Δύο βδομάδες μετά τη συμφωνία και την ψήφιση δύο νομοσχεδίων με προαπαιτούμενα, συζητάμε με τον Θοδωρή Δρίτσα, υπουργό Ναυτιλίας, για την κυβερνητική πολιτική και το κόμμα. Η ανησυχία της εφημερίδας για αυτά τα δύο κρίσιμα ζητήματα δεν μας επέτρεψε να ρωτήσουμε τον Θ. Δρίτσα για την ύλη του στο υπουργείο, για την οποία θα επανέλθουμε από Σεπτέμβρη.

Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου

Πλέον έχουμε μία εικόνα τι περιλαμβάνει η συμφωνία μεταξύ θεσμών και ελληνικής κυβέρνησης. Πώς την κρίνεις, αναλογιζόμενος το δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων; Και με ποια ευρωπαϊκή πολιτική θα πορευτεί τώρα η Αριστερά;

Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια και μετά από μια πραγματικά σκληρή διαπραγμάτευση, οδηγηθήκαμε στην κατάληξη της συμφωνίας με συσχετισμούς απόλυτα αρνητικούς για εμάς. Δεν μπορώ να αξιολογήσω αν μπορούσαμε να φτάσουμε αλλού, αν υπήρχαν άλλοι συσχετισμοί, ωστόσο πρέπει να παρατηρήσω ότι είχαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, από ότι μας αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα, ενώ η αξιολόγηση των δυσκολιών δεν έγινε σε τόσο βάθος, όσο απαιτούσαν οι περιστάσεις. Ωστόσο, στη μάχη φτάσαμε χωρίς όπλα, αφού οι δανειστές μάς τα είχαν αφαιρέσει. Θα έπρεπε να αναμένουμε αυτή τη στάση, καθώς το ευρωπαϊκό πλαίσιο δεν είναι διαφορετικό από το παγκόσμιο πλαίσιο. Οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις εξελίσσονται με πολύ σκληρό τρόπο. Η ηγεμονία του γερμανικού πλαισίου δεν βοηθά στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης των λαών, μιας δημοκρατικής Ευρώπης, αντίθετα οδηγεί στη συρρίκνωση της Ευρώπης, στον κατακερματισμό. Για να δούμε πώς τοποθετούμαστε στην Ευρώπη, χρειάζεται να δούμε τη δυναμική που έχουν οι τρέχουσες εξελίξεις και τις νέες συνθέσεις που μπορούμε να επιδιώξουμε. Εκεί η ελληνική αριστερά έχει ήδη ανοίξει δρόμους, είτε για το Νότο, είτε για τα κινήματα, δε νομίζω όμως ότι η χρονική στιγμή μάς ευνοεί. Διατηρούνται οι προσδοκίες, αλλά δεν μπορούμε να στηριχτούμε την επόμενη μέρα σε αυτό.

Ηττηθήκαμε, αλλά δεν τα παρατάμε

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη νίκη του «όχι» ήρθε μια συμφωνία που ακυρώνει τη δυναμική που είχε αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα. Ποια η γνώμη σου;  

Είναι μια τραγική αντινομία. Δεν χωνεύεται εύκολα από κανέναν, ούτε από τους πρωταγωνιστές της διαπραγμάτευσης, ούτε από κανέναν πολίτη. Πρέπει να κρατήσουμε ψηλά το φρόνημα, που δημιούργησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και ταυτόχρονα να ανταποκριθούμε στις πραγματικότητες που γέννησε η αναίρεσή του. Δεν είναι σωστές οι ερμηνείες που επιχειρείται να δοθούν από κάποιους ότι αγνοήθηκε το δημοψήφισμα. Έπαιξε το ρόλο του. Δυστυχώς, όμως, δεν ήταν επαρκές για να στηρίξει την κυβέρνηση, στο να νικήσει στη διαπραγμάτευση.  

Σε κείμενό σου πριν την πρώτη ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα έγραψες πως ηττηθήκαμε. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε από αυτή τη συμφωνία ή να παλέψουμε εντός της ώστε να βρεθούν ορισμένα «παραθυράκια»;
Νομίζω ότι δεν πρέπει να φοβηθούμε να παραδεχτούμε ότι ηττηθήκαμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα παρατήσουμε, αλλά να κινηθούμε με βάση τα πραγματικά δεδομένα. Η ήττα στους πολιτικούς και τους κοινωνικούς αγώνες, και δεν μιλώ με όρους πολέμου, σημαίνει πάντα ότι δεν έχεις όπλα να αντιμετωπίσεις ακόμα και αυτή την ήττα. Αναγκαίος οδικός χάρτης είναι η αναζήτηση όπλων για την ανασύνταξη, η απεμπλοκή -προφανώς με πολιτικό κόστος- από τη συνθηκολόγηση που δημιούργησε η ήττα. Γι’ αυτό χρειάζεται η ενότητα και αυτό που λέω δεν είναι ευχολόγιο. Η κάθε άποψη πρέπει να εκφραστεί και κάθε άποψη νομιμοποιείται να υπάρχει, όταν δεν είναι ιδιοτελής και κακόβουλη. Μια χωριστή ανασύνταξη θα επιδεινώσει τις συνέπειες της ήττας. Αν μπορέσουμε να βρούμε ένα κοινό πεδίο ανασύνταξης, τότε θα έχουμε περισσότερες δυνατότητες να αλλάξουμε το τοπίο. Προς το παρόν, δεν έχει κανένα νόημα να χρεώσουμε την ήττα σε κάποιους. Προφανώς ο καθένας έχει διαφορετικές ευθύνες, αλλά αν δεν τις αναλάβουμε όλοι, τότε δεν θα μπορέσουμε να συγκροτήσουμε τα βήματα για να απεμπλακούμε. Άλλο οι διαφορετικές απόψεις, ερμηνείες, προτάσεις και στάσεις και άλλο η αποφυγή ανάληψης της κοινής ευθύνης.

Αναγκαίο να λειτουργήσει το κόμμα

Ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη. Φαίνεται πως έως  σήμερα ο κόσμος στηρίζει τις επιλογές της κυβέρνησης. Ωστόσο, η εφαρμογή ενός τρίτου μνημονίου μπορεί να σημαίνει ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τη μοίρα που επιφυλάχθηκε στα υπόλοιπα κόμματα που εφάρμοσαν αυτές τις πολιτικές;

Πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οποιαδήποτε κυβέρνηση που στηρίζεται σε αυτόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να υλοποιήσει αυτό το τριετές πρόγραμμα. Όχι μόνο γιατί δεν βγαίνει, αλλά και γιατί η δομή του στηρίζεται στην αναδιανομή του πλούτου υπέρ των λίγων. Κυβερνήσεις της αριστεράς ανά τον κόσμο, κατά καιρούς, σήκωσαν το βάρος μεταβατικών περιοριστικών μέτρων για μια σταθεροποίηση της οικονομίας, ώστε το επόμενο βήμα να είναι η διεύρυνση της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών. Τα μνημονιακά προγράμματα δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα, για αυτό και δεν μπορεί να τα υλοποιήσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Από την άλλη, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μια αντινομία: το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας εμπιστεύεται την κυβέρνηση της Αριστεράς ως μόνη δύναμη που θα μπορούσε να περιορίσει τις συνέπειες εφαρμογής ενός τέτοιου προγράμματος. Ο κόσμος έχει εισπράξει ένα μήνυμα, πως όντως δεν είμαστε όπως οι άλλες κυβερνήσεις. Αυτό «νομιμοποιεί» την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Αν αυτή διαφοροποιηθεί, τότε η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να μείνει ούτε μια μέρα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το κύριο είναι να σχεδιάσουμε σοβαρά και ρεαλιστικά τον οδικό χάρτη προς την απεμπλοκή, χωρίς να παραβλέψουμε το πολιτικό κόστος. Είναι δύσκολο πολύ. Αλλά δεν βλέπω κάτι άλλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέχει παρασάγγας από το προεκλογικό του πρόγραμμα και τις ιδρυτικές του θέσεις. Οι τοπικές και νομαρχιακές επιτροπές, με διαφοροποιήσεις στις αποφάσεις τους, ζητούν τη σύγκληση των οργάνων. Τι πρέπει να γίνει;
Πρόκειται σαφώς για ακύρωση προγράμματος, για ακύρωση της ταυτότητάς μας. Τα όργανα πρέπει να λειτουργήσουν και έπρεπε να είχαν λειτουργήσει και στο παρελθόν, όπως πρέπει να γίνει και συνέδριο. Όμως, νομίζω πως η αναγκαιότητα αυτή να λειτουργήσει το κόμμα, δεν πρέπει να προσεγγίζεται με τη στενή λογική της τήρησης του καταστατικού. Η λειτουργία του κόμματος πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα εκρηκτικά προβλήματα των τεράστιων αντινομιών. Αυτό που δεν έγινε στο παρελθόν, να αποτελεί το κόμμα εργαστήρι παραγωγής πολιτικής, πρέπει να γίνει τώρα, στις πιο δύσκολες συνθήκες. Προτείνω η Κεντρική Επιτροπή, που πρέπει να συγκληθεί, να μην πάρει αποφάσεις από την πρώτη της συνεδρίαση, αλλά να οριοθετήσει τα ερωτήματα που χρειάζεται να απαντηθούν άμεσα, να αναζητήσει διαδικασίες συζήτησης σε όλο το κόμμα και να επανέλθουμε καλύτερα προετοιμασμένοι στην κατεύθυνση αναζήτησης αποφάσεων και διεξόδων. Προγραμματική και στρατηγική ανασύνταξη, δεν γίνεται με μια απόφαση Κεντρικής Επιτροπής.

Η ενότητα είναι στόχος όλων, ωστόσο δηλώσεις και κινήσεις στελεχών ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Πώς θα προστατευτεί;
Κατά τη γνώμη μου, είναι τεράστιας ιστορικής σημασίας τα διλήμματα που μπαίνουν και δεν πρέπει να επιστρατευτούν λογικές κομματικής πειθαρχίας, παρότι είναι αναγκαία η κομματική συνοχή. Όποιο τμήμα του κόμματος ή της Κ.Ο. επέλεξε να μην απορρίψει το συμβιβασμό, είχε ως κριτήριο την αναζήτηση των λιγότερο δυνατών συνεπειών αυτής της τόσο τραγικής εξέλιξης. Όσοι δεν επέλεξαν να το κάνουν αυτό, δεν χρειαζόταν να το κάνουν ως ομάδα και με τον ίδιο τρόπο. Δεν αντιπροσωπεύει κάτι τέτοιο, τις ανάγκες της στιγμής.


Δεν θα συναινέσωστις ιδιωτικοποιήσεις

Στη συμφωνία περιλαμβάνεται ένα νέο ΤΑΙΠΕΔ που θα ιδιωτικοποιήσει ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας, συμπεριλαμβανομένου και του λιμανιού του Πειραιά, για το οποίο έχεις δώσει αγώνες και από τη θέση του επικεφαλής της δημοτική παράταξης «Το Λιμάνι της Αγωνίας». Ποια η θέση σου απέναντι στην ιδιωτικοποίηση αυτή, που θα πρέπει να την υλοποιήσεις ως υπουργός;

Όπως δήλωσα και με το κείμενό μου στην πρώτη ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα, επέλεξα να ψηφίσω με βάση το κριτήριο της αποφυγής της χρεοκοπίας. Επεσήμανα όμως ότι για ζητήματα που θα έχουν ένα χαρακτήρα οριστικό και αμετάκλητο, εκεί θα σκεφτώ πολύ τη διαφοροποίηση. Τα μέτρα που προβλέπονται είναι όλα οδυνηρά. Πάντα όμως υπάρχει ανοιχτός ορίζοντας της αλλαγής τους. Οι ιδιωτικοποιήσεις, αν ολοκληρωθούν, δύσκολα ανατρέπονται χωρίς σοβαρές συνέπειες. Σε αυτές δεν πρόκειται να συναινέσω.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet