Του Στράτου Κερσανίδη

Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσεύουν οι απώλειες αγαπημένων προσώπων. Με κάποιους από αυτούς συγχρωτιστήκαμε άλλοτε σε πολύωρες συνελεύσεις αναζητώντας το δρόμο προς μια καλύτερη ζωή κι άλλοτε μπροστά σε ένα ποτήρι κρασί συζητώντας και ψάχνοντας την τρυφερότητα που φέρνει η συντροφικότητα.
Ο Περικλής Κοροβέσης ήταν ένας από τους ανθρώπους αυτούς, ένας αληθινός σύντροφος που τα όσα πίστευε και διακήρυσσε ήταν η ίδια του η ζωή.
Πάει λοιπόν κι ο Περικλής στα 79 του χρόνια αφήνοντας για να τον θυμόμαστε, ζωντανές τις προσωπικές μνήμες που έχουμε ο καθένας από αυτόν αλλά και ένα σημαντικό συγγραφικό έργο, παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Η μορφή του, ο λόγος του, οι ιδέες του και η προσωπικότητά του έχουν αποτυπωθεί –όσο ήταν δυνατόν– σε δύο ταινίες ντοκιμαντέρ οι οποίες γυρίστηκαν την ίδια χρονιά, δηλαδή το 2017. Το πρώτο, με τίτλο «Σκέφτομαι τα κορίτσια που αγάπησαν», συν-σκηνοθέτησαν ο Σπύρος Σκάνδαλος και ο Γιώργος Μπουγιούκος και προβλήθηκε στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Πρόκειται για ένα πειραματικό ντοκιμαντέρ το οποίο γυρίστηκε μέσα από ένα ταξίδι στη δυτική Ελλάδα. Ο ίδιος ο Κοροβέσης μιλά στην κάμερα και αποκαλύπτει πτυχές του εαυτού του. Για την έντονη ζωή που έζησε, για τις φυλακές και τα βασανιστήρια την εποχή της δικτατορίας, για το συγγραφικό του έργο, για την πολιτική, για την Αριστερά για τους ίδιους τους ανθρώπους. Όλα αυτά πάντοτε μέσα από την ανατρεπτική ματιά του, μια ματιά η οποία χαρακτήρισε ολόκληρη τη ζωή και τη δράση του.
«Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά, στο Αργοστόλι. Όταν ήμουν μικρός είδα τα κομμένα κεφάλια ανταρτών. Λοιπόν η αληθινή ζωή δεν είναι οι γοργόνες, είναι τα κομμένα κεφάλια των ανταρτών». Με αυτά τα λόγια του Περικλή Κοροβέση μπροστά στην κάμερα ξεκινά το ντοκιμαντέρ. Η ταινία μέσα σε 18 μόλις λεπτά καταφέρνει να αποδώσει τις σκέψεις, τη φιλοσοφία και την προσωπικότητα του Κοροβέση. Ενός ανθρώπου ο οποίος με τον τολμηρό, διεισδυτικό, αληθινό, ανεπιτήδευτο και εν ροή ποιητικό λόγο του, κατακτά τον συνομιλητή-θεατή. Ενός αγωνιστή της δημοκρατίας και ακτιβιστή της αριστεράς ο οποίος δεν εξαργύρωσε τίποτε και η ζωή του το αποδεικνύει. Από εκεί και μετά πιάνει δουλειά ο σκηνοθέτης, ο οποίος δημιουργεί ένα λιτό ασπρόμαυρο φιλμ, δωρικό θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω, όπως ακριβώς αρμόζει στην προσωπικότητα του Κοροβέση.
Το δεύτερο είναι «Η μέθοδος» και το σκηνοθέτησε Χάρης Γιουλάτος. Βραβευμένο με το βραβείο Ντοκιμαντέρ στο 40ό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, καταγράφει την εμπειρία του Περικλή Κοροβέση και τα όσα συνέβησαν μετά από εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 1967, όταν στις 3 τα ξημερώματα τον ξύπνησε το κουδούνι του σπιτιού του. Από εκεί με μετά ακολούθησαν βασανιστήρια και φυλακίσεις, τα οποία αργότερα έκανε υλικό για το εμβληματικό του βιβλίο «Ανθρωποφύλακες». Φυσικά καθόρισαν και τη μετέπειτα πολιτική του διαδρομή.
Ο σκηνοθέτης Χάρης Γιουλάτος, μιλώντας στον ιστότοπο Flix, είχε δηλώσει: «Η ιδέα της ταινίας ντοκιμαντέρ ξεκίνησε, από την ιδέα ταινίας μεγάλου μήκους. Πήραμε απόφαση να γυρίσουμε τη “Μέθοδο”, ενώ υπάρχει ήδη σενάριο μεγάλου μήκους γραμμένο, έτοιμο να βρει χρηματοδότηση. Σε γενικές γραμμές, αυτό που θέλω να μοιραστώ με αυτή την ιστορία είναι, πως δεν υπάρχει χώρος για αδικία, για βασανισμούς και φυσικά δεν υπάρχει χώρος για τον απόλυτο εξευτελισμό της ανθρώπινης ψυχής. Δεν έπρεπε να υπάρχει ποτέ και ούτε πρέπει να υπάρξει ποτέ».

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet