Ο Γιάννης Αλμπάνης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, μιλά στην «Εποχή» για τους κινδύνους που ενέχει η συμφωνία για την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως επισημαίνει, το κόμμα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή του και γι’ αυτό θα πρέπει να πραγματοποιήσει συνέδριο επανακαθορισμού της πορείας του, αφού ηττήθηκαν στην πράξη βασικές αντιλήψεις του. Καλείται, επίσης, να δώσει απάντηση στο πώς θα υπάρξει αριστερή κυβερνητική πολιτική με αυτούς τους συσχετισμούς.

Τη συνέντευξη πήρε η Τζέλα Αλιπράντη     

Πώς αποτιμάτε τη συμφωνία που έφερε η κυβέρνηση;
Η συμφωνία αποτελεί το αποτέλεσμα ενός στυγνού εκβιασμού. Υπό την απειλή της ανατίναξης του τραπεζικού συστήματος που θα οδηγούσε στην άτακτη χρεοκοπία και την πλήρη οικονομική καταστροφή, επιβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση το τρίτο μνημόνιο. Όπως ακριβώς και τα δύο προηγούμενα, το τρίτο μνημόνιο βαθαίνει την ύφεση και την ταξική πόλωση, χωρίς να διασφαλίζει σε βάθος χρόνου την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, παρά την επικείμενη αναδιάρθρωση χρέους. Διαιωνίζει, επιπλέον, το καθεστώς μειωμένης λαϊκής κυριαρχίας, από τη στιγμή που η βουλή νομοθετεί καθ’ υπαγόρευση των δανειστών. Η συμφωνία βρίσκεται, δηλαδή, στον αντίποδα του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ και των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης. Αν και συνήθως γίνεται λόγος για πραξικόπημα, νομίζω ότι μάλλον θα έπρεπε να ανατρέξουμε σε καταστάσεις του 19ου αιώνα, όταν οι αγγλικές κανονιοφόροι επέβαλλαν στην ελληνική κυβέρνηση την πολιτική που θα έπρεπε να ακολουθήσει. Το ότι η συμφωνία είναι πολύ κακή, επ’ ουδενί σημαίνει ότι ο εκβιασμός δεν ήταν απολύτως υπαρκτός. Το ερώτημα είναι, γιατί τα πράγματα έφτασαν στο σημείο, ώστε να τεθεί το τελεσίγραφο: μνημόνιο ή άτακτη χρεοκοπία.

Υπάρχει έδαφος για απεμπλοκή από τα μνημόνια;
Κατ’ αρχάς, πρέπει να συνομολογήσουμε ότι δεν υπάρχει πολιτικό έδαφος για να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ το μνημόνιο. Είναι τόσο λεπτομερείς οι προβλέψεις της συμφωνίας και τόσο αυστηρή η επιτήρηση που δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος εφαρμογής ή δυνατότητα υιοθέτησης αντιμέτρων. Το μνημόνιο θα εφαρμοστεί, αν εφαρμοστεί, με κοινωνικό πόνο και κρατική καταστολή. Επομένως, θα πρέπει να εξυφάνουμε ένα σχέδιο ανατροπής της επικυριαρχίας των δανειστών, ένα σχέδιο χειραφέτησης και αποκατάστασης της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε ένα τέτοιο σχέδιο όσο αναγκαία είναι η κινητοποίηση των μαζών, άλλο τόσο απαραίτητη είναι η ενδελεχής τεχνική τεκμηρίωση. Ειδικά σε ό,τι αφορά στο τραπεζικό σύστημα. Το ζητούμενο είναι να βρούμε ένα τρόπο ώστε να μη βρεθούμε ξανά ενώπιον του θανάσιμου τελεσίγραφου «μνημόνιο ή άτακτη χρεοκοπία» ή τουλάχιστον το πώς θα μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε με σχετική επάρκεια.

Τελευταία ευκαιρία για ενότητα

Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται διχασμένος, μπορεί να αποφευχθεί η ρήξη;

Αν συνεχίσουμε όπως σήμερα, η διάσπαση θα έχει συντελεστεί μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη. Μάλιστα, μπορεί να επέλθει ο κατακερματισμός του κόμματος. Αυτό σε ό,τι αφορά στο στελεχιακό δυναμικό του, όχι το εκλογικό του σώμα. Επειδή από ένα σημείο και μετά η διάσπαση σε πάει μόνη της και δεν την πας εσύ, ίσως, τώρα να είναι η τελευταία ευκαιρία για να διατηρηθεί το κόμμα ενωμένο. Θα πρέπει, όμως, να τηρηθούν τρεις βασικές προϋποθέσεις: πρώτον, να αποκατασταθεί το κλίμα διαλόγου κι ευπρέπειας. Στο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν ούτε προδότες ούτε τζάμπα μάγκες. Δεύτερον, να επανεργοποιηθούν τα όργανα του κόμματος, όπως η Κεντρική Επιτροπή, που βρίσκονται σε αδράνεια. Και τρίτον, να πάμε με βάση το καταστατικό σε συνέδριο στρατηγικού επανακαθορισμού της πορείας του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Όχι σε συνέδριο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Υπό ποιους πολιτικούς όρους μπορεί να υπάρξει η ενότητα του κόμματος;
Δύο είναι οι βασικοί πολιτικοί όροι. Ο πρώτος είναι ότι η εφαρμογή του μνημονίου δεν συνιστά τον ορίζοντα της πολιτικής μας. Αρνούμαστε, δηλαδή, να εσωτερικεύσουμε την ήττα και να τη μετατρέψουμε σε ιδεολογία. Η εφαρμογή του μνημονίου απαιτεί ένα άλλο κόμμα, ασχέτως αν αυτό θα ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ ή όχι. Ο δεύτερος όρος είναι ότι θα συζητήσουμε όλοι νηφάλια επί των πραγματικών δεδομένων. Ο οικονομικός πόλεμος των διεθνών κέντρων δεν είναι μπλόφα, αλλά απολύτως υλικό ζήτημα, το οποίο δεν αντιμετωπίζεται απλά με αδάμαστο φρόνημα. Εξίσου υπαρκτή είναι η δαμόκλειος σπάθη της τραπεζικής χρεοκοπίας που επικρέμεται πάνω από την ελληνική οικονομία. Τα πραγματικά ζητήματα απαιτούν πραγματικές απαντήσεις, όχι ηθικολογικά παρακελεύσματα.

Τελικά, σε ποια επίπεδα συντελέστηκε η ήττα της κυβέρνησης;
Αναμφίβολα η κυβέρνηση ηττήθηκε. Όχι μόνο δεν επεξεργάστηκε plan Β, αλλά ούτε και το plan A εφάρμοσε με τον καλύτερο τρόπο. Τι άλλο σημαίνουν οι αλλαγές στη διαπραγματευτική ομάδα και του υπουργού Οικονομικών; Επιπλέον, στους τομείς που δεν επηρεάζονταν από τη διαπραγμάτευση, ο απολογισμός είναι αναντίστοιχος με τις προσδοκίες των μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμφωνία σηματοδοτεί, επίσης, τη διάψευση στρατηγικών αντιλήψεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ότι μπορεί να γίνει ανεκτή μια αριστερή-εναλλακτική πολιτική στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Ή ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να μη γίνεται σεβαστή ως ένα βαθμό από τους ευρωπαίους εταίρους και πως ένα κράτος μέλος της ΕΕ δεν μπορεί να απειληθεί με οικονομική εξόντωση. Κυρίως, όμως, ηττήθηκε η αντίληψη ότι μπορεί να υπάρξουν εύκολες λύσεις που θα τις βρούμε είτε στις Βρυξέλλες είτε στη Μόσχα και το Πεκίνο. Εκ των πραγμάτων, τίθεται πλέον υπό ερώτηση η ίδια η στρατηγική της κυβέρνησης της Αριστεράς. Το κατά πόσο, δηλαδή, μπορεί να εφαρμοστεί μια πραγματικά αριστερή κυβερνητική πολιτική εντός του σημερινού παγκόσμιου συσχετισμού.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet