Του Αριστείδη Καλάργαλη

Τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου του 2015 στη Μυτιλήνη, στον οικιστικό ιστό γύρω από το λιμάνι και την προκυμαία, είχαν εγκατασταθεί 15.000 άνθρωποι, πρόσφυγες και μετανάστες. Είχε καταληφθεί κάθε δημόσιος χώρος και δημιουργήθηκαν δύσκολες, άσχημες, πολύ κακές συνθήκες ζωής για όλους· μόνιμους κατοίκους και μη. Η κατάσταση ήταν εκρηκτική. Η χώρα ήταν σε προεκλογική περίοδο, η κυβέρνηση άπειρη, πολλοί ήθελαν να πάει κάτι στραβά, πέρα από τα αντικειμενικά προβλήματα. Πραγματοποιούνταν συνεδριάσεις, ακουγόταν προτάσεις, έπεφταν αναθέματα. Τότε συνεργάστηκε η κυβέρνηση με το δήμο Λέσβου. Ο δήμαρχος Λέσβου, Σπύρος Γαληνός, και οι συνεργάτες του, αν και η αυτοδιοίκηση δεν είχε αρμοδιότητες για το θέμα, πήρε την ευθύνη και ασχολήθηκε με αυτό· δεν έμεινε στην πάγια τακτική της κατάθεσης προτάσεων και διαμαρτυριών. Σε δυόμισι μέρες, από βράδυ Κυριακής έως μεσημέρι Τετάρτης, όλοι οι πρόσφυγες – μετανάστες (οι 15.000 άνθρωποι) μεταφέρθηκαν στη στεριανή Ελλάδα.
Στη γήπεδο των επαγγελματικών Λυκείων στήθηκαν, με υποδειγματική τάξη, προσωρινές εγκαταστάσεις καταγραφής, έκδοσης εισιτηρίων και μεταφοράς με λεωφορεία στα πλοία που περίμεναν στο λιμάνι. Επικεφαλής ήταν η αντιστράτηγος της ελληνικής Αστυνομίας κ. Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, με μεγάλη επαγγελματική εμπειρία σε θέματα μετανάστευσης, μετακίνησης ανθρώπων.
Τα επόμενα χρόνια μεταβαλλόταν διαρκώς ο πληθυσμός του ΚΥΤ Μόριας (το οποίο ιδρύθηκε το 2013). Με δυναμικότητα φιλοξενίας 3.500 χιλιάδες ανθρώπους έφθασε να έχει 8.500, λειτουργώντας με δύσκολες συνθήκες. Και φθάνουμε στο 2019· τον Ιούλιο είχε 5.600 άτομα. Νωρίτερα, στις εθνικές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η Νέα Δημοκρατία και οι υποψήφιοί της υπερθεμάτιζαν για την απομάκρυνση όλων και κλείσιμο των ΚΥΤ των νησιών του Αιγαίου και ταυτόχρονα στην υπόλοιπη Ελλάδα δήλωναν ότι δεν θα δεχτούν στην περιοχή τους κανένα πρόσφυγα – μετανάστη. Ακολούθησε η κατακόρυφη αύξηση των διαμενόντων στο ΚΥΤ της Μόριας, αλλά και στα αντίστοιχα της Χίου και της Σάμου. Στη Λέσβο ο αριθμός τους ξεπέρασε τις 22.000. Το τελευταίο διάστημα ο πληθυσμός του ΚΥΤ Μόριας ήταν 13.000. Και στις δυο περιπτώσεις πολλαπλάσιος από αυτόν του Ιουλίου του 2019.

Αναμενόμενη καταστροφή

Για όσους είχαν στοιχειώδη γνώση της κατάστασης ήταν θέμα χρόνου πότε θα συμβεί το οποιοδήποτε κακό. Γιατί οι ταγοί της τοπικής αυτοδιοίκησης και η κυβέρνηση αδράνησαν τόσο χρόνο. Είχαν προτάξει τη δημιουργία εμποδίων, αποτροπής, δυσκολία στη διαβίωση, θαλάσσια φράγματα κλπ. Η σημαντικότερη πρόταση ήταν η δημιουργία κλειστών κέντρων – φυλακών. Έτσι ζήσαμε τα γεγονότα και επεισόδια του Φεβρουαρίου στα νησιά.
Σήμερα χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται λίγο έξω από τη Μυτιλήνη, στους δρόμους, σε χωράφια, σε ιδιοκτησίες κατοίκων, στην περιοχή του καμένου ΚΥΤ, ακόμα και σε νεκροταφείο. Για δεύτερη βδομάδα ζούνε κάτω από ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες. Υπουργοί πάνε κι έρχονται, αυξήθηκε η αστυνομική δύναμη, οι κλούβες, οχήματα κάθε είδους. Το νοσοκομείο του νησιού δεν ενισχύθηκε με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, αν και οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν λόγω κρουσμάτων και θυμάτων κορονοϊού. Στο πεδίο βολής του Καρά Τεπέ στήθηκε «πρόχειρος» καταυλισμός, αλλά με ενοικιοστάσιο 5 χρόνων! Η μεταφορά τους στην στεριανή Ελλάδα δεν φαίνεται να γίνεται άμεσα. Η τοπική κοινωνία είναι ανάστατη. Η βόρεια έξοδος της Μυτιλήνης είναι κλειστή, οι επιχειρήσεις της περιοχής δεν λειτουργούν. Όλοι πιέζονται έντονα, ντόπιοι και διαμένοντες στους δρόμους. Οι τοπικοί παράγοντες συσκέπτονται. Το ζητούμενο είναι μεταφορά στη στεριανή Ελλάδα, όπως αντίστοιχα έγινε το 2015. Υπάρχουν άτομα, ηγέτες για να το πράξουν ή θα χαϊδεύονται τα αυτιά των πολιτών κι ο καιρός θα περνά;
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet