Των
Σάρα Σμιτ, Πάντι Χάρπερ, Λέστερ Κίουιτ

Ηταν μέλος της ομάδας υπεράσπισης στη δίκη της Ριβόνια, το 1963, όπου οι Νέλσον Μαντέλα, Ουόλτερ Σισούλου, Γκόβαν Μπέκι, Ρέιμοντ Μιλάμπα, Άχμεντ Κατράντα, Λάιονελ Μπερνστάιν, Τζέιμς Κάντορ, Ντένις Γκόλντμπεργκ, Ελίας Μοτσολέντι και Άντριου Μλανγκένι αντιμετώπιζαν τη θανατική ποινή.
Ο Μπίζος ήταν αυτός που άνοιξε την υπόθεση των θανάτων του Στηβ Μπίκο και Νιλ Άγκετ, όταν ήταν υπό κράτηση.1 Ήταν σύμβουλος της Γουίνι Μαντέλα και υπερασπίστηκε την Αλμπερτίνα Σισούλου, Μπάρμπαρα Χόγκαν και πολλές ακόμα γυναίκες που αψήφησαν και αντιτάχθηκαν το απαρτχάιντ. Ο Μπίζος εκπροσώπησε τις οικογένειες των Μπίκο και Κρις Χάνι κατά την Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νότιας Αφρικής (TRC)2 (...)
Στην εκδίκαση της υπόθεσης Μαρικάνα, ο Μπίζος εκπροσώπησε την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τις οικογένειες των ανθρακορύχων που είχαν σκοτωθεί3

Σπάει ένας κρίκος με την ιστορία

Ο Μπίζος άφησε πίσω του μια πλούσια παρακαταθήκη. Όσοι τον γνώρισαν τον αποκαλούσαν θρύλο. Ο Μπίζος ήταν ένας απίστευτα γενναιόδωρος άνθρωπος.
Όταν ο Ισμαήλ Μοχάμεντ έγινε μέλος του δικαστικού σώματος [σ.σ.: ήταν ο πρώτος μαύρος δικαστής στη Νότια Αφρική], δεν του παραχωρούσαν γραφείο στο δικαστικό μέγαρο, εξαιτίας του απαρτχάιντ. Τότε ο Μπίζος παρενέβη.
«Οι δικαστές Τζορτζ και Άρθουρ Τσάκαλσον παραχώρησαν στον Ισμαήλ τα δικά τους γραφεία, για να μπορεί να εργαστεί. Αυτή ήταν η γενναιοδωρία του. Ακόμα και σε απόλυτα απάνθρωπες εποχές, έκανε ό,τι περνά από το χέρι του για να προστατέψει την αξιοπρέπεια του Ισμαήλ και να μπορέσει να αναλάβει τα καθήκοντά του», είπε στην TRC η επίτροπος Γιάσμιν Σούκα (…)
Ο εισαγγελέας Χάουαρντ Βάρνεϊ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Μπίζο στο Κέντρο Νομικών Πόρων και στην υπόθεση Μαρικάνα, είπε πως ο θάνατος αυτού του νομικού γίγαντα «σπάει ένας συνδετικός κρίκος με τον ιστορικό αγώνα ενάντια στο κακό και την αδικία».

Υπέρ του αδύναμου

«Ο Τζορτζ διέφυγε της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα, σε ένα μικρό πλοιάριο μαζί με τον πατέρα του, εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική και αγάπησε τη χώρα σαν δική του. Είμαστε ευγνώμονες, που το έκανε αυτό», είπε ο Βάρνεϊ. «Ίσως ήταν αυτή η εμπειρία της ναζιστικής κατοχής που τον κινητοποίησε να υπερασπιστεί τον πιο αδύναμο, παρά τις εναντίον του πιθανότητες».
Ο εκπρόσωπος του Κέντρου Νομικών Πόρων Θάμπο Ράμποπολ είπε: «ο θάνατος του Τζορτζ είναι μια τεράστια απώλεια όχι μόνο για τη νομική αδελφότητα στη Νότια Αφρική, αλλά και για όλους εμάς που εργαζόμαστε καθημερινά για να φτιάξουμε τον κόσμο που εκείνος οραματίστηκε, έναν κόσμο όπου τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων γίνονται σεβαστά και διασφαλίζονται».
Κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης βασανισμού και δολοφονίας του Άχμεντ Τιμόλ, ενώ ήταν υπό αστυνομική κράτηση, σε δεύτερο βαθμό, το 2017, ο Μπίζος παρευρισκόταν στο δικαστήριο κάθε μέρα, επί έξι εβδομάδες, στηρίζοντας τον Βάρνεϊ και τη νομική του ομάδα (…)
Ο Μπίζος εκπροσώπησε ακόμα τον Σαλίμ Ισόπ, ο οποίος συνελήφθη και βασανίστηκε μαζί με τον Τιμολ το 1972.
«Τον γνώρισα τον Απρίλιο του 1972, όταν ήρθε να με δει στη φυλακή όπου ήμουν υπόδικος» είπε ο Ισόπ «Είχε αναλάβει, εκ μέρους του πατέρα μου, Ισμαήλ Ισόπ, τη δίωξη της αστυνομίας, για τα βασανιστήρια που μου έκαναν».
Ο Σαλίμ Ισόπ, γνώρισε τον Μπίζο, ο οποίος εκπροσώπησε την οικογένεια Τιμόλ πρωτόδικα το 1972, αλλά και το 2017, σε δεύτερο βαθμό. «Ο Τζορτζ έφερνε μαζί του τρία πράγματα κάθε μέρα στο δικαστήριο, το μπαστούνι του, το φθαρμένο χαρτοφύλακά του και το βιβλίο του «Κανείς υπόλογος; Ένας Έλληνας κατά του απαρτχάιντ», που πρωτοεκδόθηκε το 1998», είπε ο Ισόπ.

Έδωσε φωνή στα θύματα

Η Γιασμίν Σούκα γνώρισε τον Μπίζο κατά τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή για να επιτραπεί η επιστροφή εξορίστων στη Νότια Αφρική, ώστε να μετέχουν στις διαπραγματεύσεις, που οδήγησαν στις εκλογές του 1994. Ενώ συζητιόταν η ρύθμιση αυτή, ο Μπίζος –σύμφωνα με την Σούκα- άλλαξε τη γνώμη στον υπουργό Δικαιοσύνης Ντούλαχ Ομάρ για τους όρους της αμνηστίας. Διαφορετικά το θύματα και οι οικογένειές τους θα έχαναν το δικαίωμά τους να αντιταχθούν στις αιτήσεις αμνηστίας και δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτοπρόσωπα τους δράστες παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
«Ο Τζορτζ ήταν απόλυτα αδιάλλακτος, στο ενδεχόμενο μιας διαδικασίας αμνήστευσης κατά την οποία τα θύματα δεν θα είχαν δικαίωμα να αντιπαρασταθούν με τους αιτούντες-θύτες. Ο Τζορτζ επέμενε στο να προβλεφθούν ρήτρες που διασφάλιζαν στα θύματα το δικαίωμα αντιπαράστασης στις αιτήσεις αμνηστίας και εάν δεν είχαν δικηγόρο, θα διόρισε η TRC –της οποίας ήταν ένθερμος υποστηρικτής- κάποιον να τους εκπροσωπήσει», είπε η Σούκα.
Η πρόταση του Μπίζου για αντιπαράσταση των αιτούντων αμνηστίας με τα θύματά τους έμεινε στην ιστορία και συμβόλισε την TRC.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που σηκωνόταν και έλεγε με ευθύτητα «Λέτε ψέματα». Όταν ο Τζορτζ εμφανιζόταν στην επιτροπή, ο πρόεδρος της επιτροπής αμνηστιών, Χασάν Μαλ έλεγε «μπορούμε να βάλουμε ένα χρονικό όριο στην αντιπαράσταση; Δεν γίνεται να μείνουμε όλη τη μέρα σε ένα σημείο», είπε η Σούκα.
«Αν ανατρέξετε στα αρχεία της TRC, θα δείτε πώς σφυροκόπησε πολλές καταθέσεις αιτούντων αμνηστίας».

Δεν εγκατέλειπε ποτέ

Η εισαγγελέας Ντουμίσα Ντσεμπέζα θυμάται τις αντιπαραστάσεις του Μπίζου στις ακροάσεις αμνηστίας: «Ήταν τόσο δυνατή και αποτελεσματική η αντιπαράσταση, που ήταν αδύνατο να δοθεί αμνηστία στους δολοφόνους του Μπαντού Μπίκο. Κανείς δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει, πως ήταν αδύνατον κάποιος να τον κερδίσει στην αντιπαράσταση, ειδικά όταν αφορούσε δυνάμεις ασφαλείας. Είχε μια αποστροφή για τις δυνάμεις ασφαλείας και δεν έπαψε στιγμή να επιδιώκει τη δίωξή τους για τα εγκλήματά τους», είπε η Ντσεμπέζα.
«Δεν εγκατέλειπε ποτέ, μέχρι να καταφέρει να αποδυναμώσει κάθε μάρτυρα. Είχε πλήρη συνείδηση της δύναμης της αντιπαράστασης, η οποία καταφέρνει πάντα να αποκαλύψει την αλήθεια, όσο και να προσπαθεί να την αποκρύψει κάποιος»
Όπως είπε η Ντσεμπέζα, «στις ακροάσεις αμνηστίας ήταν στρατηγική του Μπίζου που θα μας μείνει αξέχαστη».
Στην εκδίκαση της Μαρικάνα ήταν η τελευταία φορά που η Ντσεμπέζα συνεργάστηκε με τον Μπίζο. «Είχε πια μεγαλώσει, ήταν φανερό. Όμως δεν το άντεχε η ιδιοσυγκρασία του να μην είναι εκεί να αποκαλύψει τη φρικαλεότητα, να μην κάνει αυτά για τα οποία θα μείνει στην ιστορία, να μην προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια, όπως έκανε εκπροσωπώντας την οικογένεια Μπαντού Μπίκο».

Μετάφραση από το mail&guardian (www.mg.co.za): Ιωάννα Δρόσου

Σημειώσεις
1. Η αποκάλυψη της δολοφονία τους μετά από τρομερά βασανιστήρια στη φυλακή τον Σεπτέμβριο του 1977, είχε ως αποτέλεσμα την καταδίκη της Νότιας Αφρικής από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ στην κυβέρνησή της επιβλήθηκε εμπάργκο αγοράς όπλων.
2. Η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης επιδίωξε την αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με τα βίαια περιστατικά που έλαβαν χώρα στη Νότια Αφρική από το 1960 έως το 1996. Στην Επιτροπή οποιασδήποτε αισθάνθηκε ότι έχει υπάρξει θύμα βίας είχε το δικαίωμα να εμφανιστεί και να ακουστεί η μαρτυρία του, απέναντι στις καταθέσεις των θυτών, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να ομολογήσουν πρώτα τα εγκλήματά τους και ύστερα να κάνουν αίτηση για αμνηστία, την οποία ενέκρινε ή απέρριπτε η Επιτροπή.
3. Στις 16 Αυγούστου 2012, 34 απεργοί ανθρακωρύχοι σκοτώθηκαν στην Μαρικάνα από τις δυνάμεις καταστολής κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, όπου διεκδικούσαν καλύτερους μισθούς.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet