Του Νίκου Σερβετά

Είναι απορίας άξιο πώς η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, η Βενεζουέλα, που για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ, αναγκάζεται να κάνει εισαγωγή πετρελαιοειδών από μία χώρα που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, το Ιράν. Απορίας άξιο είναι, επίσης, πώς ένα καθεστώς με τόσο μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, αρχικά, βρίσκεται πλέον στην εξουσία χάρη σε δυνάμεις, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, οι οποίες βλέπουν περισσότερο ως απεχθή εχθρό τις ΗΠΑ, που θέλουν να το κατασπαράξουν, παρά ως φίλο τον ίδιο τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολά Μαδούρο.
Κατ’ αρχάς, όσα κοιτάσματα πετρελαίου κι αν έχει η Βενεζουέλα, όσα κι αν καταφέρει να αντλήσει η καταρρακωμένη βιομηχανία της, δεν μπορεί να τα διυλίσει και να τα χρησιμοποιήσει ή να τα εμπορευτεί. Για να το κάνει απαιτείται ένα υλικό το οποίο έως πρόσφατα διέθετε η θυγατρική της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, Citgo. Η Citgo έχει την έδρα της στο Τέξας των ΗΠΑ και, όπως πολλά περιουσιακά στοιχεία της Βενεζουέλας που βρίσκονται εκτός των συνόρων της χώρας, έχει περάσει στη διαχείριση της κλίκας του αυτοανακηρυγμένου προέδρου της, Χουάν Γκουαϊδό και έχει διακόψει κάθε επαφή με το Καράκας. Ο γενικός εισαγγελέας του Καράκας έχει ζητήσει να χαρακτηριστεί το κόμμα του Γκουαϊδό «τρομοκρατική οργάνωση».
Δεύτερον, ένα από τα πολλά και μεγάλα λάθη του Νικολά Μαδούρο, σε σύγκριση με τον προκάτοχο του Ούγκο Τσάβες, ο οποίος κέρδισε την εκτίμηση και την υποστήριξη πολύ μεγάλης μερίδας της παγκόσμιας κοινότητας και για ορισμένες χώρες έγινε πρότυπο προς μίμηση, είναι ότι ενώ ο Τσάβες τα κέρδη από το πετρέλαιο τα επένδυε σε άλλες επιχειρήσεις και από τα κέρδη αυτών των επιχειρήσεων ασκούσε κοινωνική πολιτική, δίνοντας δύναμη στα κατώτατα κοινωνικά στρώματα παίρνοντας τα με το μέρος του, ο Μαδούρο, στην αρχή της θητείας του, τουλάχιστον, διότι τώρα δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα, χρησιμοποίησε κατ’ ευθείαν τα έσοδα από το πετρέλαιο για να καλύψει τα κενά που δημιουργούσαν οι πολιτικές επιλογές του.

Διαλύθηκε το σύστημα

Όταν όμως το εμπάργκο των ΗΠΑ, κάτι που ως πολιτικός θα έπρεπε να περιμένει ότι θα συμβεί, έσφιξε κατά πολύ, το μαζούτ έμεινε αχρησιμοποίητο. Παράλληλα, όπως είπε στην «Ε» πηγή στο Καράκας: «χιλιάδες εργαζόμενοι στα πετρέλαια παράτησαν τη δουλειά τους διότι δεν πληρώνονται, άλλοι φύγανε στο εξωτερικό, άλλοι απασχολούνται στη μαύρη εργασία και κοιτάνε πως να επιβιώσουν κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Φυσικά έγινε και πλιάτσικο σε όλα τα επίπεδα άρα διαλύθηκε το σύστημα (…) Να θυμάσαι ότι στην αντιπολίτευση, που βρίσκεται και εδώ και στις ΗΠΑ, κυριαρχούν τύποι σαν τον Αντώνη Σαμαρά που πιστεύουν ότι πρέπει να κυβερνάνε με το έτσι θέλω, γι’ αυτό τους αρέσει ο Τραμπ. Πιστεύω ότι τα κάνουν αυτά, όχι επειδή ο Μαδούρο είναι εγκληματίας, φονιάς και τόσα άλλα που λένε, αλλά επειδή δεν κυβερνάνε οι ίδιοι. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, γιατί είμαστε όπως είμαστε».
Αν σ’ αυτά τα δύο στοιχεία προστεθεί η ολιγωρία των παραδοσιακών συμμάχων της Βενεζουέλας, Ρωσίας και Κίνας, για ξεχωριστούς λόγους η κάθε μία, το μόνο που απέμενε στην κυβέρνηση του Καράκας ήταν να αποταθεί «στον εχθρό του εχθρού» και στράφηκε στο Ιράν. Αυτή την εβδομάδα έφθασαν στη Βενεζουέλα πέντε τάνκερ από το Ιράν, μεταφέροντας βενζίνη αλλά και υλικό για τη διύλιση του πετρελαίου της χώρας. Όπως είναι φυσικό, η ενέργεια της Τεχεράνης προκάλεσε αντιδράσεις στην Ουάσιγκτον, από την οποία εκτοξεύτηκαν απειλές και προς τις δύο πλευρές. «Έχουμε δικαίωμα να διεξάγουμε ελεύθερες εμπορικές συναλλαγές. Είμαστε δύο ειρηνικοί λαοί που επιθυμούμε την ανάπτυξη μας, δύο λαοί αντάρτες, δύο λαοί επαναστατικοί που δεν θα γονατίσουν ποτέ μπροστά στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό», ήταν η απάντηση του Νικολά Μαδούρο στις απειλές των ΗΠΑ.

Δίκη για τον χρυσό

Την Πέμπτη άρχισε στην Αγγλία μία δίκη με αντίδικους την κυβέρνηση της Βενεζουέλας και την διοίκηση της Τράπεζας της Αγγλίας (ΤτΑ). Το Καράκας ζητά να του επιστραφούν 14 τόνοι χρυσού που του ανήκουν και βρίσκονται προς φύλαξη στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Αγγλίας. Τον χρυσό τον χρειάζεται για να τον εκποιήσει και με τα έσοδα να αντιμετωπίσει το επισιτιστικό πρόβλημα που υπάρχει στη χώρα. Εκπρόσωποι της ΤτΑ αρνούνται να το κάνουν ισχυριζόμενοι ότι «υπάρχουν ανησυχίες ότι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, θα κατάσχει τον χρυσό, ο οποίος ανήκει στο κράτος, και θα τον πωλήσει για προσωπικό του όφελος». Δεν είναι σαφές πότε θα τελεσιδικήσει η υπόθεση. Δύο γνωστοί αρχηγοί κρατών που ζήτησαν, κατά το παρελθόν, να πάρουν τον χρυσό των χωρών τους και να αποδεσμεύσουν το νόμισμα τους από το δολάριο ήταν ο Σαντάμ Χουσεϊν, του Ιράκ, και ο Μοαμάρ Καντάφι, της Λιβύης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet