Του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Το ερώτημα «Τι τρέχει με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης;» είναι βάσιμο, αφού σε κυβέρνηση με κορμό και ηγεσία τον ΣΥΡΙΖΑ, τμήματα του κόμματος ασκούν έντονη κριτική στον υπουργό, η κομματική νεολαία μάλιστα ζητάει την αποπομπή του, τον κατηγορούν ότι επαναφέρει το καθεστώς Δένδια, και ο ίδιος θεωρεί ότι μέλη της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ «στηρίζουν τους ταραξίες» και «θα τιμωρηθούν, αφού προέρχονται από την ίδια μήτρα».
Γεγονός είναι, πάντως, ότι μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου και αφότου ο Γιάννης Πανούσης ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης – ας με συγχωρήσει ο αναγνώστης, αλλά το «Προστασίας του Πολίτη» παραείναι παπανδρεϊκό και δεν μου βγαίνει – διακρίνουμε στροφή στην αστυνόμευση. Την εικόνα των μεγάλων πόλεων, κυρίως της Αθήνας, δεν τη χαρακτηρίζουν οι πάνοπλοι αστυνομικοί και οι κλούβες και στις περιπτώσεις πολιτικής βίας η αστυνομία συγκρατείται.
Όσα αντίθετα παραδείγματα και αν παρατεθούν, αυτό δεν αλλάζει. Πριν από λίγους μήνες κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί δύο μεγάλες ταυτόχρονες συγκεντρώσεις στο κέντρο (την πλατεία Συντάγματος και το χώρο μπροστά στο Παναθηναϊκό Στάδιο), χωρίς να ανοίξει μύτη. Χωρίς (ελπίζω: χωρίς ακόμα) να έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές στη δομή και την εκπαίδευση της αστυνομίας, οι πόλεις μας είναι ειρηνικότερες, οι αστυνομικοί υπάλληλοι ευγενέστεροι και οι πολίτες αισθάνονται ασφαλέστεροι. Αυτό χρειάζεται να πιστωθεί στην ηγεσία του υπουργείου, πολύ περισσότερο που συνάντησε εξαρχής τη λυσσασμένη αντίδραση των εκπροσώπων του παλαιού καθεστώτος – σημειωτέον: χωρίς ο Γιάννης Πανούσης να έχει από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη νεολαία του τη στήριξη που θα έπρεπε, όταν ο Ν. Δένδιας και ο Β. Κικίλιας τον κατηγορούσαν ότι «συναλλάσσεται με τους τρομοκράτες». Κατέληξε, δυστυχώς σε τούτη την εφημερίδα, με μια διατύπωση που δεν μας τιμά: αφού, ορθά, επικρίνει τη έκφραση «Αριστερά του τίποτα» που είχε χρησιμοποιήσει ο αναπληρωτής υπουρ��ός, αμφισβητεί στον Γιάννη Πανούση το δικαίωμα να ασκεί (έστω άδικη) κριτική σε μια Αριστερά «που ο πρόεδρός της, του έκανε την τιμή να τον υπουργοποιήσει». Η διατύπωση θυμίζει εκείνο το «Χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις», δηλαδή τον ύμνο της υποταγής κι αυτό δεν γίνεται να γράφεται στην «Εποχή».

Περί καταληψιών

Η κριτική στον Γιάννη Πανούση άρχισε με μεγάλη ένταση, όταν η αστυνομία εκκένωσε την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών από μια ομάδα καταληψιών. Αυτό έγινε την ίδια χρονική στιγμή, που ο Αριστείδης Μπαλτάς ανακοίνωνε ότι θα αποκατασταθεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Την κριτική στον Πανούση: «η επέμβαση των δυνάμεων καταστολής αποτελεί υποχώρηση προς τις πιέσεις και την τρομοϋστερία του συντηρητικού μπλοκ και των καθεστωτικών ΜΜΕ» δεν την ακολούθησε κριτική στον υπουργό Παιδείας, ο οποίος παρατήρησε ότι η εκκένωση ήταν υπεράσπιση του ασύλου. Η κατάληψη της Πρυτανείας ήταν η κατάληξη μιας σειράς καταλήψεων από ομάδα εκ του αναρχικού χώρου. Πρώτα κατέλαβαν τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου, έφυγαν, κατέλαβαν τον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο», έφυγαν κι έπειτα μπήκαν στην Πρυτανεία. Οι διαδοχικές καταλήψεις (που οφείλονταν σε έλλειψη ικανού αριθμού καταληψιών ώστε να γίνουν ταυτόχρονα) είχαν για αίτημα να ληφθούν τα ευνοϊκά μέτρα για φυλακισμένους, που προβλέπονταν σε νομοσχέδιο κατατεθειμένο στη Βουλή, ώστε η ψήφιση και η εφαρμογή του να παρουσιαστούν ως επιτυχία του κινήματος των 18 καταληψιών.
Στις δύο πρώτες καταλήψεις δεν υπήρξε αστυνομική επέμβαση, αφού δεν το ζήτησε κανείς (και πολύ ορθά δεν το ζήτησε!) Στην κατάληψη της Πρυτανείας, το υπουργείο και η Αστυνομία δεν έκαναν τίποτα, παρά την «τρομοϋστερία του συντηρητικού μπλοκ και των καθεστωτικών ΜΜΕ» και ο υπουργός δήλωνε ότι αυτά πρέπει να τα λύσει το Πανεπιστήμιο, δηλαδή οι πανεπιστημιακές αρχές και οι φοιτητές. Όταν δεν τα έλυσαν, μάλλον δεν ασχολήθηκαν, υπήρξε επέμβαση, όπως είχε ζητηθεί από τις πανεπιστημιακές αρχές, δηλαδή με τήρηση της βασικής αρχής του ασύλου. Η επέμβαση ήταν ήπια, έπειτα από συνεννόηση με τους καταληψίες, οι οποίοι αποκόμισαν τις φωτογραφίες από την αποβολή τους. Έγινε δηλαδή υποδειγματικά.

Το ζήτημα είναι δομικό

Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του είναι ότι έλειψε η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με το κίνημα των 18 καταληψιών και ότι επιτράπηκε να φανούν αυτοί σαν διωκόμενοι λαϊκοί αγωνιστές. Διότι, όταν, πολύ σωστά, λες πως η αυτοαναφορική πολιτική βία αυτής της μερίδας των αναρχικών δεν αντιμετωπίζεται με την αστυνομία, μόνο με την αστυνομία, συμπληρώνω εγώ, δηλαδή ακριβώς αυτό που είπε και ο Γιάννης Πανούσης, πρέπει να πεις και πώς αντιμετωπίζεται και να το κάνεις. Αυτή η ιδεολογική και πολιτική δουλειά χρειάζεται να είναι το μέλημα του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του.
Νομίζω ότι κάτι παρόμοιο, σε πολύ χειρότερες συνθήκες, γιατί δεν είχε την κωμική πλευρά εκείνων των καταλήψεων, έγινε και στις 16 του μηνός στο Σύνταγμα. Το ζήτημα δεν είναι η αντίδραση της Αστυνομίας και η απόκρουση όσων της επιτέθηκαν με μολότωφ. Το ζήτημα είναι ότι υπήρξε γενικευμένη επίθεση, καταδίωξη διαδηλωτών μέχρι απομακρυσμένες περιοχές και, όπως καταγγέλλεται, κακοποίηση συλληφθέντων. Η διεξαγωγή πειθαρχικής εξέτασης δεν λύνει το πρόβλημα, διότι τέτοιες έχουν γίνει πολλές και δεν πείθουν κανέναν. Η Αστυνομία απέτυχε στον σκοπό της παρουσίας της, δηλαδή να προστατέψει το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν: πώς δηλαδή έφτασαν ομάδες με μολότωφ και μπήκαν στη συγκέντρωση; Επίσης όμως δεν απέτρεψε τη παρεμπόδιση από τμήματά της των συγκεντρωμένων να διαδηλώσουν. Παρεμπιπτόντως, είναι αλήθεια ότι οι ομάδες «Δέλτα», που έχουν συγκροτηθεί ως ομάδες ταχείας παρέμβασης σε περιπτώσεις βαριών εγκλημάτων (δηλαδή όχι σε διαδηλώσεις), δεν διοικούνται, δηλαδή δρουν αυτοβούλως – πάει να πει σαν συμμορία; Το ζήτημα δεν λύνεται με την πειθαρχική εξέταση και την πιθανή (ή μάλλον απίθανη) τιμωρία όσων έδειραν ή έδειχναν τα γεννητικά τους όργανα. Ωραία, αυτοί να διωχθούν. Το ζήτημα είναι δομικό και ο αναπληρωτής υπουργός οφείλει εξηγήσεις και εφαρμογή μέτρων που θα λύσουν το πρόβλημα. Διαφορετικά πράγματι θα υπάρξει διολίσθηση σε καταστάσεις Δένδια και Κικίλια.

Μπορούν αυτά να διορθωθούν;

Φαίνεται σαν ο Γιάννης Πανούσης να κάνει πίσω μπροστά σε αυτά τα προβλήματα. Και το κάνει αυτό με έναν τρόπο που, τουλάχιστον, τον αδικεί σαν επιστήμονα και σαν πολιτικό της Αριστεράς. Όταν μιλάς υποτιμητικά για «18χρονα και 19χρονα», που σε επικρίνουν ή λες «άλλο η γνώμη και άλλο η γνώση», για να αντικρούσεις κριτική της πολιτικής σου, τότε αγνοείς την αρχή της δημοκρατίας και μοιάζεις με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, που είχε επικαλεστεί την ιδιότητα του συνταγματολόγου, για να δικαιολογήσει το έκτρωμα της συνταγματικής αναθεώρησης που υπέγραφε. Αυτό, βλέπεις, το έχει η δημοκρατία: εκεί μετράει η γνώμη και όχι η γνώση^ όσοι «γνωρίζουν» πρέπει να πείσουν τους άλλους, ώστε να διαμορφώσουν γνώμη. Και, ακόμα, αμφιβάλλω αν ο Γιάννης Πανούσης σε συνέδριο εγκληματολόγων θα τολμούσε να εκστομίσει ότι «θα τιμωρηθούν, αφού προέρχονται από την ίδια μήτρα».
Μπορούν αυτά να διορθωθούν; Μπορούν, χρειάζεται όμως τόλμη και ευθυκρισία. Χρειάζεται να εξηγηθεί, γιατί επιστρέφουν οι κλούβες και χρειάζεται να εξηγηθεί «τι σημαίνει αριστερή αστυνόμευση». Μόνο που πρέπει αυτό να το εξηγήσει και να το κάνει το υπουργείο.



ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet