Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο, ο συγγραφέας του βιβλίου «Γόμορρα», γνωστός για τον αγώνα του ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα, αλλά και ο άνθρωπος που ο Σαλβίνι θεωρεί ως το χειρότερο εχθρό του γιατί υπερασπίζεται τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Monde δηλώνει ότι «η Λομβαρδία πλήρωσε ακριβά τις ελλείψεις του μεικτού ιδιωτικού-δημόσιου συστήματος υγείας» και εκνευρίζει για άλλη μια φορά τον Σαλβίνι.



Η περιφέρεια της Λομβαρδίας θεωρείται ως η πιο ισχυρή, η πιο αποτελεσματική, η πιο πλούσια. Πώς έγινε και ήταν η λιγότερο έτοιμη να αντιμετωπίσει την πανδημία; Σύμφωνα με το αποκεντρωμένο ιταλικό σύστημα, οι περιφέρειες είναι αποκλειστικά αρμόδιες για την υγεία και επομένως οι δεξιές περιφερειακές διοικήσεις είχαν για μια εικοσαετία, κατά την οποία εκλέγονταν συνεχώς, τα χέρια λυμένα για να «συνδυάσουν» το δημόσιο με τον ιδιωτικό τομέα στην υγεία.
Η Λομβαρδία είναι η περιοχή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και η περιφέρεια «ήταν το φέουδο του Ρομπέρτο Φορμιγκόνι», ο οποίος καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια και δέκα μήνες φυλάκιση για διαφθορά, που σχετίζεται ακριβώς με τη σχέση της περιφερειακής εξουσίας με την ιδιωτική υγεία.
Σύμφωνα με τον Σαβιάνο, το οργανωμένο έγκλημα έχει διεισδύσει στις νόμιμες οικονομικές δραστηριότητες του Βορρά, πράγμα που αποδείχτηκε με την εμπλοκή διαφόρων πολιτικών σε σκάνδαλα, όπως του πρώην υπουργού Εσωτερικών και προκατόχου του Ματέο Σαλβίνι στην ηγεσία της Λέγκας του Βορρά, Ρομπέρτο Μαρόνι.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το αδύναμο σημείο της Λομβαρδίας είναι η οικονομική της δυναμικότητα και οι σχέσεις της με το εξωτερικό και ιδιαίτερα με την Κίνα. Στην κοιλάδα του Μπέργκαμο, όπου θερίζει ακόμη ο κορονοϊός και κάποιοι μιλάνε για την εξαφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς, υπάρχουν χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, συχνά με λιγότερους από δέκα υπαλλήλους, που όμως αποτελούν μια πραγματική ατμομηχανή για τη χώρα και όχι μόνο για την περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σε μια δεδομένη στιγμή, μας λέει ο Σαβιάνο, ενώ τα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για τις δραματικές επιλογές που έπρεπε να κάνουν οι γιατροί στις μονάδες εντατικής θεραπείας, δηλαδή ποιος θα διασωληνωθεί και ποιος θα πεθάνει, υπήρχαν άλλα ερωτήματα και άλλες επιλογές που έπρεπε να γίνουν: Να κλείσει η παραγωγή με κίνδυνο οικονομικής κατάρρευσης ή να παραμείνει ανοιχτό ό,τι ήταν δυνατό, θυσιάζοντας ανθρώπινες ζωές.
Το πρόβλημα είναι ότι η Περιφέρεια Λομβαρδίας και η κεντρική κυβέρνηση πετούσαν ο ένας στον άλλο την καυτή πατάτα της απόφασης κλεισίματος των πάντων. Σήμερα ξέρουμε ότι, στο μεταξύ, για να μην περιοριστούν στο σπίτι οι εργάτες που ήταν χρήσιμοι στη γραμμή παραγωγής και οι οποίοι, κυρίως στην περίπτωση των μικρών επιχειρήσεων, πρέπει να αποφασίσουν μεταξύ ζωής και δουλειάς, δημιουργήθηκε μια τεράστια διάδοση της μόλυνσης, η οποία σε απόλυτους αριθμούς, οδηγεί σε μια τρομακτική θνησιμότητα.

Τόνια Τσίτσοβιτς
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet