Κανένα μοντέλο αντιμετώπισης μιας κρίσης, όποια κι αν είναι αυτή, δεν φαίνεται ότι μπορεί να εφαρμοστεί, πόσω μάλλον για τον κορωνοϊό



Του Νίκου Σερβετά

Οταν η συντηρητική επιθεώρηση «Foreign Policy» δημοσιεύει άρθρο – ανάλυση με τίτλο, «Τα περιοριστικά μέτρα στην Ινδία βοηθάνε τους πλούσιους, αλλά αγνοούν τους φτωχούς», εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος τι θα σημάνει για τη χώρα αυτή η εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού. Έως τώρα, και σύμφωνα με τα μη αντιπροσωπευτικά για τον γενικό πληθυσμό επίσημα στοιχεία, η διάδοση είναι πολύ περιορισμένη.

Ζήτημα χρόνου η φτωχοποίηση

Το θέμα, στην Ινδία, δεν είναι πόσοι άνθρωποι είναι διασωληνωμένοι ή η πληρότητα που παρουσιάζουν οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας στα νοσοκομεία. Στην Ινδία, το ζητούμενο είναι αν το νερό που υπάρχει αρκεί για να πιούν οι άνθρωποι και όχι αν θα περισσέψει για να πλύνουν τα χέρια τους. Είναι ζήτημα χρόνου η εικόνα της πραγματικότητας να υπερκαλύψει την εικόνα που δίνουν τα στατιστικά στοιχεία και το ζητούμενο είναι αν αυτή την εικόνα θα καταφέρουν να την μεταφέρουν, με όλες της τις διαστάσεις, στο διεθνές κοινό οι δημοσιογράφοι.
Την Τρίτη, ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι, έδωσε στους Ινδούς διορία τεσσάρων ωρών για να προετοιμαστούν, πριν την επιβολή των περιοριστικών μέτρων που ισχύουν πλέον στη χώρα. Σύμφωνα με δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας «The Indian Times», όμως, το τηλεοπτικό διάγγελμα του, θύμισε σε πολλούς παρόμοια ομιλία του τον Νοέμβριο του 2016, όταν η Ινδία υποτίμησε ξαφνικά κατά 80% το νόμισμα της και ο Μόντι είχε υποσχεθεί ότι θα ισχύουν πλέον νέα «πιο δυνατά οικονομικά» χαρτονομίσματα. Χρειάστηκαν αρκετές εβδομάδες αφενός για να κυκλοφορήσουν τα νέα χαρτονομίσματα σε όλη τη χώρα και αφετέρου για να το πληροφορηθούν και το 1,4 δισεκατομμύρια των κατοίκων της. Όπως είναι φυσικό, σημειώθηκε μεγάλη κρίση ρευστότητας που έπληξε, δυσανάλογα σε σύγκριση με τους πλούσιους των αστικών κέντρων και τις μεγάλες επιχειρήσεις, τους εργάτες, τους εποχικά εργαζόμενους, τους αγρότες και τις μικρές συνήθως οικογενειακές επιχειρήσεις.
Έτσι γίνεται και σήμερα, με τη διαφορά ότι τότε πολλοί φτώχυναν ακόμα περισσότερο ενώ, σήμερα, το μόνο που έχουν να προστατεύσουν είναι η ίδια τη ζωή τους. Περίπου 50 εκατομμύρια εποχικά εργαζόμενοι στις πόλεις προσπαθούν να γυρίσουν, με τα πόδια, στον τόπο καταγωγής τους, από τις δουλειές τους στις πόλεις, εκατομμύρια άστεγοι προσπαθούν να βρουν τόπο προστασίας και ακόμα περισσότερα εκατομμύρια προσπαθούν να βάλουν ένα πιάτο φαγητό στο οικογενειακό τραπέζι.

Δεμένα τα χέρια

Όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι ζουν, όπως ζουν στην Ινδία, ο ένας δίπλα στον άλλο, αρκεί μόνον ένα άτομο να προσβληθεί για να μεταδώσει τον ιό σε εκατοντάδες. Τα περιοριστικά μέτρα ισχύουν, αρχικά, μόνο για μια εβδομάδα, αλλά πολλές οικογένειες αγωνίζονται ήδη για την επιβίωση τους. Όπως αναφέρει σε άρθρο της η βραβευμένη Ινδή δημοσιογράφος και συγγραφέας, Ρανά Αϊγιούμπ, υπάρχουν ήδη περιπτώσεις ανθρώπων που πεθαίνουν από πείνα, καθώς ακόμα κι αν βρουν λίγο φαγητό δεν μπορούν να το κρατήσουν, διότι ούτε το 30% των νοικοκυριών δεν έχει ψυγείο. Με δεδομένο, επίσης, ότι μόνον το 66% των νοικοκυριών διαθέτει τηλεοράσεις και περισσότερο από τον μισό πληθυσμό δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, η Αϊγιούμπ προβλέπει ότι τις επόμενες εβδομάδες η ψαλίδα μεταξύ των γνωστών κοινωνικών και οικονομικών διαιρέσεων στη χώρα θ’ ανοίξει ακόμα περισσότερο. Πέρα από τα στατιστικά στοιχεία, είναι συγκλονιστική η αφήγηση νεαρής Ελληνίδας, η οποία βρέθηκε ως τουρίστρια στην Ινδία τα Χριστούγεννα: «Πάνω από τα μισά εστιατόρια, ακόμα και στις μεγάλες πόλεις» -οι μικρές έχουν τον πληθυσμό μιας Ελλάδας η κάθε μια- «δεν έχουν τουαλέτα. Αν ζητήσει κάποιος, ο σερβιτόρος του δείχνει τη γωνία του δρόμου, απ’ όπου συνήθως περνάει η ανοιχτή αποχέτευση των σπιτιών και των καταστημάτων που έχουν».
Υπ’ αυτές τις συνθήκες κανένα μοντέλο αντιμετώπισης μιας κρίσης, όποια κι αν είναι αυτή, δεν φαίνεται ότι μπορεί να εφαρμοστεί. Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος του Foreign Policy, Μάικλ Κούγκελμαν, «με την κρίση του κορωνοϊού, ισχυροποιείται, αρχικά, η θέση αυτών που βρίσκονται στην ηγεσία της κάθε χώρας. Ο Μόντι έθεσε την ιδέα δημιουργίας ενός περιφερειακού ταμείου έκτακτης ανάγκης και πρότεινε μια τηλεδιάσκεψη των G-20. Αλλά, πλέον, οι ηγέτες των χωρών αυτών έχουν επικεντρώσει το ενδιαφέρον τους στο να αντιμετωπίσει ο καθένας την κρίση στην χώρα του και αφήνουν έξω όποια συνεργασία μπορεί να τους αποσπάσει πόρους. Έτσι κι ο Μόντι» αναφέρει ο Κούγκελμαν, «θα διαπιστώσει ότι έχει δεμένα τα χέρια του, όταν επιδεινωθεί η κατάσταση στην Ινδία».
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet