Η άκρη του νήματος εντοπίζεται στον Έβρο. Ακολουθώντας το, οδηγεί στον πραγματικό λόγο πίσω από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να επιβάλει —καταφεύγοντας στη βία των ΜΑΤ, διακινδυνεύοντας ακόμη και να υποστεί σημαντικές απώλειες σε εκλογική επιρροή επιτοπίως— την εφαρμογή της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και τη δημιουργία στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου κλειστών δομών «υποδοχής» των προσφυγικών ροών από τις απέναντι ακτές.
Ο πραγματικός λόγος δεν ήταν, όπως εκτιμήθηκε αρχικά, ο φόβος της κυβέρνησης για εκλογικές απώλειες στην ηπειρωτική ενδοχώρα αν προχωρούσε στην αποσυμφόρηση των νησιών με την ίδρυση προσφυγικών δομών στην ηπειρωτική Ελλάδα – δεν ήταν, οπωσδήποτε, αυτός ο κύριος λόγος.
Ο πραγματικός λόγος πρέπει να αναζητηθεί στην κοινή συνέντευξη Τύπου της ευρωπαίας επιτρόπου Εσωτερικής Πολιτικής κ. Ίλβα Γιόχανσον με τον αντιπρόεδρο της Κομισιόν κ. Μαργαρίτη Σχινά την Τετάρτη, και στην απάντηση της κ. Γιόχανσον σε ερώτηση των «Financial Times» αν έχει τεθεί ζήτημα διαμοιρασμού των προσφύγων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.  ώστε να μην εγκλωβίζονται όλοι στην Ελλάδα. «Δεν έχουμε λάβει ακόμα σχετικό αίτημα από την Ελλάδα», ήταν η σιβυλλική απάντηση της ευρωπαίας επιτρόπου, μεταθέτοντας την ευθύνη της όποιας επιλογής στην Αθήνα – για τις προθέσεις, όμως, της οποίας το Βερολίνο και, κατ’ ακολουθία, οι Βρυξέλλες, δεν φαίνεται να έχουν αμφιβολίες.
Επ’ αυτού, είναι περισσότερο από σαφές σχετικό άρθρο δημοσιευμένο πριν από τη δήλωση Γιόχανσον στο περιοδικό Der Spiegel, που, ως γνωστό απηχεί τις απόψεις της γερμανικής κυβέρνησης. Αναφερόμενος στην απόφαση Ερντογάν να ανοίξει στους πρόσφυγες τις πύλες προς την Ε.Ε. εκκινώντας από τον Έβρο, ο υποβολέας του άρθρου εκπέμπει προς κάθε κατεύθυνση το μήνυμα ότι: Η Ελλάδα εξασφαλίζει τώρα τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν προωθεί όσους καταφτάνουν όπως το 2015…
Ο πρωθυπουργός παρέδωσε τη χώρα αμαχητί στην πραγματική απειλή. Που δεν είναι οι πρόσφυγες, αλλά οι επιλογές των κοινοτικών εταίρων που θέλουν να εμποδίσουν το προσφυγικό να διαταράξει τις πολιτικές ισορροπίες εντός των συνόρων τους. Όχι μόνο απεμπόλησε το δικαίωμα της χώρας να απαιτήσει τη μετεγκατάσταση προσφύγων, ώστε να μετριαστεί το βάρος για την Ελλάδα, αλλά επέλεξε και να μη ζητήσει τη σύγκληση έκτακτης συνόδου κορυφής, όπως προέτρεπε η αξιωματική αντιπολίτευση, ώστε το ζήτημα να αντιμετωπιστεί στις πραγματικές του διαστάσεις, όπως είναι, δηλαδή διεθνές. Αποδεχόμενος, ως αντάλλαγμα των υποχωρήσεών του, την οικονομική ενίσχυση των 700 εκατομμυρίων ευρώ για τη δημιουργία νέων κέντρων κράτησης προσφύγων και μεταναστών, υποβίβασε τη χώρα σε ρόλο αποθήκης ανθρώπινων υπάρξεων χωρίς διαφυγή, υποτιμώντας, επιπλέον, τον σοβαρότατο κίνδυνο η Ελλάδα να μην αντέξει την πίεση μια νέας έξαρσης των μεταναστευτικών ροών στο ορατό μέλλον.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει στα σοβαρά ότι θα μπορεί, με τη βία ή την αποθάρρυνση, να απωθεί στο διηνεκές τις ροές από τις πολεμικές συρράξεις σήμερα και τις κλιματικές ανατροπές αύριο, υπολογίζοντας στη σιωπηρή ανοχή των ευρωπαίων εταίρων και σε κάποιες εκταμιεύσεις, θα διαψευσθεί όταν η χώρα θα έχει βρεθεί στη δίνη μιας νέας κρίσης. Μιας κρίσης που δεν θα είναι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως ανθρωπιστική. Και δεν θα αφορά μόνο τους ετερόχθονες αλλά και τους αυτόχθονες, θέτοντας σε κίνδυνο την εσωτερική συνοχή και σε δοκιμασία την ίδια τη δημοκρατία.
Ο πρωθυπουργός έκανε «ένα απρόσμενο δώρο σε αυτούς που έχουν φανταστεί τη λύση του προσφυγικού πολύ απλά: Τη Βουλγαρία να φυλάει σαν το μαντρόσκυλο τα χερσαία σύνορα και την Ελλάδα να κάνει το ίδιο στον Έβρο και να μετατρέπει τα νησιά της σε στρατόπεδα συγκέντρωσης». Αυτά, μεταξύ άλλων, είπε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας την Πέμπτη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Αφήνοντας στα ευκόλως εννοούμενα όλα τα υπόλοιπα.
Στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα φημολογούμενα περί παρασκηνιακής συμφωνίας Μητσοτάκη-Μέρκελ, που και οι δύο κατατρύχονται από τη αγωνία της συγκράτησης των υπερδεξιών στοιχείων στη βάση στήριξης των κομμάτων τους, ώστε να μη διαταραχθεί η νομή της εξουσίας και η μακροημέρευση του οικονομικού και κοινωνικού νεοφιλελευθερισμού τον οποίο υπηρετούν αμφότεροι.
Μετά την απόφασή της –για την οποία όλα δείχνουν ότι ο πρωθυπουργός έλαβε το «πράσινο φως» στον Έβρο, με τη συμβολική επικουρία τριών υψηλόβαθμων ευρωπαίων αξιωματούχων, της κ. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και των κ.κ. Σαρλ Μισέλ και Νταβίντ Σάσολι— να προχωρήσει στη μετατροπή ελληνικών νησιών σε μόνιμους ευρωπαϊκούς καταυλισμούς προσφύγων και μεταναστών, φαντάζει πλέον δυσοίωνα πραγματική η υπόνοια που πλανάται διάχυτη εσχάτως, ότι δηλαδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αναλάβει, έναντι των ΗΠΑ και των ευρωπαίων εταίρων, την υποχρέωση να αποδεχθεί τη συνδιαχείριση στο Αιγαίο, στο μέτρο που αυτό υπηρετεί την ανάγκη τους να κρατήσουν την Άγκυρα μακριά από τη Μόσχα.
Ήδη πυκνώνουν οι ενδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση, αν σωστά ερμηνεύονται οι παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων και φορέων σε στενή σχέση με την κυβέρνηση, που φαίνεται να ενθαρρύνουν μια συναλλαγή για την ευόδωση της οποίας θα μπορούσαν και να παραμεριστούν ενστάσεις που έχουν να κάνουν με κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Επιχειρείται η προετοιμασία του εδάφους και η εξοικείωση της κοινής γνώμης με την ιδέα της συνεκμετάλλευσης; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει σε αποδοκιμασία αυτών των «υποθέσεων εργασίας επί γεωστρατηγικού χάρτου».
Η πολιτική αντιπαράθεση αφήνει πίσω της την εποχή των μνημονίων. Το πολιτικό παιχνίδι στο εσωτερικό θα παιχτεί, ίσως συντομότερα από το ευλόγως πιθανολογούμενο, στο πεδίο που θα διαμορφώσουν οι νέες ισορροπίες ισχύος, μετά το τέλος των αναταράξεων που διατρέχουν σήμερα την Ανατολική Μεσόγειο. Η νέα κρίση δεν πρέπει να βρει, αυτή τη φορά, ανέτοιμη καμιά πολιτική δύναμη.

Κωστής Γιούργος
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet