Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσαν μέσα στο Μάη ότι θα προχωρήσουν στην έναρξη υλοποίησης της λεγόμενης «συμφωνίας του αιώνα», που προβλέπει την προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών με κάποια ανταλλάγματα και κατ’ αυτό τον τρόπο θα τερματιστεί η αραβοϊσραηλινή αντιπαράθεση στους Αγίους τόπους. Το Ισραήλ μετά τον πόλεμο του 1967 κατέλαβε τη Δυτική όχθη του Ιορδάνη, χωρίς να την εντάξει στην επικράτειά του. Προχώρησε όμως σε εποικισμό μεταφέροντας εκεί πάνω από 400.000 εβραίους.

Ταπεινωτικοί όροι

Ο Ντόναλντ Τραμπ, μετά την άνοδό του στην προεδρία, μονομερώς αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Τώρα θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να γίνει ανταλλαγή της Δυτικής όχθης του Ιορδάνη με μια χρηματοδότηση, μέσω επενδύσεων της τάξης των 50 δισ. δολαρίων. Το σχέδιο προβλέπει, εκτός από τις επενδύσεις, την ανταλλαγή της Δυτικής όχθης του Ιορδάνη με εκτάσεις στην έρημο Νεγκέβ που θα αποτελέσουν βιομηχανικό και αγροτικό κλάστερ για τους Παλαιστίνιους που θα έρθουν από τη Γάζα, με την προϋπόθεση ότι θα αφοπλιστεί η Χαμάς. Η Ιερουσαλήμ θα αναγνωριστεί ως ισραηλινή πρωτεύουσα. Οι περιοχές που βρίσκονται κοντά στην πόλη Αμπου-Ντις θα ονομαστούν «Αλ-Κουντς» και θα αποτελέσουν την παλαιστινιακή πρωτεύουσα. Προτείνεται στους παλαιστίνιους να δώσουν το 70% των εδαφών που τώρα έχουν το στάτους «υπό κατοχή» στο Ισραήλ. Οι εκτάσεις αυτές αποτελούν το 15% της ιστορικής Παλαιστίνης με πλούσιους υδάτινους πόρους και καλλιεργήσιμη γη. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιμετωπίζουν την Παλαιστίνη ως ηττημένη, η οποία θα πρέπει να συμφωνήσει με τους ταπεινωτικούς όρους, γιατί διαφορετικά στο μέλλον θα πάρουν ακόμα λιγότερα.
Πάνω από ένα χρόνο δεν υπήρχε ανταπόκριση από το Ισραήλ στην αμερικανικής έμπνευσης «συμφωνίας του αιώνα» γιατί εμφανίστηκαν μεγάλες δυσκολίες στη δημιουργία βιώσιμης ισραηλινής κυβέρνησης. Μετά τη συγκρότησή της, ο ισραηλινός πρωθυπουργός έφερε στις 17 Μαΐου στην Κνεσσέτ το σχέδιο για την πρώτη φάση της προσάρτησης της Δυτικής όχθης του Ιορδάνη. Η βιασύνη του οφείλεται στο φόβο του, ότι μετά τις προεδρικές εκλογές στο Λευκό Οίκο, μπορεί να εγκατασταθεί το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο είναι αντίθετο στη συμφωνία. Από την άλλη, στις 24 Μαΐου, ξεκίνησε η δίκη εναντίον του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος κατηγορείται για χρηματισμό, διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας. ‘Όταν απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες το Νοέμβριο, ο ίδιος τις ερμήνευσε ως προσπάθεια πραξικοπήματος. Στο Ισραήλ θεωρούν ότι η δίκη μπορεί να κρατήσει αρκετά χρόνια. Το δικαστήριο έχει καλέσει να καταθέσουν για την πολύκροτη υπόθεση 300 μάρτυρες και ο ίδιος επιθυμεί με τη «συμφωνία του αιώνα» να εδραιώσει το κύρος του, το οποίο έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα μετά τις δικαστικές περιπέτειες.

Εν αγνοία των υπόλοιπων μερών

Η παλαιστινιακή αυτονομία της Δυτικής όχθης αρνείται να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με το Τελ-Αβίβ για το συγκεκριμένο θέμα και απειλεί με γενικό μποϋκοτάζ και οι δυνάμεις ασφαλείας της Παλαιστίνης δε μπορούν από μόνες τους να ελέγξουν την κατάσταση στην περιοχή. Ο πρόεδρος της Παλαιστίνης Μαχμούντ Αμπάς δήλωσε, ότι η χώρα του μετά τις προσπάθειες του Ισραήλ να προσαρτήσει παλαιστινιακά εδάφη, δεν θα τηρεί τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από παλιότερες συμφωνίες με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και κάλεσε την Ρωσία να οργανώσει στην Μόσχα διεθνή διάσκεψη, με στόχο τη δημιουργία νέου μηχανισμού διευθέτησης της παλαιστινοϊσραηλινής σύγκρουσης. Παρόμοιες απειλές είχε εκτοξεύσει και στο παρελθόν, χωρίς να τις υλοποιήσει. Είναι πολλοί οι λόγοι της μη υλοποίησης. Ένας από αυτούς είναι, ότι όλες οι χρηματοδοτήσεις προς την Παλαιστίνη μεταβιβάζονται μέσω του Ισραήλ. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν φαίνεται στα σχέδιά του να παίρνει υπόψη του τις προθέσεις των Αράβων. Αυτή τη φορά ούτε καν τους ρώτησε. Συνήθως οι ΗΠΑ σε παρόμοιες καταστάσεις απευθύνονται στη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και την Ιορδανία. Οι δύο πρώτες χώρες στις περισσότερες περιπτώσεις καλούνται να χρηματοδοτούν τα πρότζεκτ και μέσα από διάφορα κανάλια να συγκρατούν τον παλαιστίνιο πρόεδρο. Οι δύο δεύτερες διατηρούν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και συχνά κατηγορούνταν στο παρελθόν, ότι αποτελούν τους υπεργολάβους των ισραηλινών συμφερόντων.
Στο συγκεκριμένο σχέδιο αντιτάσσεται η Ιορδανία. Ο μετριοπαθής βασιλιάς Αμπντάλα Β’ είναι κάθετα αντίθετος στην προσάρτηση της Δυτικής όχθης του Ιορδάνη και θεωρεί, ότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με μονομερή ενέργεια και μπορεί να οδηγήσει σε γενικευμένη αντιπαράθεση.
Η Ρωσία αντιμετωπίζει το θέμα με μεγάλη προσοχή και έντονα διπλωματικό τρόπο. Από τη μια θέλει να διατηρήσει το κύρος που απέκτησε από την εμπλοκή της στη Συρία και τις σχέσεις της με πολλές αραβικές χώρες και, από την άλλη, δεν επιθυμεί να χαλάσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ που έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Έπειτα η Ρωσία είναι ιδιαίτερα προσεκτική σε θέματα προσάρτησης τα τελευταία χρόνια λόγω της Κριμαίας. Προς το παρόν, υποστηρίζει τη σύγκλιση του κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή (ΗΠΑ, Ρωσία, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΟΗΕ) και προτρέπει τις δύο πλευρές να μην προχωρήσουν σε μονομερείς ενέργειες.
Η Τουρκία καλεί σε ξεσηκωμό μαζί με τους Παλαιστίνιους, χωρίς να διευκρινίζει με ποιο τρόπο.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου βιάζεται να υπογραφεί η συμφωνία, γιατί φοβάται τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ και τις ανοιχτές δικαστικές του υποθέσεις. Από την άλλη, ο Ντόναλντ Τραμπ βιάζεται για να μπορέσει να προσεταιριστεί το εβραϊκό λόμπι και να πείσει τους αμερικανούς εβραίους που ασκούν μεγάλη επιρροή να τον ψηφίσουν.

Μιχάλης Ρένεσης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet