Με την κοινωνική παιδαγωγική δημιουργούμε περιβάλλοντα μάθησης στους χώρους της πόλης. Με το νομαδικό υποκείμενο των παιδιών περιφερόμαστε στην πόλη ζώντας το μοντερνισμό της κίνησης, της αφής, του ραδιόφωνου και της εφημερίδας. Τα εργαλεία της παιδαγωγικής είναι οι τεχνικές Freinet: Λοξή τάξη, βιβλιοθήκη σε ρόδες, μουσεία, υπαίθρια διδασκαλία, φορητό τυπογραφείο, μικροφωνική, ραδιόφωνα και κάμερες. Οι χώροι μας είναι τα παγκάκια, οι πλατείες, οι βιβλιοθήκες, οι παιδικές χαρές, τα μουσεία, οι κινηματογράφοι, οι δρόμοι και τα πάρκα. Τα παγκάκια όμως μας τα πήραν! Και μας άφησαν τις βάρκες, τον πόλεμο και την προσφυγιά. Σα να μην πέρασε ένας χρόνος από το 1922. Πρόταση: Να πάμε, όποτε μπορούμε, με μια καρέκλα στην Πλατεία Βικτωρίας, μέχρι να επιστρέψουν τα παγκάκια. Επειδή το αίτημα των κατοίκων στο δήμο Αθηναίων ήταν να πάρει τα παγκάκια -και τα πήρε- κάνουμε μια συλλογική δράση υψηλής τέχνης και αισθητικής. Και μετά να πάμε με τις καρέκλες μας στην πλατεία Πρωτομαγιάς και στην πλατεία Παναθηναίων. Εμείς θα είμαστε μια διαμαρτυρία σαν το λεωφορείο της Ρόζας ή το έργο τέχνης που δεν εγκαθίσταται - του Derrida. Και οι καρέκλες θα παραμένουν στον χώρο για να γίνονται οι συνελεύσεις των παιδιών - για να κάνουν τη δική τους κυβέρνηση. Κι επειδή οι συλλογικές δράσεις γίνονται στην πλατεία Βικτωρίας αυτή την περίοδο να συντονιστούμε – γιατί ένας ίσον κανένας, κανένας ίσον μηδέν. Για να θυμηθούμε το ταιριαστό στην πλατεία θέατρο, «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και Κλεομένης» από την «Συντεχνία του Γέλιου»! Ελάτε με τις καρέκλες σας και με λίγα μαθηματικά, τρεις καρέκλες κάνουν ένα παγκάκι! Πάρε ένα μάθημα, δώσε ένα μάθημα! Γιατί το υπαίθριο σχολείο συνεχίζεται και το καλοκαίρι! Σαν να μην πέρασε ένας χρόνος από το 1930. Η περιγραφή της πλατείας από τον Γιάννη Τσάτσικα στο βιβλίο του, «Όταν το γέλιο στέγνωνε το δάκρυ», (2000) μοιάζει με σήμερα: γραφικοί τύποι, νταντάδες, παραμάνες, μωρά, καροτσάκια, στρατιωτικές και αστυνομικές περίπολοι, ναύτες, φαντάροι, δανδήδες, αγαπητικοί, μπάλες, αμπάριζα, κυνηγητό, κρυφτό, κλέφτες και αστυνόμοι. Ήταν μεσοπόλεμος.
Σε λίγο κλείνουμε 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση του 1821. Αυτή θα είναι η δεύτερη γιορτή. Η πρώτη ήταν για τη γιορτή των 100 χρόνων. Η πλατεία, το Πεδίο του Άρεως, οι πρόσφυγες στην Ευελπίδων, το υπαίθριο σχολείο του Νικόλαου Μητσάκη, η προσφυγική ομάδα ποδοσφαίρου ήταν το τέλος της Μεγάλης Ιδέας. Τα 200 χρόνια θα γιορταστούν με τη μνήμη του παρελθόντος κι αυτών που ακολούθησαν με τη γερμανική κατοχή και την αντίσταση που αξίωνε να είναι ένα νέο 1821.Η πλατεία θα είναι το σύμβολο της παιδικής ηλικίας με τα παιδιά υπό διωγμό, γιατί αυτά δεν είναι του έθνους. Με τις καρέκλες μας όμως θα μπορούμε να δούμε πάλι το παιδικό θέατρο της Θείας Λένας, όπως η κοινωνική παιδαγωγική των ομάδων που κάνουν δραστηριότητες με τα παιδιά. Και να κάνουμε τις αντιφασιστικές δράσεις μας με τον Αντώνη Σαμαράκη και το βιβλίο του στην οδό Ελπίδος καθώς «Ζητείται Ελπίς».
Και να διαβάζουμε ποιήματα στο παλαιοβιβλιοπωλείο του Χρήστου Νικολάκη και να θυμηθούμε το πρώτο καρότσι του πατέρα του με βιβλία στην πλατεία Βικτωρίας. Και να παίξουμε ξανά κλέφτες και αστυνόμους. Κι εμείς να είμαστε οι κλέφτες. Κι ας μας πιάσουν. Θα μείνουν για λίγο όμως οι καρέκλες σε κύκλο. Μια συνέλευση που είναι να γίνει, θα βρει μια καρέκλα να καθίσει. Μια μελλοντική συνέλευση. Και μια δυνατή φωνή από παιδιά θα ακούγεται σαν ένα προαύλιο σχολείου. Γεια σας παιδιά! Μεγάλα και μικρά! Ήταν «Τα θρανία της άνοιξης» - το ραδιόφωνο των παιδιών.

Μπάμπης Μπαλτάς
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet