«Το μπλε δωμάτιο» (La chamber bleue) του Ματιέ Αμαλρίκ: Ένας άνδρας και μία γυναίκα. Ο Ζουλιέν και η Ασθέρ. Γνωρίζονται από παλιά, αλλά το πάθος που σιγόκαιγε μέσα τους άναψε ξαφνικά μετά από χρόνια. Όμως είναι ήδη παντρεμένοι και έτσι αναγκάζονται να κρύβουν τον έρωτά τους μέσα στους τέσσερις τοίχους στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Ο Ζουλιέν ανακρίνεται από την αστυνομία. Γιατί κατηγορείται; Πώς μεταφράζονται τα λόγια αγάπης και αφοσίωσης που ανταλλάσει με την Εστέρ στις στιγμές του πάθους;  Βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του μετρ Ζορζ Σιμενόν, ο ταλαντούχος γάλλος ηθοποιός Ματιέ Αμαλρίκ αποδεικνύεται ταλαντούχος και ως σκηνοθέτης (αυτήν είναι η 12η ταινία του). Η προσέγγισή του στο βιβλίο του Σιμενόν είναι εξαιρετικά προσεκτική και διακριτική. Εκμεταλλευόμενος τους κώδικες του φιλμ νουάρ και του χιτσκοκικού σασπένς, σκηνοθετεί μια αστυνομική ταινία με έναν τέτοιον τρόπο που αρπάζει το θεατή από το χέρι και τον κάνει συνδημιουργό. Κάπως έτσι ο θεατής υποχρεούται να συναρμολογήσει τα κομμάτια ενός παζλ, τα οποία ο σκηνοθέτης παρουσιάζει λίγο-λίγο μέσα από συνεχή φλας μπακ. Η ακρίβεια με την οποία συμπληρώνεται το διαρκώς διογκούμενο μυστήριο είναι υποδειγματική. Ο Ζουλιέν είναι αθώος. Ανακρίνεται και μοιάζει σαν να βρίσκεται αλλού, είναι τελείως αποστασιοποιημένος. Αλλά γιατί κατηγορείται; Στην πορεία μαθαίνουμε για τον τυχαίο θάνατο του συζύγου της Εστέρ, ο οποίος ήταν άρρωστος. Κι ύστερα μαθαίνουμε πως και η γυναίκα του Ζουλιέν είναι νεκρή, έχει δολοφονηθεί. Την σκότωσε ο άντρας της; Η ερωμένη του είναι συνένοχη; Τα κομμάτια του παζλ αυξάνονται κι ύστερα αρχίζουν να τοποθετούνται στη θέση τους με σκοπό να δώσουν την τελική απάντηση.  Φινάλε, λύση. Μόνο που, ενώ το παζλ έχει συμπληρωθεί, ο θεατής μένει με ένα κομμάτι στο χέρι το οποίο δεν ταιριάζει πουθενά, αφού η εικόνα έχει ολοκληρωθεί!  Ο Αμαλρίκ δίνει μια νέα πνοή, μια μοντέρνα σκηνοθετική ματιά. Αφηγείται αποσπασματικά, αφήνει μικρά κενά, προχωρά και επανέρχεται. Η σκηνοθεσία του είναι προσεκτική, ατμοσφαιρική, μινιμαλιστική. Ενώ μας οδηγεί βήμα-βήμα στη λύση του μυστηρίου, την ίδια στιγμή μας αφήνει μικρά κενά τα οποία μετατρέπονται σε μικρά και άνευ απαντήσεων ερωτήματα.  Ένα κινηματογραφικό διαμάντι από τη Γαλλία που αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα.

«Σχέση 5 με 7» (5 to 7) του Βίκτος Λέβιν: Ο Μπράιαν Μπλουμ είναι 26 ετών και έχει επιλέξει να γίνει συγγραφέας. Η Άριελ είναι μια όμορφη γυναίκα, 9 χρόνια μεγαλύτερη του Μπράιαν, πρώην μοντέλο και παντρεμένη με γάλλο διπλωμάτη. Μια τυχαία συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη θα πυροδοτήσει την αρχή μιας παθιασμένης σχέσης. Μόνο που η Άριελ έχει τη δυνατότητα να συναντιέται με τον αγαπημένο της μόνο μεταξύ 5 και 7 το απόγευμα, σε σύντομα ραντεβού μέσα σε ξενοδοχεία. Όμως ο νεαρός συγγραφέας θέλει πιο πολύ, δεν αρκείται στα σύντομα ραντεβού. Την ίδια ώρα, δεν θέλει και να χάσει την αγαπημένη του. Η επόμενη έκπληξη για τον Μπράιαν θα έρθει όταν η Άριελ θα του αποκαλύψει πως η σχέση τους δεν είναι κρυφή από τον άντρα της, η οποία θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη όταν ο Βαλερί -ο σύζυγος- θα τον δεχτεί στο σπίτι του και θα τον συστήσει στον κύκλο των φίλων του!
Αισθηματική ταινία.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet