Για τον Περικλή που σημάδεψε τη νιότη μου



Τούτη την πικρή Άνοιξη, λίγες ημέρες μετά τον Γλέζο, έφυγε από κοντά μας ο Περικλής Κοροβέσης, μια εμβληματική μορφή της αντίστασης ενάντια στη χούντα, ένας αγαπημένος φίλος και σύντροφος, χωρίς να μπορέσουμε να τον τιμήσουμε – λόγω της γνωστής συγκυρίας– όπως άξιζε σ’ ένα παλικάρι, που όχι μόνο δεν λύγισε, παρά τα φριχτά βασανιστήρια που υπέστη και έμεινε ηθικά αλώβητος, αλλά φεύγοντας από τη Ελλάδα, με τη βοήθεια της Αμαλίας Φλέμιγκ, κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια της χούντας σ’ αυτόν και σε άλλους αγωνιστές, με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί η χουντική Ελλάδα από τον διεθνή αυτόν οργανισμό και έτσι ν’ αρχίσει η διεθνής της απομόνωση.
Η μαρτυρία του αυτή στο βιβλίο με τίτλο «Ανθρωποφύλακες» έγινε σύντομα παγκόσμιο μπεστ σέλερ και προκάλεσε ένα παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό, ενώ μέχρι τότε οι περισσότεροι αγνοούσαν αυτά που του συνέβαιναν.
Αξίζει εδώ ν’ αναφέρω ότι υπήρχε τέτοια άγνοια γι’ αυτά που συνέβαιναν στη χώρα μας που –όπως μας είχε πει σε μια σχετική συζήτηση– ακόμη και βουλευτές, μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης τον ρωτούσαν αν στη φυλακή τού είχαν δώσει οδοντόκρεμα και βουρτσάκι, όταν αυτόν τον είχαν βασανίσει φριχτά με φάλαγγα και ηλεκτροσόκ!
Ο Κοροβέσης υπήρξε ένας σεμνός αγωνιστής , ένας επαναστάτης μέχρι το τέλος της ζωής του, πάντα ασυμβίβαστος, συνεπής στις ιδέες του, στρατευμένος υπέρ του δίκιου, της ελευθερίας και όσων λαών καταπιέζονταν από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ή όσων κοινωνικών στρωμάτων και μειοψηφιών ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης ή περιθωριοποιούνταν. Ανιδιοτελής. Πάντα πιστός στους φίλους και στους συντρόφους του. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που δεν λύγισε, γιατί, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, ο κόσμος του ήταν οι φίλοι και οι σύντροφοί του. Στην περίπτωση λοιπόν που τους «έδινε» και τους έχανε θα έχανε τον κόσμο του! Δεν λύγισε λοιπόν παρά το φόβο που ήταν φυσικό να νιώσει και τη φρίκη των βασανιστηρίων για να παραμείνει ο εαυτός του, για την κ@@λα του, όπως είπε σε μια εκδήλωση που είχα την τύχη να παρευρεθώ.
Μου θύμισε λοιπόν έναν άλλο σεμνό αγωνιστή και από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους της γενιάς του, τον Κώστα Κουλουφάκο, που στο ποίημά του Μέρες στο Μακρονήσι λέει χαρακτηριστικά:

Δεν ντρέπομαι λοιπόν που τρέμω / Δεν ντρέπομαι που πονάω και βογκάω ώσπου στοιχειώνει η χαράδρα / Δεν ντρέπομαι που θέλω να ζήσω απροσκύνητος / Καθόλου για χάρη των άλλων / καθόλου για χάρη του Κόμματος / Καθόλου για χάρη των επόμενων γενιών / απροσκύνητος μόνο για μένα / και κανένας να μη μου χρωστάει χάρη γι’ αυτό.

Θέλω ακόμη κα προσθέσω πως χάρη στους «Ανθρωποφύλακες» που έτυχε να διαβάσω το 1970 ή το’71 από ένα φωτοτυπημένο αντίγραφο, που έφερε ένας φίλος από το Παρίσι, εγώ και άλλοι νέοι τότε, χάρη στην καταλυτική ειρωνεία και το σαρκασμό με τον οποίο αντιμετώπιζε τους βασανιστές του, ξεπεράσαμε τον παραλυτικό φόβο που μας προκαλούσε η Μπουμπουλίνας και τα βασανιστήρια και έτσι διασώθηκε η ηθική και αγωνιστική μας ακεραιότητα και δεν καταντήσαμε περιδεή ανθρωπάκια σαν αυτά που περιγράφει ο Μπρεχτ στο «Τρόμος και αθλιότητα του τρίτου Ράιχ».
Εκτός όμως από την αγωνιστική του πορεία Περικλής ήταν ο τύπος του «διονυσιακού ανθρώπου» που έζησε στα «γεμάτα», που «ρούφηξε » τους χυμούς της ζωής ελεύθερα, χωρίς ανόητους καθωσπρεπισμούς και προκαταλήψεις αναλαμβάνοντας και το όποιο κόστος για τις επιλογές του.
Έζησε φτωχός αλλά πλούσιος σε εμπειρίες και γεμάτος από αυτά που έχουν πραγματική αξία στη ζωή. Δεν δίστασε ν’ αναμετρηθεί με τη χούντα για να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και νίκησε, άοπλος αυτός, έναν πανίσχυρο μηχανισμό. Παρέμεινε για καιρό στη φυλακή όντας όμως ηθικά ελεύθερος. Έκανε σημαντικές σπουδές στο Παρίσι δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της ευρωπαϊκής διανόησης και αναδείχτηκε στο χώρο της λογοτεχνίας και της δημοσιογραφίας. [Ξέρω ανθρώπους που έπαιρναν την Εφημερίδα των Συντακτών το Σάββατο για να διαβάσουν τη στήλη του.] Ο Κοροβέσης υπηρέτησε τις ιδέες του και την κοινωνία –πέρα από την αντιστασιακή του δράση και τα γραπτά του– και από τη θέση του δημοτικού συμβούλου του Δήμου Αθηναίων και του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Περικλής αγαπούσε τους φίλους και τους συντρόφους του. Έκανε δυο γάμους και απέκτησε ένα γιο και δύο εγγονούς. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούσε αγαπημένα –όπως είχε πει ο ίδιος– με την Μαρία που ήταν το λιμάνι του και που κοντά της βρήκε την αγάπη και τη γαλήνη. Ερωτεύτηκε πολλές φορές, όντας λάτρης του ωραίου φύλου, και ως γνήσιος φεμινιστής εξύψωσε στα έργα του τη Γυναίκα και τον Έρωτα ως στοιχείο αυτοπραγμάτωσης του ανθρώπου και κινούν αίτιο της ζωής.
Και ήταν ακόμη γλεντζές, μανιώδης καπνιστής και πότης. Ένας χωματένιος άνθρωπος και γι’ αυτό αυθεντικός και ελεύθερος! Τέτοιοι άνθρωποι δεν γεννιούνται κάθε μέρα. Θα μας λείψει…

Διονύσης Φραγκούλης

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet