Ενα σοβαρό στοίχημα για την Αθήνα πρόκειται να παιχτεί στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη: η σύνοδος για το προσφυγικό, με τη συμμετοχή της γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκέλα Μέρκελ και του προέδρου της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, την οποία προανήγγειλε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες στη χώρα του ξημερώματα της περασμένης Τρίτης. Υπενθυμίζεται ότι ο τούρκος πρόεδρος είχε αποχωρήσει επιδεικτικά, ενοχλημένος από τις επιφυλάξεις που συνάντησαν οι απαιτήσεις του τόσο εκ μέρους του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, και της επικεφαλής της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, όσο και του γ.γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ. Απαιτήσεις από μεν την Ε.Ε. για άμεση καταβολή των 3 δισ. ευρώ που οφείλει στην Τουρκία η Ευρώπη για το προσφυγικό, συν μια σημαντική προσαύξηση, άρση όλων των περιορισμών στη χορήγηση βίζας στους τούρκους πολίτες και επαναπροσδιορισμό της Κοινής Δήλωσης Ε.Ε.-Τουρκίας του 2016, από δε το ΝΑΤΟ για συγκεκριμένη και ανεπιφύλακτη στήριξη των συμμάχων στον πόλεμο στη Συρία, για τη δημιουργία της «ζώνης ασφαλείας» στην Ιντλίμπ, προς εδραίωση της τουρκικής παρουσίας στη Β.Α. Συρία.
Μέχρι στιγμής, βράδυ Παρασκευής, η πραγματοποίηση της συνόδου δεν είχε επιβεβαιωθεί, αλλά ούτε και διαψευστεί, αν και οι περισσότερες πληροφορίες συνέκλιναν ότι αυτό θα συνέβαινε το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οπότε και θα ανακοινωνόταν το πρόγραμμα της καγκελαρίου Μέρκελ για την ερχόμενη εβδομάδα.

Δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορη την ελληνική πλευρά

Ούτως ή άλλως, η πρόκληση για την Αθήνα παραμένει κρίσιμη. Πολύ περισσότερο αν επιβεβαιωθεί η θεωρούμενη ως πιθανή συμμετοχή στη σύνοδο της Τρίτης και του βρετανού πρωθυπουργού, Μπόρις Τζόνσον, καθώς η Βρετανία —αν και όχι πλέον μέλος της Ε.Ε.— είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που σημαίνει ότι η σύνοδος δεν θα περιοριστεί στο προσφυγικό. Θα συμπεριλάβει και το συριακό πρόβλημα. Τη διευθέτηση του οποίου προς όφελος της Τουρκίας ο πρόεδρος Ερντογάν έχει απροκάλυπτα συνδέσει με το προσφυγικό, εργαλειοποιώντας τις προσφυγικές ροές προς αυτή την κατεύθυνση.
Αυτό δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορη την ελληνική πλευρά. Για δύο προφανείς λόγους: τη δυσμενή θέση στην οποία θα φέρει την Αθήνα μια ευνοϊκή για την Άγκυρα διευθέτηση του προσφυγικού, αφενός, αφετέρου δε την αναβάθμιση που θα επιφέρει στη θέση και, συνακόλουθα, στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο μια συνηγορία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ υπέρ της γείτονος στο συριακό. Αλλά και, αντιθέτως, η όποια καθυστέρηση στην επίτευξη συμφωνίας Βρυξελλών-Άγκυρας, δέον να προεξοφλείται δυσμενής για τη χώρα μας, καθώς θα σημαίνει αναζωπύρωση της έντασης στο Ιντλίμπ και, άρα, περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στα ελληνοτουρκικά σύνορα με αφορμή το προσφυγικό.
Η πρόκληση για την Αθήνα είναι τόσο προφανής, που είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο η κυβέρνηση δεν έσπευσε από την πρώτη στιγμή να διεκδικήσει τη συνηγορία των ευρωπαίων εταίρων υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης για ένα ζήτημα που αφορά κα’ εξοχήν την ίδια – και εξακολουθεί να μην το πράττει.
Αν η κυβέρνηση αδρανεί υπολογίζοντας στη ματαίωση ή την αναβολή της συνόδου, τόσο το χειρότερο. Η στασιμότητα θα σημάνει ένταση της εργαλειοποίησης του προσφυγικού εκ μέρους της Τουρκίας. Αν παραμένει αδρανής επειδή προσέκρουσε στην κατηγορηματική άρνηση του Βερολίνου να της επιτραπεί να διεκδικήσει το αυτονόητο —όπως, σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, είχε πράξει σπεύδοντας να συμμορφωθεί με την επιθυμία της καγκελαρίας να μην ανακινήσει θέμα έκτακτης συνόδου κορυφής για τα προσφυγικό— τότε πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα της χώρας να υπερασπιστεί τη λύση που επιδιώκει στο προσφυγικό, από το γεωπολιτικό πλεονέκτημα που την καθιστά υπολογίσιμο παίκτη στην περιοχή, από την υποχρέωση, σε τελική ανάλυση, να αρνηθεί να καταστεί η «αποθήκη ψυχών» της Ευρώπης στο προσφυγικό.

Ευχής έργο το αυτονόητο

Κάθε ώρα που περνά μέχρι την Τρίτη και τη σύνοδο στην Κωσταντινούπολη είναι κρίσιμη. Δεν είναι ακόμη αργά η κυβέρνηση να διεκδικήσει ρητά και κατηγορηματικά από το Βερολίνο και το Παρίσι να συνηγορήσουν υπέρ της συμμετοχής της στη σύνοδο. Αν οι εταίροι μας δεν το πράξουν, η ευθύνη για ό, τι ακολουθήσει θα είναι μόνο δική τους.
Θα είναι ευχής έργο αν, όταν θα διαβάζονται αυτές οι αράδες, η κυβέρνηση θα έχει πράξει, από τη μεριά της, το αυτονόητο. Αν δεν το πράξει, αν δεν απαιτήσει τη συμμετοχή της έστω και ένα λεπτό της ώρας πριν –όπως είναι πιθανό να συμβεί— από τη ματαίωση της συνόδου στην Κωνσταντινούπολη, τότε θα έχει διαπράξει μια μοιραία για τα συμφέροντα της χώρας παράλειψη. Τη δεύτερη, μετά την αδικαιολόγητη απροθυμία της να διεκδικήσει σθεναρά από τη Γερμανία τη συμμετοχή, πριν ένα μήνα, της χώρας μας στη Διαδικασία του Βερολίνου για την επίλυση του λιβυκού προβλήματος, στην οποία διαδικασία η Τουρκία διεκδίκησε και είχε προέχουσα θέση.
Η απουσία της Ελλάδας από τη Διαδικασία του Βερολίνου εξέπεμψε προς τον Ερντογάν το σήμα «ότι η χώρα μας δεν έχει καμιά σημασία και ότι για τα τεκταινόμενα στη Ανατολική Μεσόγειο αποφασίζει αυτός, μαζί με κάποια ισχυρά κράτη της Ευρώπης». Το θράσος για το οποίο εγκαλεί σήμερα τον τούρκο πρόεδρο η αξιωματική αντιπολίτευση δια στόματος Αλέξη Τσίπρα έχει την εκπόρευσή του από την επιπόλαιη διαχείριση της Διαδικασίας του Βερολίνου εκ μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ο κάθε σκεπτόμενος μπορεί να φανταστεί σε ποια ύψη θα εκτοξευτεί αυτό το θράσος όταν η, έστω και έμμεση, παρουσία της Αθήνας στην Κωνσταντινούπολη θα έχει αποκλειστεί επειδή θα το έχει επιβάλει η Άγκυρα.

Κωστής Γιούργος
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet