του Χάρη Γολέμη

Η αντικατάσταση του γραμματέα ενός κόμματος-αριστερού, κεντροαριστερού, αλλά και δεξιού-συνήθως γίνεται στα συνέδρια. Όχι στον ΣΥΡΙΖΑ και στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Εκεί, σε δύο χρόνια έγιναν δύο αντικαταστάσεις: του Πάνου Ρήγα από τον Πάνο Σκουρλέτη στο τέλος του καλοκαιριού του 2018, και του Πάνου Σκουρλέτη από τον Δημήτρη Τζανακόπουλο στο τέλος του φετινού καλοκαιριού. Και οι δύο ήταν βελούδινες και συναινετικές, με τους απομακρυνόμενους να αναλαμβάνουν άλλες σημαντικές θέσεις ευθύνης: ο Ρήγας έγινε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας και ο Σκουρλέτης θα γίνει κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Τέλος, αμφότερες επιβεβαίωσαν την αναμφισβήτητη μαεστρία του Αλέξη Τσίπρα και την κυριαρχία του στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.
Όμως, όσο και αν το χάπι χρυσώθηκε με κάποιες αναγκαστικές ή/και άνευ ιδιαίτερης σημασίας «υποχωρήσεις» του προέδρου του κόμματος-μετάθεση του συνεδρίου στο δεύτερο μισό του 2021, αλλαγές στα «χαρτοφυλάκια» των τομεαρχών-η ισχνή, λεγόμενη «εσωτερική αντιπολίτευση» (όχι μόνο οι 53+) υπέστη μια ακόμη ήττα, την οποία η ίδια αντιλαμβάνεται ή προβάλλει ως συμβιβασμό. Οι φανατικοί «διευρυνσίες» ήθελαν το κεφάλι του Σκουρλέτη, και το πήραν. Συναινετικά. Θεωρώ ότι το σήμα του συμβιβασμού είχε δώσει περίπου ταυτόχρονα με τη διαρροή στον Τύπο των επικείμενων αλλαγών, το «ενωτικό» άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου που δημοσιεύτηκε στις 30 Αυγούστου, στην «Αυγή». Το άρθρο ήταν μια (αξιοπρεπής) προσπάθεια ανασκευής των εντυπώσεων που άφησε η συνέντευξη/πλατφόρμα του στην «Εποχή», στις 2 Αυγούστου, η οποία είχε προκαλέσει την μήνι της κομματικής πλειοψηφίας.

Επιθέσεις εναντίον των «αμφισβητιών»

Έχοντας απολαύσει, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, στο φέισμπουκ τις αναρτήσεις πολλών φανατικών οπαδών της μεγαλύτερης δυνατής απομάκρυνσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την Αριστερά, μπαίνω στον πειρασμό να παρομοιάσω την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία με άλογο στην αφετηρία μιας ιπποδρομιακής κούρσας το οποίο αδημονεί να αρχίσει να τρέχει, και ο αναβάτης του το συγκρατεί δύσκολα με το χαλινάρι. Ο Σκουρλέτης, οι 53+, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, λιγότερο αυτή τη φορά ο Φίλης που τα είχε ακούσει πολύ άγρια παλιότερα, αντιμετωπίστηκαν ως επικίνδυνα αντιηγετικά στοιχεία, εχθροί της κεντροαριστερής διεύρυνσης του κόμματος, το χαλινάρι που εμποδίζει τον νέο καλπασμό του κόμματος προς την κυβερνητική εξουσία.
Η αλήθεια είναι ότι η δυσανεξία συγκεκριμένων κομματικών μελών και οπαδών απέναντι σε όσους θεωρούνταν ότι αμφισβητούν τις επιλογές και τις πράξεις του ηγέτη είναι μια παλιά ιστορία. Το καινούργιο αυτό το καλοκαίρι ήταν η βιαιότητα των χαρακτηρισμών, οι ύβρεις εναντίον όσων τόλμησαν να σχολιάσουν αρνητικά το ελληνορθόδοξο μήνυμα του Τσίπρα τον δεκαπενταύγουστο, εναντίον του Τσακαλώτου και των 53+ για την προαναφερθείσα συνέντευξή στην «Εποχή», εναντίον εκείνων που διαφώνησαν με την αρχική καταδίκη από την ηγεσία της συμφωνίας με την Αίγυπτο. Οι «αμφισβητίες» στολίστηκαν με διάφορους πρωτότυπους χαρακτηρισμούς: Είστε βαρίδια, αριστερίζουσες εκκρεμότητες, θηλαστικά (;), αμόρφωτοι μηδενιστές, αριστεριστές (αλλά και ψιλοδεξιοί στην οικονομική πολιτική, αφού τα υπερπλεονάσματα του Τσακαλώτου ευθύνονται για την περσινή εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ), σε διατεταγμένη υπηρεσία από το Μαξίμου κλπ, κλπ. Και η κατάληξη: Σηκωθείτε να φύγετε.

Μετασχηματισμός

Οι στολιζόμενοι/ες κατά κανόνα αντέδρασαν με χριστιανική υπομονή και εκκλήσεις για ενότητα. Κλασική συμπεριφορά του αδύναμου απέναντι στον δυνατό. Αλλά και απότοκος της αυταπάτης πολλών στη μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων και αγαπημένων συντρόφων και φίλων, ότι με αριστερά επιχειρήματα, αλλά και υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, μπορούν να εμποδίσουν την ολοκλήρωση τού, κατά την γνώμη μου αναπόφευκτου, μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα «κανονικό», προσωποπαγές κεντροαριστερό κόμμα του δικομματικού πολιτικού σκηνικού. Ο μετασχηματισμός αυτός, που είχε αρχίσει πολύ πριν από την ήττα του Ιουλίου στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές τον Ιούλιο του 2015, έκανε ένα αποφασιστικό βήμα προς τα εμπρός αρκετά πριν από τις ευρωεκλογές του 2019 με την προσχώρηση στην κυβέρνηση και στο κόμμα εθνοπατριωτών νοσταλγών του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και σημιτικών ή φιλοσημιτικών εκσυγχρονιστών, και επιταχύνθηκε με την δημιουργία της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης και του Πολιτικού της Συμβουλίου. Τα δύο αυτά όργανα που δημιουργήθηκαν κατά παράβαση του καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας ως δυαδική εξουσία, αντικατέστησαν στην πραγματικότητα την Κεντρική Επιτροπή και την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, το οποίο έκτοτε αποκαλείται ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Όλα αυτά έγιναν και, όπως φάνηκε και από τις τελευταίες εξελίξεις, συνεχίζουν να γίνονται με τη συναίνεση της μειοψηφίας.

Μας αφορά

Προκύπτει από τα παραπάνω ότι οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστεροί/ες πρέπει να είναι αδιάφοροι/ες για τις εξελίξεις στο εσωτερικό του; Κατά την γνώμη μου, όχι. Κανείς φυσικά δεν θα τους κατηγορήσει αν έλεγαν ότι από την σκοπιά του σοσιαλισμού ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία τους είναι παγερά αδιάφορος, όμως είναι λάθος να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία οι πολιτικές επιλογές ενός μεγάλου κεντροαριστερού-σοσιαλδημοκρατικού κόμματος εξουσίας σε διάφορους τομείς, ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική. Όταν, για παράδειγμα, υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη δημιουργίας ενός ευρέως αντιεθνικιστικού μετώπου στην Ελλάδα, είναι μίζερο να αγνοεί κανείς την προσπάθεια που κάνουν κάποιοι αριστεροί και κεντροαριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία να αποτρέψουν την μετατροπή του σ’ αυτό το θέμα σε ένα νέο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Θα τα καταφέρουν; Η συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και ο εσωκομματικός συμβιβασμός του «παρών» στη συμφωνία με την Αίγυπτο, δείχνουν ότι υπάρχουν κάποιες ελπίδες. Έχω όμως σοβαρές αμφιβολίες αν αυτός ο συμβιβασμός θα έχει διάρκεια, δεδομένου ότι οι πατριωτικοί παληκαρισμοί φέρνουν ψήφους, και ως πρώην λενινιστές οι σημερινοί κεντροαριστεροί-αλλά και πολλοί αριστεροί-πιστεύουν βαθιά ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Προς επικύρωση αυτού του ισχυρισμού μου, και επειδή οι φίλοι/ες μου ξεχνούν εύκολα, ας μου επιτραπεί να τους υπενθυμίσω τη δήλωση που έκανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2019, στην Κρήτη, η οποία μετά ανέβηκε στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ: «Είμαστε περήφανοι γιατί πάντα στην ιστορία της Ελλάδας, από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου ως σήμερα, όποτε αυτή η παράταξη κλήθηκε να διαχειριστεί εθνικά θέματα, έβαλε πάντοτε μπροστά την πατρίδα και το συμφέρον του τόπου». Την εκ δεξιών κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ για την στάση της στις ερευνητικές γεωτρήσεις του Ορούτς Ρέις δεν χρειάζεται να την υπενθυμίσω. Είναι πολύ πρόσφατη για να έχει ξεχαστεί.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet