“Βγείτε από το ευρώ (έστω προσωρινά) για να ασχοληθούμε σοβαρά με το πρόβλημα του χρέους σας”
είναι ο νέος εκβιασμός του γερμανού υπουργού Οικονομικών

Του Δημήτρη Σμυρναίου


Για όποιον δεν το έχει ακόμα καταλάβει ο πόλεμος συνεχίζεται. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δείχνει να μην εγκαταλείπει σε καμιά περίπτωση το σχέδιο του για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έστω κι αν αυτή θα γίνει με το πρόσημο «προσωρινή». Ο γερμανός ΥΠΟΙΚ δεν σταμάτησε ολόκληρη την εβδομάδα να υποστηρίζει αυτή τη θέση, επιμένοντας ότι αυτός θα είναι ο καλύτερος τρόπος για όλους.

Νέος εκβιασμός

Ο ανυποχώρητος Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός εξέφρασε μεν την ικανοποίησή του για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου από την ελληνική Βουλή, αλλά τώρα έχει βρει ένα άλλο επιχείρημα για να στηρίξει τη θεωρία του: Αυτό της βιωσιμότητας του χρέους. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, είναι πολλοί οι οικονομολόγοι που θεωρούν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν είναι δυνατό να αποπληρωθεί και για αυτό θα χρειαστεί ένα κούρεμα. Όμως, επειδή «οι κανόνες της Ευρωζώνης δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο», η καλύτερη λύση για την Ελλάδα θα ήταν η προσωρινή αποχώρησή της από τη ζώνη του κοινού νομίσματος. Η υποκρισία στο απόγειο της. Αυτό που δεν άκουγαν οι γερμανοί διαπραγματευτές μέχρι το περασμένο Σαββατοκύριακο το ανακάλυψαν εκ των υστέρων, για να το αξιοποιήσουν όπως τους βολεύει, τώρα που δεν μπορούν να παρακούσουν τις προειδοποιήσεις ούτε του ΔΝΤ, ούτε του Μάριο Ντράγκι. Ή αλλιώς ένας νέος εκβιασμός: Αν θέλετε αναδιάρθρωση του χρέους, τότε θα πρέπει να αποχωρήσετε από την Ευρωζώνη και μετά βλέπουμε. «Καρότο» και «μαστίγιο», όπως είπε και ο Γιάννης Δραγασάκης. Αυτός είναι ο δημοκρατικός τρόπος, που τα γεράκια του Βερολίνου ονειρεύονται να λειτουργεί η «Ευρώπη του μέλλοντος μας». Ενα σκληρό «πάρε-δώσε», όπου το πάνω χέρι θα έχουν οι ψυχροί αριθμοί και οι «κανόνες», που θα ερμηνεύονται πάντα κατά τα γούστα των ισχυρών.
Ο εκδικητικός κύριος Σόιμπλε δείχνει να έχει πάρει πλέον προσωπικά την επιχείρηση αποκαθήλωσης του Αλέξη Τσίπρα και να μη μπορεί να χωνέψει ότι παρά τις απώλειες στην κοινοβουλευτική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ και την τεράστια προσπάθεια, που κάνουν οι εντός Ελλάδας οπαδοί της «γερμανικής αρετής» για να τον φθείρουν, ο έλληνας πρωθυπουργός παραμένει ο αδιαφιλονίκητος «βασικός παίκτης» του συνεχιζόμενου ελληνικού θρίλερ. Έστω και αν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια «σουρεαλιστική κατάσταση», όπως ειπώθηκε από κάποιους αναλυτές, να είναι «πρωθυπουργός με στήριξη της αντιπολίτευσης».

Αμηχανία

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο γερμανικός Τύπος, που αφιέρωσε περισσότερο από το συνηθισμένο χρόνο στα μεμονωμένα επεισόδια έξω από την ελληνική Βουλή την περασμένη Τετάρτη, σε μια εμφανή προσπάθεια να συντηρεί το μύθο της αποσταθεροποίησης στην Ελλάδα. Σε εφημερίδες που εδώ και μήνες παρουσιάζουν περίπου ως «τρομοκράτη» τον Αλέξη Τσίπρα δεν άρεσε καθόλου η διατύπωσή του ότι θα προωθήσει αυτό το πρόγραμμα, ακόμα και αν «δεν το πιστεύει». Και συνεχίζουν να προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα υπέρ της απομάκρυνσής του από την εξουσία και αντικατάστασής του από ένα πιο φιλικό και υπάκουο σχήμα.
Από την άλλη βέβαια, ακόμα και η άκρως εχθρική προς την Αριστερά «ντι Βελτ» αναγκαζόταν να παραδεχτεί την Πέμπτη, ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει για τους «εταίρους» άλλος αξιόπιστος συνομιλητής πέραν του Αλέξη Τσίπρα. Άρα και το Βερολίνο θα πρέπει να συμβιβαστεί με αυτή την ιδέα, από τη στιγμή που με μια σχετική δυσαρέσκεια η εφημερίδα διαπίστωνε ότι «η πλειοψηφία των εταίρων θέλει να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη». Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν με αμηχανία τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και αδυνατούν να τις αποκωδικοποιήσουν σωστά και πολύ περισσότερο δυσκολεύονται να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον. Ο μόνος που φαίνεται να υπηρετεί σταθερά το στόχο του είναι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος στη Δύση ουσιαστικά της πολιτικής του σταδιοδρομίας έχει ένα και μοναδικό στόχο. Να καθαρίσει την Ευρωζώνη από τους «ανυπάκουους και απρόβλεπτους».

Σε ασταθείς προβλέψεις

Ήταν χαρακτηριστική η κριτική τόσο της die Linke όσο και των Πρασίνων που εκτιμούν, όπως είπε ο ευρωβουλευτής τους Σβεν Γκίγκολντ, ότι η γερμανική κυβέρνηση ουσιαστικά προωθεί «ένα Grexit από την πίσω πόρτα». Οι Πράσινοι δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη συμφωνία Αθήνας-δανειστών στη γερμανική Βουλή, κάτι που δεν θα κάνει το κόμμα της Αριστεράς. Η κριτική της αντιπολίτευσης εστιάστηκε και στην πρόταση του γερμανού υπουργού Οικονομικών για πληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων της ελληνικής κυβέρνησης μέσω «υποσχετικών» (IOUs), κάτι το οποίο θα σήμαινε πρακτικά την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος και θα δυσκόλευε ακόμα περισσότερο την επιστροφή της Ελλάδας στην ομαλότητα.
Η die Linke αποφάσισε να μην υπερψηφίσει τη συμφωνία, η οποία αποτελεί «αποτέλεσμα εκβιασμού του Βερολίνου», όπως ανακοίνωσε και επίσημα το κόμμα και έκανε λόγο για την ανάγκη ενός πανευρωπαϊκού μετώπου πολιτών που θα απαιτήσει την «επανίδρυση της ΕΕ». Αυτά βεβαίως είναι λίγο μακρινά και δεν λύνουν το ασφυκτικό πρόβλημα ρευστότητας, που αντιμετωπίζει σήμερα η Αθήνα.
Η ουσία είναι πάντως ότι, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης και προτεινόμενων εναλλακτικών, όλοι στη Γερμανία μοιάζουν να συμφωνούν πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα μάλλον δεν θα λύσει οριστικά το ελληνικό πρόβλημα, αφού βασίζεται σε «ασταθείς» προβλέψεις για την πορεία εξέλιξης των πραγμάτων και δεν έχει σε καμιά περίπτωση τον αναπτυξιακό χαρακτήρα, που θα είχε ανάγκη η ελληνική οικονομία ούτε ασχολείται σοβαρά με το θεμελιώδες ζήτημα του χρέους, εξαιτίας κυρίως του γερμανικού στρουθοκαμηλισμού.
Η ανάλυση του Πολ Μέισον δεν αποτελεί κάποια περιθωριακή άποψη αλλά μάλλον απηχεί την θέση όλων των αντικειμενικών παρατηρητών: «το τρίτο πακέτο διάσωσης που συμφωνήθηκε την Κυριακή το βράδυ είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Πρώτο διότι το ΔΝΤ δεν μπορεί να συμμετέχει σε αυτό χωρίς την ελάφρυνση του χρέους και δεύτερον γιατί χωρίς την ελάφρυνση του χρέους θα καταρρεύσει η ελληνική οικονομία.» Από την άποψη αυτή το μυστικό, που άλλοι γνωρίζουν και άλλοι διαισθάνονται, αλλά κανείς δεν ομολογεί φωναχτά σε Αθήνα-Βερολίνο-Βρυξέλλες είναι απλό. Η Ελλάδα προσπαθεί να κερδίσει λίγο χρόνο και πάλι. Αλλά κάποια στιγμή ίσως θα πρέπει να ψάξει έναν άλλο δρόμο μέσω μιας συναινετικής διαδικασίας για να αντιμετωπίσει το «κακό» στη ρίζα του. Και το κακό δεν είναι άλλο από ένα υπέρογκο χρέος που με κάθε μνημόνιο γιγαντώνεται ακόμα περισσότερο.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet