Η δήλωση του Αντώνη Λιάκου, φίλου και συντρόφου από δύσκολα χρόνια, όπως και τώρα, ήλθε μια στιγμή που την είχαμε ανάγκη, όλη η κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και η Αριστερά. Είναι μια ευθύβολη κραυγή ελευθερίας, οδηγός για στοχασμό σε δύσκολους καιρούς από ένα διανοούμενο, βέβαια, αλλά άκρως παιδαγωγική και χρήσιμη σε όσους καθημερινά εμπλεκόμαστε στην πολιτική καθημερινότητα με τον υπαρκτό κίνδυνο να χάσουμε πλευρές της ουσίας των πραγμάτων και των συμβάντων της εποχής μας.
Τι μας υπενθύμισε, λοιπόν, ο Αντώνης; “Αν ήμουν 16 - 17 χρονώ, είχα περάσει από χίλια μύρια κύματα για να φτάσω σε ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας και βρισκόμουν στην κόλαση της Μόριας, κι εγώ φωτιά θα έβαζα”. Και με τη δική του οδυνηρή εμπειρία, πρόσθεσε: “Να μην αφήσουμε ανυπεράσπιστους τους Αφγανούς νεαρούς πρόσφυγες. Να οργανώσουμε τη νομική τους υπεράσπιση. Να μην τους εγκαταλείψουμε στα χέρια του Χρυσοχοΐδη. Είναι και δημοκρατικό και ανθρωπιστικό καθήκον”.

Οι ξεχασμένες αρχές και οι ευθύνες

Ήταν αναμενόμενο να αντιδράσει η ΝΔ, ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης προσωπικά και μάλιστα να καλούν το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία να τον διαγράψει. Γιατί είπε το αυτονόητο! Για να έλθει, τότε, η δική του απάντηση που είναι ακόμη πιο ευθύβολη και στοχαστική. Αφού επισημάνει ότι ο υπουργός συρρικνώνει το συμβάν σε υπόθεση ασφάλειας, σημειώνει. “Αλλά οι συνθήκες ασφάλειας δεν είναι μονοδιάστατες. Προϋποθέτουν σεβασμό των διεθνών συμβάσεων για τη χορήγηση ασύλου, προϋποθέτουν τις συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπως έχουν διατυπωθεί από τον ΟΗΕ, πάντως όχι της υπαρκτής κόλασης στη Μόρια. Προϋποθέτουν, δηλαδή, μερικές από τις αυτονόητες, αλλά ξεχασμένες αρχές του πολιτισμού. Αυτά εμποδίζουν τους ανθρώπους από απονενοημένες πράξεις διαμαρτυρίας. Δυστυχώς ο μονοδιάστατος αστυνομικός ζηλωτισμός επικαλείται στα λόγια τη λογική ενώ δημιουργεί στην πράξη ανορθολογισμό. Για το χάος που δημιουργήθηκε στη Μόρια, ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοϊδης έχει περισσότερες ευθύνες από τα μειράκια που συνέλαβε”.

Προσάναμμα οργής η Μόρια

Αυτή η κυβέρνηση κάνει τα πάντα να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι, να μην βλέπουμε τι συμβαίνει εκεί, αλλά και αλλού. Ποιος, πχ, δεν είδε την αυθαιρεσία της αστυνομίας με τους 51 συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης; Πολύ σωστά το υπαινίσσεται ο Νίκος Φίλης στην τοποθέτησή του, αποδίδοντας με ακρίβεια τη σημασία της δήλωσης. “ ‘Πήρε στους ώμους του’ την αγωνία, τη θλίψη και κυρίως την ντροπή όλων μας για την πολύχρονη ανθρωπιστική κρίση στη Μόρια. Που ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έγιναν, μπόρεσε να αντιμετωπίσει με οριστικό τρόπο, αλλά η ΝΔ με τη μισανθρωπική και αποτυχημένη πολιτική της στο μεταναστευτικό, παρόξυνε σε απελπιστικό βαθμό. Η Μόρια ήταν ένα κάτεργο, ένα προσάναμμα οργής και απόγνωσης απελπισμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων. Μια ντροπή που βαραίνει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο”. Ο Μιχ. Μπαρτσίδης, θα συνεχίσει αυτό τον συλλογισμό. Η Μόρια “δεν ήταν η ντροπή της Ευρώπης απλώς, ήταν η νέα πολιτική της: τους κρατούμε «έξω» αλλά λίγο «μέσα» από τα σύνορα”. Και το πιο τραγικό είναι ότι “για να γίνει εφικτή (η πολιτική αυτή) χρειάστηκε να μεταστραφούν τα χαρούμενα αισθήματα ενός λαού, κατά την μεγαλειώδη στιγμή της αλληλεγγύης το καλοκαίρι του 2015, σε θλιβερά αισθήματα μίσους και καταδίωξης του «ξένου σώματος»”. Τώρα για ό,τι τους δίνουμε πρέπει να μας ευγνωμονούν! Το είπε πρώτος ο κ. Γεωργιάδης.
Σ’ αυτό το κλίμα δεν θα παρέλειπε να παρέμβει και το διαδίκτυο με τη συνηθισμένη του βαναυσότητα. Το επισημαίνει ο Νίκος Μπίστης. “«Πυρομανής, ραμολί, ανεύθυνος, επικίνδυνος» ο Αντώνης Λιάκος για βαρβάτους δεξιούς, ψευτοφιλελεύθερους και μεταμελημένους αριστερούς που έχουν χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς και έχουν γίνει οι πιο άτεγκτοι υποστηρικτές του νόμου και της τάξης. «Θα έβαζε φωτιά στην Μόρια» ολοφύρονται ανατριχιάζοντας”. Ο Πάνος Λάμπρου, στο διαδίκτυο, αντίθετα, θα αντιπαρατεθεί στο κλίμα αυτό με τη δική του ανάρτηση: “Συνυπογράφω κάθε λέξη από την ανάρτηση του Αντώνη Λιάκου για τη Μόρια”.
Στην αντίδραση της ΝΔ στη δήλωση του Α. Λιάκου αναφέρθηκε και ο Δημήτρης Βίτσας, μέλος του Π. Σ. του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και πρώην υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, στο “Κοινωνία ώρα MEGA”: «Δεν βρίσκω τον λόγο γιατί κάποιος θα πρέπει να καταδικάσει τις δηλώσεις του Αντ. Λιάκου για τα γεγονότα στη Μόρια. Είχα προειδοποιήσει αρκετό καιρό πριν ότι ήταν πολύ πιθανή μια πυρκαγιά στην Μόρια εξ αιτίας των δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν εκεί. Αυτό που ήθελε να εκφράσει ο Αντώνης Λιάκος με την συγκεκριμένη δήλωσή του, ήταν ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους οι οποίοι βίωναν και συνεχίζουν να βιώνουν μια άθλια ζωή. Δεν δικαιολογώ την συγκεκριμένη ενέργεια. Υπάρχουν νόμοι στην Ελλάδα οι οποίοι ισχύουν για όλους. Είναι μεγάλο θράσος όμως να μιλά ο κ. Χρυσοχοΐδης για αυτά την ώρα που είναι προσωπικά υπεύθυνος για την κατάσταση που επικρατεί στην Μόρια. Ο κ. Χρυσοχοϊδης ως υπουργός παρέλαβε την Μόρια με 5,6 χιλιάδες ανθρώπους εκ των οποίων οι 1.400 ήταν έτοιμοι να μετεγκατασταθούν σε δομές της ενδοχώρας και την παρέδωσε στον κ. Μηταράκη με 22.000. Θα έπρεπε να ασκηθεί πίεση για τη μεταφορά αυτών των ανθρώπων, μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες στην ενδοχώρα. Σε καμία όμως περίπτωση και πουθενά στον κόσμο δε συμφωνώ με τη λογική των κλειστών δομών που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Όταν λέμε δομή εννοούμε κέντρα φιλοξενίας, ξενοδοχεία και σπίτια. Όλα αυτά τα έχουμε και πρέπει να τα αξιοποιήσουμε. Είναι μεγάλο πρόβλημα και αποτελεί κομβικό σημείο της ασκούμενης πολιτικής, το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν προχωρά σε ένα δίκαιο καταμερισμό των προσφύγων και μεταναστών».

Με τον Αντώνη πενήντα χρόνια πίσω

Πριν πενήντα χρόνια περπατούσαμε, συχνά, δίπλα – δίπλα και κουβεντιάζοντας, κατά τα “στοχαστικά” απογεύματα στο προαύλιο της Αίγινας, με τον Αντώνη, κάναμε χίλιες δυο αναλύσεις και εκτιμήσεις. Αποδίδαμε ευθύνες, συχνά διαφωνώντας, στις επαναστατικές συλλογικότητες του ιστορικού παρελθόντος και του καιρού μας. Κόβαμε προοπτικές, σκιτσάραμε τα οράματά μας, προβλέπαμε το μέλλον. Και το μέλλον, όπως το προβλέπαμε τότε, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα περιλαμβάνει Μόριες και άλλα πολλά. Ηττηθήκαμε αλλά και αντέχουμε. Δεν ήταν χίλια μύρια, βεβαίως, τα “κύματα” που είχαμε περάσει εμείς, νέοι του καιρού μας, τότε, όπως αυτοί οι έφηβοι, τώρα, όσο δύσκολα και αν ήταν. Αλλά πάντως ήταν τόσα όσα για να τους καταλαβαίνουμε πλήρως σήμερα. Στο σκοτεινό περιβάλλον, όσων συμβαίνουν σήμερα, αυτές οι δηλώσεις είναι αναντικατάστατη πυξίδα στη διαδρομή μας.
Διότι τίποτε, πλέον δεν είναι χωρίς κόστος, ούτε και αυτονόητο όπως σημειώθηκε παραπάνω. Το επισημαίνει σε ανάρτησή του, πολύ γλαφυρά, ο Γιάννης Αλμπάνης. “Όταν κρεμιέται στα μανταλάκια τόσο εύκολα ο ‘αξιοσέβαστος’ Λιάκος, ας σκεφτούμε τι μπορεί να συμβεί σε μια άσημη ακτιβίστρια ή σε κανένα φτωχοδιάβολο. Ένα αεράκι μακαρθικής αριστείας έχει αρχίσει να πνέει στη χώρα”.

Παύλος Κλαυδιανός Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet