και των γραφειοκρατών οι οποίοι, κρυμμένοι πίσω από ηγέτες-μαριονέττες, έχουν υποκαταστήσει τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Δυστυχώς, με την ανοχή ή και τη συνενοχή, το��λάχιστον προς το παρόν, των χειραγωγημένων από τα ΜΜΕ λαών της Ευρώπης.
Αυτό που θέλω να καταθέσω, όμως, είναι την οργή και την αηδία που έχω νοιώσει για την άθλια στάση που έχει τηρήσει το ένοχο πολιτικό σύστημα της αντιπολίτευσης που προσπαθεί να διασωθεί και να επανέλθει από την πίσω πόρτα στην εξουσία, με την απόλυτη συνενοχή μιας πέμπτης φάλαγγας, αποτελούμενης από την ντόπια ολιγαρχία που καταστρέφει και λεηλατεί συστηματικά τη χώρα -από την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ, για να παραμείνω στη σύγχρονη ιστορία- συνεπικουρουμένης από ένα θεσμό βολεμένων -ή και πληρωμένων- κολαούζων και σφουγγοκωλάριων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και αρκετοί «πανεπιστημιακοί» και αυτοαποκαλούμενοι «διανοούμενοι».
Είναι πράγματι πρωτοφανές το φαινόμενο του να βρίσκεται μια χώρα κυριολεκτικά σε εμπόλεμη κατάσταση -σε ένα μεταμοντέρνο πόλεμο που δεν διεξάγεται με πυρά, αλλά με οικονομικούς εκβιασμούς, οι οποίοι έχουν ωστόσο πραγματικά θύματα, πραγματικούς νεκρούς από αυτοκτονίες, χιλιάδες νέους που έχουν υποχρεωθεί σε μετανάστευση, κατεστραμμένα σπίτια και εκατομμύρια ανέργους- και να υπάρχουν δίπλα μας άνθρωποι, υποτίθεται «συμπολίτες», οι οποίοι δεν συντάσσονται με τη μεριά του αμυνόμενου λαού, αλλά με την πλευρά των επιτιθεμένων, που θέλουν να καταλύσουν την δημοκρατία και να μετατρέψουν αυτή τη χώρα σε αποικία χρέους και σε ειδική οικονομική ζώνη, προκειμένου να διασφαλίσουν τα προνόμια τους, έστω και υπό μορφή των ξεροκόμματων που θα τους ρίχνουν οι επικυρίαρχοι. Από αυτή τη στάση της συνενοχής δεν θα εξαιρέσω ούτε το δογματικό απολειφάδι του ΚΚΕ το οποίο, λειτουργώντας σαν κάποιο ιερατείο του Μεσαίωνα, προσπαθεί να διασφαλίσει τη δικιά του γραφειοκρατική εξουσία, προδίδοντας κατάφορα με τη στάση του τους παλιούς αγώνες εντίμων ιδεολόγων και πατριωτών.
Θέλω, όμως, επίσης να καταθέσω την απογοήτευση και τη θλίψη μου και για τη στάση μιας μερίδας συμπολιτών οι οποίοι, λειτουργώντας σαν χειραγωγημένα κατοικίδια ζώα, έσπευδαν πανικόβλητοι σε ουρές για να γεμίσουν με βενζίνη τα αυτοκίνητα τους, στα σούπερ μάρκετ για να προμηθευτούν μακαρόνια και φασόλια. Θλιβερές εικόνες έντρομων ανθρώπων που έχουν υποκαταστήσει τις έννοιες της προσωπικής αξιοπρέπειας, αλλά και της εθνικής και πολιτικής ευθύνης, από ένα καταναλωτικό πανικό, από ένα μικροαστικό ατομικισμό, από την ιδιοτέλεια μιας μίζερης καθημερινότητας. Εικόνες που αποτελούν δείγματα της μεγάλης πολιτιστικής παρακμής που διέρχεται επί χρόνια η χώρα, από τότε που επικράτησε ο καταναλωτισμός και το κατευθυνόμενο από τα ΜΜΕ life-style. Σκέφτομαι πως, εάν την εποχή του 1940 υπήρχαν βενζινάδικα, σούπερ μάρκετ και ΑΤΜ, τότε μια αντίστοιχη μερίδα πληθυσμού ίσως να διαφωνούσε με το «όχι» κι ίσως να στρεφότανε προς την πλευρά του ίδιου μίζερου «ρεαλισμού», του ιδίου μίζερου προσωπικού βολέματος που οδηγεί στη συλλογική καταστροφή.
Δεν μπορώ, βέβαια, να περιλάβω στους παραπάνω και τους βασανισμένους και τρομοκρατημένους συνταξιούχους συμπολίτες μας, που βλέπουν στο τέλος της ζωής τους να καταρρέουν οι μοναδικές, πενιχρές, βεβαιότητες στις οποίες μπορούσαν να υπολογίζουν μετά από χρόνια σκληρής εργασίας. Δεν μπορώ λοιπόν επ’ ουδενί να κρίνω αρνητικά τις ουρές των ηλικιωμένων στα ΑΤΜ. Αντιθέτως, αυτές ακριβώς οι εικόνες, όπως κι οι ανάλογες εικόνες έξω από τα ιατρεία του ΙΚΑ, καθώς κι οι εικόνες των ηλικιωμένων -και όχι μόνο- ανθρώπων που συνωστίζονται στα συσσίτια ή που μαζεύουν τρόφιμα από τα σκουπίδια, είναι εκείνες που με κάνουν να υποστηρίζω με ακόμα μεγαλύτερη βεβαιότητα και οργή το «όχι» στους εκβιασμούς της συμμορίας των Βρυξελλών. Αυτής της συμμορίας που προσβάλλει κατάφορα τις έννοιες ενός πραγματικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως τον εννοούμε όταν σκεφτόμαστε τους μεγάλους διανοητές, τους μεγάλους καλλιτέχνες, τους μεγάλους αγωνιστές για τις αξίες του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας. Μ’ αυτή την Ευρώπη σίγουρα συμπαρατασσόμαστε, μόνο που αυτή η Ευρώπη δεν έχει την παραμικρή σχέση με τη σημερινή Ευρώπη των «αγορών», των γιάπηδων και των καταναλωτών που έχουν στο μυαλό τους οι βολεμένοι ή οι αφελείς που μαζεύονται σε συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, έτοιμοι να πουν «ναι σε όλα», για να μη χάσουν τα προνόμια ή τις διδαγμένες από την τηλεόραση ψευδαισθήσεις τους. Αυτή τη σημερινή Ευρώπη της αθλιότητας ελπίζω να καταφέρουμε να την αλλάξουμε.
Ελπίζω, τέλος, όταν θα δημοσιεύονται τα παραπάνω, να έχει υπάρξει σ’ αυτό το δημοψήφισμα ένα αποτέλεσμα που θα μας επιτρέπει να εξακολουθούμε να νοιώθουμε κάποια υπερηφάνεια για τη δημοκρατία και για την αξιοπρέπεια του λαού της χώρας μας. Γιατί αυτά είναι που κρίνονται σε τελευταία ανάλυση.

Μιχάλης Γρηγορίου, συνθέτης



Ας δείξουμε θάρρος επιτέλους

Το «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής δεν σημαίνει «ναι» στην Ευρώπη, ούτε στο ευρώ, είναι συγκατάθεση στον αργό θάνατο στον οποίο μας έχουν καταδικάσει όσοι δεν αγαπούν την Ελλάδα και τους Έλληνες (που βρίσκονται και εκτός, αλλά δυστυχώς και μέσα στην Ελλάδα). Αν ψηφίσουμε «ναι», αυτό θα μας συνοδεύει για πολλά χρόνια ακόμα και θα το μεταφράζουν πάντα ως συγκατάθεση και σε όλους τους επόμενους εξευτελισμούς στους οποίους σκοπεύουν να μας υποβάλλουν! Μας πολεμούν πολύ ισχυρές δυνάμεις, οπότε ό,τι και να αποφασίσουμε, η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Αν, όμως, θέλουμε να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα, ας πάρουμε απόφαση ότι θα είναι δύσκολο και θέλει θυσίες από όλους μας.
«Όχι», λοιπόν, στον αργό αυτό θάνατο, ας δείξουμε θάρρος επιτέλους κι ας κοιτάξουμε ψηλά. Είμαι αισιόδοξη και πιστεύω στα προτερήματα των Ελλήνων που φαίνονται κατά κανόνα στις δύσκολες ώρες!
    
Έλενα Παπανδρέου, κιθαρίστρια - καθηγήτρια στο ΜΕΤ
του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Η μάχη πρέπει να κερδηθεί

Ο καθένας δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Όμως, δεν δικαιούται να είναι απληροφόρητος. Τα τελευταία χρόνια έχουμε ζήσει στην Ελλάδα ένα όργιο παραπληροφόρησης, που μεγάλο μέρος των πολιτών αδιαμαρτύρητα κατανάλωσε. Παρ’ όλα αυτά, η Αριστερά νίκησε. Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω πως αυτό ήταν μια συνειδητή στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά. Ως ψήφο διαμαρτυρίας το είδα, οι περισσότεροι άλλωστε απλά ψήφισαν «Τσίπρα».
Ελπίζω όλα αυτά τα απίστευτα που ζήσαμε και ζούμε να ανάγκασαν τους Έλληνες να αναζητήσουν καταρχήν πληροφόρηση για το τι συμβαίνει. Να έμαθαν π.χ. για το απόρρητο έγγραφο της τρόικας που αναφέρει πως: «Με εφαρμογή όλων των φόρων και μέτρων που απαιτούνται απ’ τους δανειστές, το 2030 το χρέος της Ελλάδας θα είναι στο 115% του ΑΕΠ.» («Guardian», 30/6/15). Να έμαθαν πως το χρέος της Ιταλίας είναι πλέον κοντά στο 135% του ΑΕΠ, δηλ 2,6 τρισ. ευρώ! Να έμαθαν τόσες άλλες πληροφορίες που είναι πλέον ένα κλικ μακριά τους. Να γνώρισαν και το ποιόν των ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις. Να κατάλαβαν, τέλος πάντων, πως αυτό το γαϊτανάκι με το μπαξίσι που αποπληρώνεται με αίμα και εξευτελισμό δεν τελειώνει ποτέ! Άρα, εκτός της διαμαρτυρίας, να συνεισφέρουν και στη μορφοποίηση του εναλλακτικού δρόμου, επαναπροσδιορίζοντας τις προσωπικές αξίες τους και τις αξίες του κοινωνικοπολιτικού πλαισίου, μέσα στο οποίο θα ζήσουν τη μοναδική κι ανεπανάληπτη ζωή τους.
Για αυτό, λοιπόν, το πλαίσιο δίνεται σήμερα μια ακόμα μάχη. Οι συνθήκες είναι πέρα από κάθε ηθική και λογική. «Και πρέπει να κερδηθεί!»

Κώστας Γρηγορέας,
κιθαριστής - συνθέτης



Για το αύριο της πατρίδας


Οχι στις παρεμβάσεις ενάντια στη δημοκρατία και την εθνική μας ανεξαρτησία. Όχι στα απάνθρωπα μέτρα λιτότητας. Όχι στη διαρκή εξαθλίωση, στη φτώχεια στην ανεργία. Φωνάζουμε «όχι» για την αξιοπρέπεια μας. Φωνάζουμε «όχι» σε όσους επιβουλεύονται το μέλλον των παιδιών μας, το αύριο της πατρίδας.

Κώστας Θωμαΐδης, ερμηνευτής



Αρνούμαι να πανικοβληθώ


Οι δανειστές, και κυρίως οι Γερμανοί, είναι αυτοί που με την άκαμπτη στάση τους μας έφεραν ως εδώ, για να δείξουν στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς πως... «δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ’ τη λιτότητα και την ηγεμονία της Γερμανίας στην ΕΕ».
Ψηφίζω «όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, αρνούμενος να πανικοβληθώ και να τραπώ σε άτακτη φυγή από τις απόψεις μου. Λυπάμαι.


Γιάννης Κ. Ιωάννου, συνθέτης
- ενορχηστρωτής - παραγωγός



Να αντιδράσουμε στον εκφοβισμό


Οταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα, τα γραφεία στοιχημάτων του εξωτερικού πόνταραν στο «όχι», ενώ μετά το κλείσιμο των τραπεζών στην Ελλάδα και σε συνδυασμό με την τρομοκράτηση του κόσμου από τα εγχώρια ΜΜΕ, αυτό έχει πια αντιστραφεί... Όσοι, λοιπόν, θα ψηφίσετε «ναι» στο δημοψήφισμα, ήθελα νά ’ξερα αν νιώθετε ικανοποιημένοι που αυτό θα προέλθει από το φόβο που έχουν δημιουργήσει στον κόσμο τα ΜΜΕ της διαπλοκής και οι δανειστές μας! Ποτέ στην ιστορία μιας δημοκρατικής χώρας δεν έχουν υπάρξει τόσες παρεμβάσεις από το εξωτερικό στο πώς και τι θα ψηφίσουμε, κάτι που αντίκειται σε οποιαδήποτε δημοκρατική δεοντολογία και ευρωπαϊκή πρακτική. Είστε άραγε περήφανοι που θα κερδίσετε, επειδή μας κλείσαν τη στρόφιγγα την κρίσιμη εβδομάδα του δημοψηφίσματος και οι ψηφοφόροι έχουν κατατρομοκρατηθεί; Τι θα λέτε στα παιδιά σας άραγε; Πως ήταν ένα καθαρό δημοψήφισμα; Ακόμα κι αν πιστεύετε ότι το «ναι» θα σώσει τη χώρα, η δημοκρατία καταστρατηγείται όταν αυτό το «ναι» δεν έχει προέλθει από τη θέληση, αλλά από το φόβο του λαού. Ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσετε, θα έπρεπε να αντιδράσετε με την προκλητική τακτική των εξωτερικών παρεμβάσεων και του εκφοβισμού. Ούτε ένας άπό σας δεν βγήκε να πει: Εγώ υποστηρίζω το «ναι», αλλά δεν δέχομαι να με τρομοκρατούν και να μου υπαγορεύουν τι θα ψηφίσω... Αλλά ξέχασα... μάλλον για σας ο σκοπός αγιάζει τα μέσα: «τι μας νοιάζει η δημοκρατία αφού πάνω από όλα είναι τα λεφτά, η οικονομία, το νόμισμα»... Να τα χαίρεστε, λοιπόν, τα λεφτά σας και την «ευημερία» σας! Μαζί με αυτά να χαίρεστε τον Σαμαρά, τον Άδωνη, τον Βενιζέλο και βεβαίως τον σωτήρα Σταύρο Θεοδωράκη! Καλώς να ορίσουν! Εγώ πάντως θα κοιμάμαι ήσυχα...

Μίλτος Λογιάδης, αρχιμουσικός



Τέλος στο σαδισμό των τοκογλύφων


Ψηφίζω «όχι», γιατί ένα ενδεχόμενο «ναι» στα νέα απεχθή μέτρα θα είναι μια τεράστια ενθάρρυνση του σαδισμού των τοκογλύφων που δεν θα έχει τελειωμό. Γιατί έχω ζήσει στο πετσί μου την κοινωνική παρακμή του μνημονίου όλα αυτά τα χρόνια...

Ευσταθία, τραγουδοποιός – ερμηνεύτρια





Αλληλεγγύη για τους λαούς της Ευρώπης


Όχι, όχι, όχι απέναντι στην ανθρωποφαγική πολιτική μιας Ευρώπης που δεν έχει καμία σχέση με το όραμα αλληλεγγύης των λαών της.

Λένα Πλάτωνος, συνθέτρια




Ήρθε η ώρα για αναγέννηση


Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Είναι η στιγμή που τα πόδια ακουμπάνε τον πάτο και δίνουν την ώθηση για να βγούμε στην επιφάνεια προς το φως. Αυτή η ώθηση θέλει θάρρος, δύναμη και πείσμα. Αλλά πάνω από όλα θέλει ευθύνη και συνείδηση. Ήρθε η ώρα για αναγέννηση. Να κερδίσουμε πίσω τη συνείδησή μας και την ψυχή αυτού του τόπου. Όχι στην υποταγή, όχι στο φόβο. Είναι η ώρα για αξιοπρέπεια - αποφασιστικότητα και βρίσκονται στο δικό μας χέρι.

Ναταλία Ρασούλη, ερμηνεύτρια






Πόλεμος βρωμιάς

Το γνωρίζαμε ότι μία αριστερή κυβέρνηση θα δεχόταν πόλεμο, αλλά όχι τέτοιου μεγέθους και τόσης βρωμιάς. Το «όχι» επιβάλλεται στο πλαίσιο της αυτοδιαχείρισης μας. Για το μέλλον της χώρας, τόσο απλά.

Αντώνης Μποσκοΐτης,
σκηνοθέτης - δημοσιογράφος




Να σπάσουμε το φαύλο μνημονιακό κύκλο

Τα προηγούμενα πέντε χρόνια γίναμε μάρτυρες των μνημονιακών πολιτικών που εξουθένωσαν τη χώρα μας κάνοντάς την αποικία χρέους. Ανεργία, φτώχεια, λιτότητα, διάλυση του κοινωνικού κράτους, μετανάστευση των νέων, πολιτιστική υποβάθμιση, υπονόμευση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις υπέγραφαν τα κελεύσματα της τρόικας πριν ακόμα τα διαβάσουν. Η σημερινή κυβέρνηση από την πρώτη μέρα τόνωσε την περηφάνια μας και έδωσε στους θεσμούς να καταλάβουν ότι είμαστε μικρή μεν αλλά κυρίαρχη χώρα και ότι αυτοί που μας κουνούν το δάχτυλο έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση.
Ένα βροντερό «όχι» την Κυριακή θα θέσει τέρμα στους εκβιασμούς και θα σπάσει τον φαύλο μνημονιακό κύκλο. Το «όχι» θα δυναμώσει την ελπίδα του λαού μας και των άλλων λαών της Ευρώπης.

Καλλιόπη Βέττα, ερμηνεύτρια



Η Ευρώπη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός
 

Πέμπτη πρωί ανοίγω την τηλεόραση, υπάρχει σύνδεση με τις ουρές στις τράπεζες, μιλάει ένας συνταξιούχος 78 χρονών και λέει: «Όλο αυτό που συμβαίνει είναι προκατασκευασμένο. Εγώ είμαι έτοιμος και στις ουρές να κάτσω με υπομονή και στο συσσίτιο ακόμα να πάω, αρκεί κάποτε η χώρα μου να σταθεί στα πόδια της».
Διψούσα να τον ακούσω να μιλάει αλλά φευ! αυτό δεν συνέβη. Οι παρουσιαστές τον διέκοψαν για να μιλήσουν με τον επίσημο καλεσμένο τους που άρχισε να μας ενημερώνει για τον Αρμαγεδώνα. Τον άνθρωπο αυτό δεν θα τον ξεχάσω. Και κατάλαβα ότι η περίφημη λέξη «αξιοπρέπεια» είναι λέξη άμεσα χρηστική. Η αξιοπρέπεια δεν έχει μόνο Plan Β, έχει μέχρι και Plan Ζ, προκειμένου να μπορείς να στέκεσαι στις καταιγίδες με το κεφάλι ψηλά και να επιβιώνεις. Το θάρρος -που αποκτιέται μόνο όταν παλεύεις με το φόβο σου και τον μοιράζεσαι- είναι εργαλείο επιβίωσης και όχι αυτή η ηλιθιότητα που ακούγεται κατά κόρον, «πάω στα βράχια».
Λέμε ότι η τέχνη μας βοηθάει να καταλάβουμε και μας διδάσκει στάση ζωής. Μπροστά στα μάτια μας αυτή τη στιγμή ξεδιπλώνεται όλος ο Σέξπιρ -ο μηχανισμός της εξουσίας εκτεθειμένος σε κοινή θέα, τα ψέματά του και η ξεφτίλα του- και όλοι οι ποιητές, σαν οδηγός του πώς να ζήσουμε. Αν κιοτέψουμε σημαίνει ότι ή δεν έχουμε διαβάσει τίποτα ή ότι τα διαβάσαμε αλλά μας είναι παγερά αδιάφορα, όσο κι αν ισχυριζόμαστε το αντίθετο.
Ένα «όχι» σημαίνει αρνούμαι τη λιτότητα για τη χώρα μου, αρνούμαι τη λιτότητα για όλες τις χώρες του κόσμου. Απαιτώ διευθέτηση του χρέους. Η Ευρώπη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Kάτια Γέρου, ηθοποιός



Για να κάνουμε πράξη έναν καλύτερο κόσμο


Το δημοψήφισμα είναι μια βαθιά δημοκρατική διαδικασία, η οποία ποτέ όσο είμαι ζωντανός δεν είχε ενεργοποιηθεί. Όταν είναι πολύς ο καιρός που διαπιστώνεις ουσιαστικά ελλείματα στη δημοκρατική πρακτική, τόσο σε καθημερινό όσο και σε θεσμικό επίπεδο, δεν μπορεί παρά να δέχεσαι με ικανοποίηση τη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος.
Η δική μου απάντηση στο ερώτημα, που αφορά σε μια πρόταση η οποία ανακυκλώνει μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά, είναι ένα ήρεμο και διαυγές «όχι». Όχι σε πολιτικά προγράμματα που δεν οδηγούν πουθενά και εγκλωβίζουν. Όχι στη λογική των μονοδρόμων. Όχι στη λογική μιας αποκλειστικά οικονομοκεντρικής αντίληψης της ζωής, της πολιτικής και των ανθρώπων. Όχι στο φόβο. Για να έρθει σιγά σιγά ο καιρός να ονειρευτούμε και να πράξουμε, όλοι οι λαοί, τον καλύτερο κόσμο που θα θέλαμε να ζήσουμε και να κληροδοτήσουμε.

Όμηρος Πουλάκης, ηθοποιός

Επιμέλεια: Λιάνα Μαλανδρενιώτη
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet