Συγκεντρώσεις: Αθήνα στις 12μ, στην πλατεία Κλαυθμώνος,
Θεσσαλονίκη στις 12μ, στο Άγαλμα Βενιζέλου



Φέτος κλείνουν 110 χρόνια από όταν καθιερώθηκε για πρώτη φορά η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Εκείνη την πρώτη χρονιά εκατομμύρια γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους. «Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι γυναίκες δεν υφίστανται καταπίεση εδώ και σήμερα, που πρόεδρος της Δημοκρατίας έγινε μια γυναίκα. Όμως η καταπίεση είναι εδώ και αποτυπώνεται και με αριθμούς, όπως είναι οι μισθολογικές διαφορές, οι διαφορές στις συντάξεις, αλλά και με τη βία και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις απέναντι στις γυναίκες», επισημαίνει στην «Εποχή» η Αργυρή Ερωτοκρίτου, από την «Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη», μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Γεννηματάς. «Για να καταφέρουμε να σπάσουμε τη διαδικασία που θέλει τις γυναίκες δέσμιες σε ένα σπίτι, νοικοκυρές, φροντίστριες παιδιών ή ηλικιωμένων, συχνά να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν ή να χάσουν τη δουλειά τους», συνεχίσει η Α. Ερωτοκρίτου, «χρειάζεται το εργατικό κίνημα να διεκδικήσει ισότητα στους μισθούς, δημόσιες δομές –όπως ΚΑΠΗ και παιδικούς σταθμούς– τις οποίες το καπιταλιστικό κράτος στην περίοδο της κρίσης αποτινάσσει από πάνω του.» Είναι, λοιπόν, υπόθεση όλης της εργατικής τάξης και όλου του εργατικού κινήματος η ισότητα των γυναικών και γι’ αυτό η «Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη» διεκδικεί απεργία για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, για δεύτερη χρονιά φέτος.
«Η μάχη που χρειάζεται να δώσουμε δεν είναι γυναίκες εναντίον ανδρών. Ο σεξισμός έρχεται από τα πάνω και είναι ταξικός» υπογραμμίζει το μέλος της Κίνησης. «Περικόπτεται η άδεια κύησης και λοχείας αλλά και τα επιδόματα μέσα από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και προβάλλεται ως αντιστάθμισμα ένα άπαξ επίδομα γέννας. Η κυβέρνηση ενάντια στην οποία παλεύουμε είναι σεξιστική είναι και ρατσιστική, δεν πρόκειται για τυχαία σύμπτωση. Αυτό που συμβαίνει στα σύνορα απέναντι στα παιδιά και στις μωρομάνες, που υφίστανται χυδαία σεξιστικά σχόλια, το αναδεικνύει. Η πάλη για τα δικαιώματα των γυναικών δεν τελειώνει στις 8 Μάρτη, χρειάζεται να είναι συνεχής υπόθεση των συνδικάτων.»
Είναι επίσης σημαντικό και ελπιδοφόρο ότι οι νέοι κινητοποιούνται και για τα γυναίκεια ζητήματα πια. «Μας πήραν τηλέφωνο μαθήτριες από τη Ρόδο –με το συμβολισμό που φέρει αυτό σήμερα που διεξάγεται η δίκη για τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη– για να οργανώσουν και εκεί διαδήλωση.»
Η συγκέντρωση της 8ης Μάρτη στην Αθήνα θα γίνει στις 12 το μεσημέρι στην πλατεία Κλαυθμώνος και θα ξεκινήσει με καλλιτεχνικά δρώμενα από την ομάδα δρόμου «Αδέσποτες Σκύλες» και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συναυλία από τους Ορίζοντες, τους Stock­holm Syndrome και τη Gingerella. Θα ακολουθήσει πορεία στο Σύνταγμα.
Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις 8 Μάρτη θα γίνουν ακόμα σε: Γιάννενα - Περιφέρεια 12μ, Ξάνθη - Κεντρική Πλατεία 12μ, Πάτρα - Πλατεία Γεωργίου 12μ, Βόλος - Άγιος Νικόλαος 12μ, Χανιά - Αγορά 12μ, Ηράκλειο - Λιοντάρια 12μ.

Βάλτε τους εαυτούς σας στη θέση των προσφυγισσών 

Σε συνέντευξη Tύπου, που έδωσε την Τρίτη 3 Μάρτη η «Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη» εν όψει των απεργιακών διαδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ανακοινώθηκε κάλεσμα των προσφυγισσών από το καμπ της Μόριας που ανέφερε:
«Χαιρετισμούς σε όλο τον κόσμο. Είμαι η Α.Μ. και είμαι 19 ετών. Γεννήθηκα στην Χεράτ του Αφγανιστάν. Τώρα ζω με την οικογένειά μου στο καμπ της Μόριας, ως πρόσφυγας. Γράφω αυτό το γράμμα μια χειμωνιάτικη μέρα στη Μόρια. Θέλω να ξέρετε για τη φρικτή και αγχωτική κατάσταση του καμπ της Μόριας. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε; Αλλά γιατί δεν ζούμε σαν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο;
[…] Οι πρόσφυγες (συμπεριλαμβανομένων των μανάδων) αναγκάζονται να αφήνουν τα μωρά και τα παιδιά τους μόνα στη σκηνή, απλά για να πάνε στην ουρά του συσσιτίου τρεις φορές τη μέρα και, αφού περιμένουν για τρεις ή τέσσερις ώρες στην ουρά, οι μητέρες μπορούν να πάρουν το φαγητό και το νερό τους. Το μωρό κλαίει για 3-4 ώρες, γιατί η μητέρα του δεν είναι στη σκηνή. Τι πιστεύετε; Τι θα συμβεί σε αυτά τα μωρά ή τα παιδιά, αφού κλάψουν για 3-4 ώρες;
[…] Ένα άλλο πράγμα που με ενοχλεί στη Μόρια είναι το εξής: Το ταλέντο παιδιών και εφήβων που χάνεται, επειδή δεν υπάρχουν αρκετά σχολεία για όλους. Τα παιδιά παίζουν όλη μέρα, αντί να είναι στο σχολείο, να μελετούν και να βελτιώνουν τις γνώσεις τους. Όχι μόνο παιδιά, αλλά και έφηβοι. Εννοώ πως έφηβοι δεν μπορούν να πάνε σχολείο, δεν μπορούν να μελετήσουν, δεν μπορούν να βελτιώσουν τις γνώσεις τους, όπως και τα παιδιά. Ομοίως μερικές μητέρες θέλουν να σπουδάσουν, αλλά δεν μπορούν.
[…] Παρακαλώ ευρωπαϊκές χώρες, βάλτε τους εαυτούς σας στη θέση των προσφύγων, και μέσα από τα μάτια των προσφύγων δείτε τη ζωή. Παρακαλώ δεχτείτε μας, όλους τους πρόσφυγες. Ξέρω ότι η επιστολή μου θα αναγνωσθεί την Ημέρα της Γυναίκας. Γι’ αυτό εύχομαι μια μέρα όλες οι γυναίκες της Μόριας να ζήσουν σε ένα άνετο μέρος, με ήρεμο μυαλό.
Ελπίζω η επιστολή νου να αλλάξει κάτι στη ζωή όλων των προσφύγων. Είμαι αισιόδοξο άτομο. Πιστεύω ότι κάποια μέρα στο μέλλον, καλά πράγματα θα συμβούν στις ζωές μας, στις ζωές όλων των προσφύγων.
Ελπίζω. Ελπίζω…»
Oι γυναίκες της Μόριας καλούν για συμμετοχή στις 8 Μάρτη, αλλά και στη διεθνή κινητοποίηση κατά του ρατσισμού και του φασισμού στις 21 Μάρτη.

Ζ.Γ.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet