Δεκαέξι Mαρτίου 2003. Η 2η Ιντιφάντα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Το 23χρονο μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης ISM, διακόπτει τις σπουδές της για να συμπαρασταθεί στους αγωνιζόμενους Παλαιστίνιους. Στην κατεύθυνση της επέκτασης των Εποικισμών, ισραηλινές μπουλντόζες κατεδαφίζουν σπίτια Παλαιστίνιων στη Γάζα. Η νεαρή ακτιβίστρια στέκεται μπροστά τους. Μία από αυτές περνά κυριολεκτικά από πάνω της, παρά τον ανοιχτό ορίζοντα και τις φωνές των άλλων αλληλέγγυων. Τα γραπτά της, με τίτλο «το όνομα μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» την κάνουν διεθνές σύμβολο αλληλεγγύης του παλαιστινιακού αγώνα. Το θεατρικό, βασισμένο στα γραπτά της, δεν ανεβαίνει ποτέ στη Νέα Υόρκη, μετά από αντιδράσεις, μια τραγική στιγμή πολιτιστικής λογοκρισίας. Οι ρομαντικοί (με την κοινωνικοπολιτική έννοια του κινήματος των Ρομαντικών) επιμένουν να την θυμίζουν πάντα. Οι κυνικοί λένε πως άνθρωποι όπως αυτή είναι χρήσιμοι ηλίθιοι σε δυνάμεις που δεν καταλαβαίνουν. Όμως είναι οι ίδιοι που δεν βλέπουν ως άχρηστοι, (βολεμένοι ή φοβικοί ) ηλίθιοι πόσο αδιέξοδο είναι το δικό τους μονοπάτι, πόσο αναπόδραστη είναι η τραγωδία που αργά ή γρήγορα, και μάλιστα για όλους κι όλες, που προκαλεί. Στη Μνήμη της κάποιοι στίχου του Τ. Μέρτον σε μετάφραση της πολυαγαπημένης Κατερίνας Αγγελάκη Ρουρκ λοιπόν: «Να τους πεις πως στέκομαι εδώ με το ένα πόδι. Ενώ με το άλλο ακόμη ονειρεύομαι. Να τους πεις πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος».

Ελένη Καρασαββίδου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet