Την ώρα που βγαίνουν ακονισμένα τα μαχαίρια, που η ψυχραιμία χάνεται, είναι ανάγκη να επαναφέρουμε στο τραπέζι της συζήτησης την ανάγκη της ενότητας μέσα από τη διαφορά. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις, αν σκεφτούμε ότι η «συμφωνία» ήταν γροθιά στο στομάχι και την ψυχή της αριστεράς. Εντούτοις, υπάρχει ένα στοιχείο, που, ενδεχομένως, μπορεί να μας βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση. Ποιο είναι αυτό; Η παραδοχή ότι στο κόμμα μας δεν υπάρχουν ούτε προδότες ούτε τσάμπα μάγκες. Ότι η «συμφωνία» είναι προϊόν λαθών μεν, κυρίως όμως, ενός αδίστακτου πολιτικού εκβιασμού, ενός πραξικοπήματος. Συνεπώς, όσο κατανοητή, αν και επώδυνη, είναι η «συνθηκολόγηση», άλλο τόσο κατανοητή είναι και η αντίδραση, η επιμονή στο «όχι». Μπορεί κανείς, άραγε, να φανταστεί να υπογράφει η κυβέρνηση, σαφώς εκβιαζόμενη, ένα σκληρό μνημόνιο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ να μην «ανοίγει μύτη»; Θα ήταν μια εικόνα διόλου συμβατή με τη πορεία του, με τους αγώνες που έδωσε, με τη στάση του στο δημοψήφισμα, με τη σχέση του με το ταξικό και νεανικό “όχι”.  
Τα “ναι”, τα “όχι” και τα “παρών”, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, προέκυψαν με δυσκολία, όχι με βεβαιότητα, με βασανιστικές σκέψεις, με πόνο ψυχής. Κανείς και καμία δεν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση, κανείς και καμία δεν θέλει να είναι η αριστερά, αυτή που θα εφαρμόσει μια σκληρή μνημονιακή πολιτική. Κανείς και καμία δεν θέλει να αποδράσει από τις ευθύνες του, αλλά και κανείς και καμία δεν θέλει να αποδράσει από τις ιδέες και το πρόγραμμα της αριστεράς.
Ωστόσο, αν δεχτούμε όλοι μαζί ότι σ’ αυτόν τον ανοιχτό πόλεμο χάσαμε μια πολύ σημαντική μάχη, μπορούμε με ειλικρίνεια, με περίσσευμα καρδιάς, με συντροφική διάθεση και όχι με διχαστικές φωνές, να μπούμε σε διαδικασία αναστοχασμού, με στόχο τον προσεχτικό, αλλά γρήγορο απεγκλωβισμό από μια «παρά φύσιν» μνημονιακή πορεία.
Δεν ισχυρίζομαι ότι ο δρόμος αυτός είναι εύκολος, το αντίθετο. Τις τελευταίες ώρες πυκνώνουν οι διχαστικοί λόγοι, οι «συμβουλές» για βελούδινα ή πιο σκληρά διαζύγια. Δυστυχώς, το διχαστικό λόγο, που αγνοεί προκλητικά την ιστορία της αριστεράς, ενστερνίζεται και μέρος αγαπημένων συντρόφων, που όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν άλλα δείγματα γραφής. Σαν να μην καταλαβαίνουν ότι η βίαιη απομάκρυνση ενός σημαντικού τμήματος του κόμματος και της Νεολαίας, θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη βίαιη μετάλλαξη της φυσιογνωμίας και της κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ.
Επειδή, όμως, η υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι παραπάνω από την υπεράσπιση ενός κόμματος, είναι η ανάγκη υπεράσπισης της κοινωνίας των φτωχών και της νεολαίας, η ενότητα και η ριζοσπαστική του κατεύθυνση είναι βασική προϋπόθεση, για να συνεχίσουμε να είμαστε, με αποτελεσματικό τρόπο, στο δρόμο και το κοινοβούλιο, στο πλευρό των αδικημένων, χωρίς ταλαντεύσεις.
Για να υπάρξει ενότητα, δεν γνωρίζω άλλο τρόπο από τη συλλογική λειτουργία, τη συζήτηση μέσα στο κόμμα και τα όργανά του, τις συνθετικές αποφάσεις. Όποιος νομίζει ότι με «διαρροές», με ανακοινώσεις «κύκλων» ή χωριστικές εκδηλώσεις συμβάλλει στο ελάχιστο, κάνει λάθος. Εκτός και αν κάποιοι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους, ερήμην των μελών του κόμματος και της Νεολαίας.


Πάνος Λάμπρου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet