Συγχωρήστε μου που δεν θέλω ακόμη να αποχωριστώ τον Αύγουστο. Συγχωρήστε μου για μια φορά το πρώτο πρόσωπο. Ας όψονται οι αγκαλιές με τις θάλασσες του μεσημεριού, οι πτήσεις με τους διάττοντες του μεσονυκτίου, οι γαλήνιες ώρες της θερινής ραστώνης, οι πέντε ή δέκα σελίδες ουσιαστικού διαβάσματος, τα αγαπημένα πρόσωπα που μήνες λαχταρούσα να μοιραστώ ξανά όλα αυτά μαζί τους. Ας όψεται ο Αύγουστος, που θύμισε στον πληθυντικό εαυτό μου το λάθος του να μην ξοδέψει, έναν ολόκληρο χειμώνα, περισσότερες ώρες συναναστροφής με τον ενικό εαυτό μου.
Δίκαιο, νομίζω, που το πρώτο πρόσωπο καταφεύγει, για να βρει το δίκιο του, στη σελίδα τέσσερα της «Εποχής», μολονότι, τυπικά, το «πρωτόκολλο» «θέλει» αυτή τη σελίδα, όπως και την αντικριστή της, «αμιγώς πολιτική». Δίκαιο επειδή, απλούστατα: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολιτικό απ’ ό,τι είναι βαθύτατα προσωπικό…», όπως μου θύμισε με λακωνική ενάργεια μια συνομιλία στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της περασμένης Τετάρτης.*
Αναφέρθηκα πιο πάνω σε κάποιες πέντε ή δέκα σελίδες ουσιαστικού διαβάσματος. Δίνω αμέσως το λόγο σε δύο από αυτές. Κείμενα δημοσιευμένα στην «Αυγή». Τα ανακαλώ μ�� ευγνωμοσύνη. Αναστοχαστικά, βαθύτατα προσωπικά, βαθύτατα πολιτικά. Αντιπροσωπευτικά ενός ουσιώδους, διαχρονικού πολιτικού πολιτισμού που συνοψίζεται επιγραμματικά σ’ αυτό που λέμε «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς». Σ’ αυτό το «Κάτι που πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά και αδιάλειπτα». Αυτό που «Όταν ριζώσει στον εσωτερικό σου κόσμο σαν το αλμυρίκι, σε ορίζει μέχρι το τέλος». Υπογράφονται και τα δύο από το ίδιο συντάκτη, πολιτικό αρθρογράφο.
Παραθέτω αποσπασματικά:
«Λένε πως τα ζώα είναι ό,τι απέμεινε από τον Παράδεισο και όσο πιο κοντά μας τα φέρνουμε, τόσο έχουμε την ευκαιρία να ξανακερδίσουμε κάτι από όσα χάσαμε. Με την αθωότητα και την ανιδιοτελή τους αγάπη μας δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία να ανακαλύψουμε μια καλύτερη εκδοχή του ίδιου μας του εαυτού ... να θυμηθούμε όλα όσα χάνουμε καθημερινά στον κόσμο των ανθρώπων.
»Δεν μας χρωστάνε που τα «φιλοξενούμε» στη ζωή μας ... Εμείς τους χρωστάμε για όσα μας χαρίζουν όσο βρίσκονται δίπλα μας και μοιραζόμαστε τις ζωές μας...
»Είναι μια καθημερινή άσκηση αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης για όσους έχουν τη δυνατότητα να απαλλαγούν από την αίσθηση εξουσίας του ανθρώπινου είδους και την ιδιοκτησιακή αντίληψη επί των ζώων. Αν, αντί για κατοικίδιο, δεις έναν συγκάτοικο, έχεις την ελπίδα να βρεις κάτι κι εσύ από τον χαμένο Παράδεισο.
»Μέχρι την ώρα του αποχωρισμού. Μέχρι την ώρα που αυτό το κομμάτι της ζωής σου επιστρέφει στον Παράδεισο κι εσύ πρέπει να μείνεις με τις αναμνήσεις στην Κόλαση της ανθρώπινης καθημερινότητας…».**
«Δεν ξέρω τι εποχή θα ’τανε τότε που ο θεός έφτιαχνε τον κόσμο … Αν πάντως καλοκαίρι ήταν που ο πρωτομάστορας καταπιάστηκε με τούτη εδώ την πλάση, την έβδομη μέρα είναι που σκέφτηκε, κατάκοπος, να σπείρει στην άκρη του γιαλού ένα αλμυρίκι. Εκεί το άφησε μονάχο να ριζώσει στην αλμύρα, να πίνει από νερό θαλασσινό κι αντί καρπό να δίνει τη σκιά του. Με τα τζιτζίκια συντροφιά να σβήνει το λιοπύρι…
»Με ένα αλμυρίκι και το μελτέμι πίσω μου θέλω να κατοικήσω στο Αιγαίο του Αυγούστου ... Να βρω σκιά να ξαποστάσω, να δροσίσω την ψυχή μου. Να με κοιμίσει ένα αλμυρίκι ορφανό από θεό κι από ανθρώπους σταυρωμένο. Να ψιθυρίζουν τα κλαδιά στο απομεσήμερο κι εγώ να ονειρευτώ τις ιστορίες ναυαγών κι ερωτευμένων, που η θάλασσα τις ξέβρασε στις ρίζες του σακατεμένες…
» Είν’ ο θεός ο πρώτος που στη σκιά του αποκοιμήθηκε και τα δικά του όνειρα είναι που έχει από τότε τ’ αλμυρίκι φυλαγμένα. Κι αν είμαι τυχερός, ίσως τ’ αφουγκραστώ στον ύπνο μου αυτό τον Αύγουστο του Αιγαίου…».***
Παράπονο απ’ αυτόν τον Αύγουστο δεν έχω. Ίσως μονάχα ένα. Που δεν είμαι πια εικοσάχρονος να περπατούσα κι εγώ τα μονοπάτια του Γράμμου μαζί με τους νεολαίους της Σπουδάζουσας του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν πειράζει ωστόσο. Υπάρχει πάντα η ζωντανή ανάμνηση της περιπέτειας από την επίσκεψη –λίγο πριν το χουντικό πραξικόπημα— με τη Σπουδάζουσα της Νεολαίας Λαμπράκη στο Κιλελέρ, στην επέτειο της ματωμένης αγροτικής εξέγερσης στις 6 Μαρτίου του 1910. Που μας πήρε το πούλμαν αξημέρωτα από την οδό Ρήγα Φεραίου, ανάμεσα Πανεπιστήμιο και Εθνική Βιβλιοθήκη, πριν μας «μυριστεί» το Σπουδαστικό της Ασφάλειας. Της Ασφάλειας του κράτους της μετεμφυλιακής τρομοκρατίας, αυτής της Ασφάλειας. Της αστυνομίας δίωξης του φρονήματος από το κράτος της Δεξιάς. Από το κράτος που ο αρθρογράφος του Μαρινάκη, ο κ. Ηλίας Κανέλλης, θαρρεί —κι από κοντά οι όμοιοί του— πως το έχουμε ξεχάσει και έρχεται και εγκαλεί τους «νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ» που «παίρνουν τα βουνά για να τιμήσουν», λέει, «την εμφύλια εξέγερση, που γέννησε μόνο δυστυχία - και να φαντασιωθούν», λέει, «τη ρεβάνς».
Μερικοί δεν έχουν υπάρξει ποτέ νέοι. Δεν ξεκίνησε ποτέ να ριζώνει εντός τους το ηθικό πλεονέκτημα που φθονούν στους άλλους. Η μνήμη είναι στοιχείο της ταυτότητας καθενός. Καθένας έχει τη μνήμη που αναλογεί στο ηθικό του ανάστημα. Κάποιων η μνήμη είναι κοντή. Αρνείται να δει πιο πίσω από το σοκ της ανάληψης της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη του 2015.

Κωστής Γιούργος

——
* Ανάμεσα στον Μισέλ Φάις και τον Νικήτα Σινιόσογλου.
** Τα ζώα είναι ό,τι μας απέμεινε από τον Παράδεισο. Πέτρος Κατσάκος, «Η Αυγή», Τετάρτη 22 Ιουλίου 2020.
*** Αναζητώντας το αλμυρίκι του θεού. Πέτρος Κατσάκος, «Η Αυγή», Τετάρτη 14 Αυγούστου 2020.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet