Του Θωμά Τσαλαπάτη

Πριν την επιδημία, οι μέρες είχαν το συνηθισμένο τους σχήμα. Ακόμα και μέσα σε μια θολή αβεβαιότητα. Μια χώρα ξεμύτιζε δειλά από την κρίση, προσπαθούσε να καταλάβει αν πατάει στα πόδια της και πώς θα αναμετρηθεί με τις προσδοκίες της. Ο ερχομός της Νέας Δημοκρατίας έφερε μια νέα, πιο κανονική, «κανονικότητα». Ρατσιστική, εκδικητική, επιδεικτικά επιθετική προς οποιονδήποτε διαφωνούσε ή δεν χώραγε στο καλούπι. Και δεν υπήρξε τομέας όπου η ιδεολογία της κυβέρνησης να συμπυκνωθεί με τρόπο πιο ξεκάθαρο και πιο επιθετικό από αυτό του μεταναστευτικού. Όχι μόνο ως ένα σύνολο πρακτικών που αγνοούσαν επιδεικτικά διεθνείς κανόνες και αξίες, αλλά ως μια στάση που μέσα από τα πλήρως συντονισμένα μέσα ενημέρωσης έβαλε σε λειτουργία όλα τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά που είχαν καλλιεργηθεί σε μερίδα πολιτών (κυρίως την περίοδο του μακεδονικού). Καθιστώντας τελικά τους πολίτες συμμέτοχους και συνένοχους στη ρατσιστική πρακτική της. Ο μετανάστης ορίστηκε ως ο απόλυτος Άλλος. Ο Ξένος που δεν μπορεί να διαβεί. Όχι μόνο τα σύνορα του Έβρου ή του Αιγαίου, αλλά ταυτόχρονα τη διαχωριστική αυτή γραμμή που τον κάνει άνθρωπο. Ύπαρξη ικανή να λάβει φροντίδα, να έχει δικαιώματα και ταυτότητα, να μπορεί να ζητήσει έστω το ελάχιστο.

Ένα νέο φρόνημα

Και ύστερα ήρθε η επιδημία. Και ένα νέο φρόνημα δημιουργήθηκε. Πιο καθολικό και πιο επείγον. Άγνωστο και πολλαπλασιασμένο σε παγκόσμια κλίμακα. Και κλειστήκαμε μέσα. Όλοι μαζί ταυτόχρονα, χωρίς διαχωριστικές γραμμές. Και ο κόσμος άρχισε να ψάχνει αγαθά και προμήθειες. Αντισηπτικά και μάσκες, τρόφιμα και χαρτιά υγείας. Κάθε σπίτι και ένα κλουβί έκτακτης ανάγκης με τη συγκατάθεσή μας. Γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Βεβαίως. Συμφωνούμε.
Και έτσι στεκόμαστε εδώ. Απομακρύνοντας το πρόσφατο παρελθόν μας, ακόμα και αν δεν το επιθυμούμε. Η έκτακτη ανάγκη αποτελεί ταυτόχρονα και έκτακτη αμνησία. Απλώνεται μέσα στο χρόνο σαν να προσπαθεί να σε πείσει πως υπήρχε από πάντα και θα διαρκέσει για πάντα. Αφήνουμε για λίγο πέρα τα συναισθήματά μας προς ό,τι συνέβη την αμέσως προηγούμενη περίοδο και επικεντρωνόμαστε.

Προς το άγνωστο

Τώρα μετακινούμαστε προς ένα άγνωστο μέσα. Κάθε μέρα ξανά και ξανά. Εσωτερικοί μετανάστες χωρίς ταξίδι. Χωρίς εμφανείς κινδύνους να απειλούν. Χωρίς ακροδεξιές περιπολίες αυτόκλητων, ρατσιστικές κυβερνήσεις και εφαρμογές. Εμείς και το σπίτι. Και οι ελάχιστες έξοδοι προς ανεύρεση αγαθών. Πολιορκημένοι από έναν θάνατο που ευτυχώς μένει χαμηλά σε αριθμούς. Πολιορκημένοι από το φάσμα της ανεργίας που επιστρέφει, την εργασιακή αυθαιρεσία με μια κυβέρνηση αρωγό της, το άγνωστο αύριο με τις ευλογίες της ευρωπαϊκής τυφλότητας. Πολιορκημένοι από αβεβαιότητα. Πολιορκημένοι από συνθήκες που ξεπερνούν την κλίμακά μας. Πολιορκημένοι από το αύριο.
Και επιστρέφουμε. Κάθε μέρα επιστρέφουμε. Στην ίδια μέρα. Στην μέρα που η επαφή είναι απαγορευμένη και το ανθρώπινο επικίνδυνο. Πιεσμένοι, όλο και πιο πιεσμένοι, με μια δόση αλληλεγγύης να πλανάται στους δρόμους ως ερωτηματικό. Τι θα αφήσει αυτή η περίοδος; Τι διδάσκει όλη αυτή η πίεση. Θα είμαστε έστω και λίγο πιο ανθρώπινοι όταν βγούμε τελικά από αυτό; Συνολικά. Ως κοινωνία, ως συνολικό αντανακλαστικό. Ή όταν οι επιστροφές στην ίδια μέρα σταματήσουν εμείς θα επιστρέψουμε στην ίδια επιθετική στάση απέναντι σε οποιονδήποτε Άλλο; Και αν μια κοινωνία δεν είναι ικανή να μάθει απ όλο αυτό που συμβαίνει τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει;
Μένουμε εδώ. Απορημένοι και έγκλειστοι. Με κάθε συμπέρασμα να συναντά την ίδια απουσία εφαρμογής. Μέχρι το αύριο εκείνο που θα είναι όντως αύριο. Τότε που κάθε τι –καλό ή κακό- θα αποδειχθεί.

http://tsalapatis.blogspot.com/
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet