Του Θωμά Τσαλαπάτη

Ο Σεπτέμβρης αποτελούσε πάντοτε την πραγματική πρωτοχρονιά. Από τότε που ήσουν μικρός και όλος ο χρόνος σου οριζόταν από το σχολικό σου χρόνο. Αργότερα οι εξεταστικές στο πανεπιστήμιο και τώρα πάλι ο σχολικός χρόνος, όχι ο δικός σου αλλά του παιδιού. Όλα γεωμετρικά. Μετά τη διακοπή η επανέναρξη, η επιστροφή, ο χρόνος που προσπαθεί να πάρει σχήμα και να γίνει ρουτίνα. Τόσο που χρόνος και ζωή θα ταυτίζονται σαν δύο όψεις μιας κόλλας χαρτιού. Το σώμα σου έχει συνηθίσει. Μπαίνει μόνο του σε νέο ρυθμό και νέα εγρήγορση προσπαθώντας να διώξει από πάνω του το καλοκαίρι.
Αλλά ο ρυθμός αυτός δεν έρχεται. Το υποπτευόσουν σε τέτοιο βαθμό που τελικά το γνώριζες. Ο Σεπτέμβρης ήταν ένας κοντινός ορίζοντας. Που πλησίαζε και πλησίαζε. Η πρόσκρουση σε αργή κίνηση ενώ εμείς μέναμε παγωμένοι μέσα στην πτώση. Και να που το έδαφος μας υποδέχεται. Καραντίνα προ του πυλών, ανησυχία, ανασφάλεια. Και εσύ δεν ξέρεις πώς να ξεκινήσεις. Τι να κάνεις και πώς να το κάνεις. «θα κάνω ό, τι θα έκανα σε κάθε περίπτωση», λες «και στην τελική ας μη βγει ο σχεδιασμός». Αλλά δεν φτάνει. Ακόμα και αν το εννοείς, ακόμα και αν το κάνεις. Η αδράνεια σε καταβροχθίζει. Ενώ οι αριθμοί πληθαίνουν και τα κρούσματα γεμίζουνε τις κλίνες βλέπεις έναν άλλο ορίζοντα να πλησιάζει. Και μοιάζει αρκετός για να σε αποθαρρύνει.
Κυρίως γιατί δεν έχεις πληροφορία. Γιατί βλέπεις κενά παντού στην ενημέρωση, επιχορηγούμενες συγκαλύψεις και μισόλογα με κρατική χορηγία. Ποιος είναι ο πραγματικός αριθμός των ΜΕΘ; Τι αξιοπιστία έχει ο αριθμός των κρουσμάτων σε συνάρτηση με τα περιορισμένα τεστ; Πώς το μπάχαλο στο σχολείο με τις μάσκες και ο ελλιπέστατος σχεδιασμός σε έναν από τους πιο ευαίσθητους τομείς δεν αποτελεί παράδειγμα για ότι θα ακολουθήσει σε όλους τους τομείς; Είναι οι καιροί δύσκολοι, αλλά η στάση της κυβέρνησης μόνο δυσκολότερους τους κάνει.
Και αυτή η ακατανόητη αίσθηση. Το γεγονός πως ενώ οι αριθμοί είναι συντριπτικοί σε σχέση με τους αντίστοιχους της άνοιξης δεν υπάρχει η ίδια ανησυχία, το ίδιο μάζεμα, η ίδια εγρήγορση. Είναι στοιχείο και αυτό της αδράνειας. Γιατί τώρα το φόντο είναι ο χειμώνας, μια συνθήκη καθ όλα αρνητική, μουντή, χαμηλοτάβανη. Όλα όμως ακροβατούν στην άκρη ενός ακατανόητου μειδιάματος αισιοδοξίας. «Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας», «η κατάσταση είναι υπό έλεγχο». Η αναντιστοιχία των αριθμών και των δηλώσεων αλλά και της γενικότερης αίσθησης μοιάζει συντριπτική. Και όλο τονίζει την αδράνεια.
Και πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνει ενημέρωση για τα φάρμακα και τα εμβόλια σαν η πράξη σου αυτή να συνεισφέρει στις έρευνες. Κάνεις υποθέσεις που δεν σε πείθουν απλώς για να αντλήσεις αισιοδοξία από το πιο χαρωπό κομμάτι του εαυτού σου. Και μαζί του συνωμοτείς ενάντια στην απαισιοδοξία σου.
Πώς να ξεκινήσεις κάτι από τη στιγμή που ξέρεις πως το πιθανότερο είναι πως θα κοπεί απότομα. Πώς να προγραμματίσεις και πώς να συνεχίσεις; Δεν υπάρχει απάντηση. Μόνο προσπάθεια. Γιατί η ζωή πρέπει να συνεχίσει. Να κάνει ρουτίνα της το αποτρόπαιο και το αρνητικό, να μάθει να συμβιώνει με την αρρώστια και την απώλεια. Γιατί η ζωή πάντοτε συνεχίζει και συ είσαι κομμάτι της απαραίτητο για να συνεχίσει. Ας είναι. Ας εκπαιδευτούμε ακόμα περισσότερο στην κακοτυχία. Ας βουτήξουμε πιο βαθειά σε αυτή την παράδοξη μοίρα της γενιάς μας. Αν μείνουμε όρθιοι θα βγούμε πιο όρθιοι από ποτέ.

http://tsalapatis.blogspot.com/
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet