ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΡΕΪΣ ΜΠΛΕΪΚΛΙ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «TRIBUNE»


Στο έκτακτο συνέδριο του Σαββάτου θα ανακοινωθεί η νέα ηγεσία του Εργατικού Κόμματος. Συζητάμε με την Γκρέις Μπλέικλι, μαρξίστρια οικονομολόγο, συγγραφέα και μέλος του NPF (Εθνικό Φόρουμ Πολιτικής του Εργατικού Κόμματος), για τις τρεις υποψηφιότητες και το μέλλον του κόμματος

Τη συνέντευξη πήρε
ο Δημήτρης Γκιβίσης

Ποια είναι τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά αυτής της μάχης που γίνεται για τη νέα ηγεσία του Εργατικού Κόμματος; (σ.σ.: η ψηφοφορία των μελών ολοκληρώνεται την Πέμπτη και ο/η νικητής/τρια θα ανακοινωθεί στο έκτακτο συνέδριο του Σαββάτου).
Από πολλές απόψεις, αυτή η ψηφοφορία είναι διαφορετική από όσες προηγήθηκαν. Συνήθως, οι ψηφοφορίες ήταν προβλέψιμες: είχαμε έναν μπλερικό ή δύο υποψηφίους από την «soft αριστερά», και κάποιον που τοποθετούταν μεταξύ αυτών των δύο «άκρων». Έτσι, για παράδειγμα, το 2010 ο Ντέιβιντ Μίλιμπαντ ήταν ο υποψήφιος των μπλερικών, ο Έντ Μίλιμπαντ και ο Άντι Μπάρναμ αντιπροσώπευαν την «soft αριστερά» και ο Έντ Μπoλς προσπάθησε να τοποθετηθεί μεταξύ τους. Αν ένας σοσιαλιστής κατάφερνε να είναι στην ψηφοφορία, όπως η Νταϊάν Άμποτ το 2010, εξαφανιζόταν αρκετά γρήγορα. Το 2015 το κατεστημένο του Εργατικού Κόμματος πίστευε ότι θα συνέβαινε μια παρόμοια κατάσταση. Η Λίζ Κένταλ ήταν η υποψήφια του μπλερισμού, ο Άντι Μπάρναμ ο υποψήφιος της «soft αριστερός», η Ιβέτ Κούπερ το «μεσαίο έδαφος», και ο Τζέρεμι Κόρμπιν ο συμβολικός σοσιαλιστής που θα καταψηφιζόταν πριν από τον πρώτο γύρο. Φυσικά, οι αλλαγές στη διαδικασία ψηφοφορίας που εφάρμοσε ο Μίλιμπαντ μας έδωσαν ένα πολύ διαφορετικό αποτέλεσμα. Σε αυτές τις εκλογές κανένας μπλερικός δεν είναι στη ψηφοφορία, κανένας από αυτούς δεν το επιχείρησε καν. Αντίθετα, οι περισσότεροι υποψήφιοι προέρχονται από αυτό που θα περιγραφόταν ιστορικά ως η «soft αριστερά», και η Ρεμπέκα Λονγκ Μπέιλι είναι η μόνη αριστερή. Το νέο χάσμα που προέκυψε μεταξύ των υποψηφίων είναι πάνω στο Brexit. Ο Κιρ Στάρμερ ήταν, με πολλούς τρόπους, η κύρια φωνή υπέρ της παραμονής εντός του κόμματος. Η Λίζα Νάντι, είναι η υποψήφια που υποστηρίζει την έξοδο. Δεδομένου ότι είναι μέρος του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου, η Λονγκ-Μπέιλι έχει την ίδια αντίληψη με τον Κόρμπιν, δηλαδή διαπραγμάτευση μιας πιο μαλακής συμφωνίας και ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Καθώς υπηρέτησε επίσης κοντά στον Κόρμπιν, ο Στάρμερ μπορεί να ισχυριστεί ότι θα κρατήσει ένα μεγάλο μέρος της τρέχουσας πολύ φιλολαϊκής πολιτικής ατζέντας του Εργατικού Κόμματος, αλλά ότι προσωπικά είναι πιο εκλέξιμος από τον Κόρμπιν. Αυτό σημαίνει ότι είναι ασαφής, ειδικά δεδομένης της θέσης του υπέρ της παραμονής. Το κόμμα πρέπει να ξανακερδίσει αρκετές από τις έδρες στο Βορρά, περιοχή που υποστήριξε την αποχώρηση, για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Αλλά είναι πιθανό να κερδίσει, και να προσπαθήσει να παραγκωνίσει την αριστερά όπου μπορεί.

Οι θέσεις των υποψηφίων

Πώς αντιμετωπίζουν οι τρεις υποψήφιοι/ες το θέμα του κορωνοϊού και την τρέχουσα κρίση;
Ο Στάρμερ και η Νάντι απέτυχαν να προτείνουν κάτι που να μοιάζει με μια συνεκτική απάντηση στην κρίση. Η Ρεμπέκα Λονγκ-Μπέιλι έχει μια πληρέστερη πρόταση, ζητώντας καθολικό βασικό εισόδημα, εθνική υπηρεσία τροφίμων και επιβολή όρων σε κάθε εταιρεία που παίρνει κρατική χρηματοδότηση. Ο Στάρμερ μέχρι πρόσφατα ήταν σχεδόν εντελώς απών από την συζήτηση, γράφοντας μόνο μία φορά στο Twitter ότι οι κυβερνητικές επικοινωνιακές προσπάθειες είναι φτωχές. Πριν λίγες μέρες έγραψε ξανά στο Twitter, ζητώντας προστασία του εισοδήματος για τους εργαζόμενους και υποστήριξη για τους αυτοαπασχολούμενους. Η Λίζα Νάντι ήταν εξίσου αφανής. Εκτός της Λονγκ-Μπέιλι, οι υπόλοιποι υποψήφιοι ανησυχούν μήπως κατηγορηθούν για «πολιτικοποίηση» της κρίσης, κάτι που είναι ειρωνικό, δεδομένου ότι η αντίδραση της κυβέρνησης, η οποία έχει δώσει προτεραιότητα στις επιχειρήσεις και τους κατόχους ενυπόθηκων δανείων έναντι των αυτοαπασχολούμενων, των εργαζομένων, και των ενοικιαστών, ήταν άκρως πολιτική.

Για ποιους λόγους υποστηρίζεις την Ρεμπέκα Λονγκ-Μπέιλι;
Κατά τη γνώμη μου, είναι η μόνη σοσιαλίστρια από όσους διεκδικούν την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος. Τα θεμέλια του σοσιαλισμού στηρίζονται στο ζήτημα της ιδιοκτησίας. Στοχεύουμε σε μια οικονομία στην οποία τα περιουσιακά στοιχεία θα ανήκουν κατά κύριο λόγο στους ιδιώτες ή θα είναι κοινά; Η θέση του Στάρμερ σχετικά με τη δημόσια ιδιοκτησία δεν έχει γίνει σαφής. Η Λονγκ-Μπέιλι όχι μόνο υποστηρίζει τη δημόσια ιδιοκτησία, αλλά είναι και η αρχιτέκτονας του Green New Deal, που ήταν μια πολύ δημοφιλής πολιτική των Εργατικών. Είναι, επίσης, η μόνη που μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Ο Στάρμερ δεν θα μπορέσει ποτέ να ξανακερδίσει τις έδρες στη Βόρεια Αγγλία, που οι περισσότεροι ψηφοφόροι υποστήριξαν την έξοδο από την Ε.Ε.. Δίκαια ή όχι, η πλειοψηφία τον βλέπει ως έναν εκπρόσωπο του φιλελεύθερου κατεστημένου που έχει απορριφθεί τόσο έντονα.

Πώς ερμηνεύεις το δημοσκοπικό προβάδισμα του Στάρμερ;
Οι δεξιοί του κόμματος θα πάνε στον Στάρμερ επειδή ιδεολογικά είναι ο πιο ακραία δεξιός, και επειδή υποστήριξε την παραμονή. Για αυτό δεν θα μπορούσαν ποτέ να υποστηρίξουν τη Λίζα Νάντι. Όμως, ο Στάρμερ έχει υποστήριξη και από πολλούς πρώην ψηφοφόρους του Κόρμπιν, και νομίζω ότι αυτό σχετίζεται με δύο πράγματα: την εκλεξιμότητα, και την υποστήριξή του στην παραμονή. Πολλά νέα μέλη που εντάχθηκαν στο κόμμα για να υποστηρίξουν τον Κόρμπιν ήταν τόσο ενθουσιασμένα από την επιτυχία του 2017, που η απογοήτευσή τους για την ήττα του 2019 είναι εξαιρετικά βαθιά. Η ιδέα ότι θα αντιμετωπίσουν για άλλα πέντε χρόνια ένα βάναυσο καθεστώς των Συντηρητικών τους είναι τρομακτική, και το μέγεθος της ήττας τους κάνει ακόμη πιο δύσκολο να την αντέξουν. Πολλοί άνθρωποι ισχυρίστηκαν ότι δεν ψήφισαν τους Εργατικούς λόγω του Κόρμπιν, μετά από τέσσερα χρόνια καταδίωξής του από τον δεξιό βρετανικό Τύπο φαινόταν είτε αδύναμος είτε επικίνδυνος στα μάτια των περισσότερων. Ο Στάρμερ μπορεί να μιλήσει στην απογοήτευση και την απελπισία αυτών των μελών, ισχυριζόμενος ότι είναι πιο εκλέξιμος υποψήφιος, -κοιτάζει τον εαυτό του, φοράει κοστούμι, είναι αξιοσέβαστος. Ο Τύπος, φυσικά, θα τον αποδεκατίσει με τον ίδιο τρόπο που έκανε και με τον Κόρμπιν, έτσι ώστε μετά από τις επόμενες εκλογές να είναι αντιπαθής σχεδόν εξίσου, αλλά αυτό δεν είναι προφανές για τα μέλη του κόμματος ακόμα. Ο άλλος, κάπως αντιφατικός, λόγος για το προβάδισμα του Στάρμερ, είναι ότι υποστήριξε την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών των Εργατικών υποστήριξε την παραμονή με το σκεπτικό ότι αυτή ήταν η πιο κοινωνικά φιλελεύθερη επιλογή. Είχα διαφορετική άποψη, βασισμένη σε πολιτικές και οικονομικές εκτιμήσεις. Αλλά ενώ τα περισσότερα μέλη υποστήριξαν την παραμονή, και τώρα συμφωνούν γενικά ότι η συζήτηση έληξε, δεν εμπιστεύονται κανέναν που σηματοδότησε την υποστήριξη για την αποχώρηση πριν από τις εκλογές. Το πρόβλημα με αυτό είναι, φυσικά, ότι έρχεται σε αντίθεση με το επιχείρημά τους για την δυνατότητα εκλεξιμότητας. Αν οι Εργατικοί θέλουν να ξανακερδίσουν στο Βορρά και στα Μίντλαντς, δεν υπάρχει περίπτωση να το καταφέρουν με έναν υποψήφιο που ήταν τόσο κεντρικός στη θέση υπέρ της παραμονής όσο ήταν ο Κιρ Στάρμερ.

Σε περίπτωση εκλογής του Στάρμερ

Πώς βλέπεις την επόμενη μέρα στο Εργατικό Κόμμα;
Δυστυχώς, αν κερδίσει ο Στάρμερ, το Εργατικό Κόμμα είναι πιθανό να επιστρέψει στα χρόνια της αδράνειας του Εντ Μίλιμπαντ. Θα αναπτυχθεί κάποια φιλολαϊκή πολιτική, αλλά ο Στάρμερ δεν θα μπορέσει να την προωθήσει πειστικά. Η ριζοσπαστική ρητορική, που αποδείχθηκε τόσο δημοφιλής το 2017, θα εξαφανιστεί. Στις επόμενες εκλογές, αν ο Στάρμερ είναι ο επικεφαλής, είναι απίθανο να πάρουμε πίσω πολλές έδρες στο Βορρά και στα Μίντλαντς. Ο Στάρμερ, ίσως κρίνει επίσης σκόπιμο να ανοίξει ξανά το ζήτημα για την Ευρώπη, δεδομένης της αναστάτωσης που προκαλείται από τον κορωνοϊό, αλλά κάτι τέτοιο θα σήμαινε εκλογική αυτοκτονία για το κόμμα. Είναι επίσης βέβαιο, ότι το Εργατικό Κόμμα δεν θα κερδίσει ξανά τις ψήφους των εργαζομένων που ήταν υπέρ της αποχώρησης. Για τη συνέχεια, πιστεύω ότι η αριστερά θα πρέπει να αρχίσει να οργανώνεται και πάλι εντός και εκτός του Εργατικού Κόμματος. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα υπάρχει ισχυρή αριστερή παρουσία σε όλες τις τοπικές ομάδες των Εργατικών, στα μεγάλα σωματεία, και στην κοινωνία των πολιτών. Πρέπει όλοι οι σοσιαλιστές του κόμματος να πιέσουμε ενάντια στην οπισθοδρομική πολιτική που θα ακολουθήσει ο Στάρμερ, αλλά πάνω από όλα πρέπει να οργανωθούμε για να εμποδίσουμε τις πολιτικές αυτής της συντηρητικής κυβέρνησης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet