Με τη διάταξη που ψηφίστηκε πρόσφατα, και η οποία αναγκάζει τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες να φύγουν από τις κρατικές δομές μέσα σε τριάντα ημέρες από την ημέρα της αναγνώρισή τους (μέχρι τώρα μπορούσαν να παραμείνουν έξι μήνες), εκτός από τους ανήλικους και με ορισμένες εξαιρέσεις για τους ευάλωτους, χιλιάδες άνθρωποι θα βρεθούν στο δρόμο, άστεγοι, έκθετοι και παρατημένοι στην τύχη τους.
Αυτό, σε συνδυασμό με το σταμάτημα του επιδόματος που έπαιρναν οι πρόσφυγες για 6 μήνες μετά την αναγνώρισή τους (από ευρωπαϊκά κονδύλια), ως μια γέφυρα υποστήριξης για την ένταξή τους, ώστε να μπορέσουν να βρουν σπίτι και δουλειά, θα οδηγήσει στο περιθώριο χιλιάδες ανθρώπους.
Ο κόσμος αυτός θα βρεθεί στο δρόμο χωρίς δουλειά, σπίτι και χρήματα και χωρίς οι περισσότεροι να ξέρουν την ελληνική γλώσσα, χωρίς κοινωνικό δίχτυ προστασίας, χωρίς να γνωρίζουν πώς να κινηθούν με τις υπηρεσίες, ώστε να ζητήσουν τα επιδόματα που θα δικαιούνται (π.χ. ΚΕΑ, επίδομα αναπηρίας κλπ.) και κυρίως χωρίς πολιτικές που να στηρίζουν την ένταξή τους. Ακόμα, πολλοί και πολλές θα είναι θύματα πιθανής εκμετάλλευσης και ρατσισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αιτούσες άσυλο που είναι άστεγες, είναι η σεξουαλική βία. Κι ακόμα: Τι θα γίνει με τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ζητήματα ψυχικής υγείας; Πώς θα μπορούν τα παιδιά να πάνε στο σχολείο χωρίς στέγη (εκτός του ότι υπάρχουν και διευθυντές σχολείων που αρνούνται να τα γράψουν, γιατί δεν έχουν διεύθυνση μόνιμης κατοικίας);
Ας σημειωθεί ότι μόνο πρόγραμμα ένταξης που υπάρχει αυτή τη στιγμή, και ελπίζουμε ότι θα συνεχιστεί, είναι το «ΗΛΙΟΣ» του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) για αναγνωρισμένους πρόσφυγες. Το πρόγραμμα αυτό παρέχει εκμάθηση ελληνικών, καθώς και βοηθάει στην εύρεση στέγασης για αναγνωρισμένους πρόσφυγες (για 6-12 μήνες, με χρηματικό επίδομα και συνδρομή στην εύρεση σπιτιού). Ενδεικτικό των δυσκολιών, όμως, είναι ότι ενώ το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει από το 2019 και θεωρητικά απευθύνεται σε 20.000 αναγνωρισμένους πρόσφυγες, μέχρι τώρα έχουν βρεθεί μόνο 476 σπίτια και παίρνουν επίδομα μόνο 1096.
Κλείνοντας, ας τονίσω ότι αυτά τα δύο μέτρα της κυβέρνησης αποτελούν παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των προσφύγων, όπως κατοχυρώνονται από τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αφηρημένα νομικό ή θεσμικό: αφορά ανθρώπους και τις ζωές τους. Τη στιγμή που όλο και περισσότερο γίνεται αντιληπτό πως δεν χρειαζόμαστε στρατόπεδα, κλειστά ή και ανοιχτά, αλλά πολιτικές ένταξης προσφύγων και μεταναστών, η κυβέρνηση εκπέμπει ηχηρά το εντελώς αντίθετο μήνυμα: οι πρόσφυγες, ακόμα και οι αναγνωρισμένοι, είναι ανεπιθύμητοι, θα τους κάνουμε, με τον τρόπο μας, ακόμα και αυτών, το βίο αβίωτο. Κάτι τέτοιο, τη στιγμή που εξαθλιώνει τους πρόσφυγες, ταυτόχρονα (μαζί με πολλά άλλα, όπως η αντίληψη της «ασύμμετρης απειλής» και η γενίκευση της ακροδεξιάς βίας στη Μυτιλήνη) στέλνει μηνύματα δυσανεξίας και μισαλλοδοξίας στην κοινωνία. Γι’ αυτό και είναι επείγουσα ανάγκη τα μέτρα αυτά να παρθούν πίσω, και για τις συγκεκριμένες επιπτώσεις τους, και για το γενικότερο πνεύμα που καλλιεργούν.

Βασιλική Κατριβάνου,
συντονίστρια του Ελληνικού Συμβουλίου για τους
Πρόσφυγες (ΕΣΠ)
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet