Του Θωμά Τσαλαπάτη

Σου γράφω σήμερα από εδώ.
Όπως σου είχα υποσχεθεί πως θα σου γράψω.
Δεν είναι το πιο εύκολο.
Στον τόπο αυτό γράφουμε αποκλειστικά για να ζεστάνουμε τα χέρια μας.
Μόνο που δεν κάνει κρύο. Η θερμοκρασία εδώ δεν μετρά τη ζέστη των σωμάτων. Πιο πολύ τον κίνδυνο ανάφλεξης. Προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Είναι που η αίσθηση είναι πάντοτε ίδια. Και κάποιος πρέπει να μας προειδοποιήσει. Αν γράψω πολύ, υπάρχει ο κίνδυνος ανάφλεξης. Ας είναι. Θα σου μιλήσω με σήματα καπνού.

***

Τώρα στέκομαι ευθυτενής. Σου γράφω όρθια στην κορυφή ενός βράχου.
Πιο χαμηλά. Εκεί αρχίζουνε τα δύσκολα.
Ο αέρας είναι πυκνός εκεί. Μόλις σκύβεις αλλάζει η ζώνη της ώρας.

***

Δεν είμαι σίγουρη αν θα σε αναγνώριζα. Έχω ξεχάσει το πρόσωπό σου.
Μόνο την αίσθηση στο άκουσμα του ονόματός σου θυμάμαι.
Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.
Βλέπεις, το πρώτο που μαθαίνεις εδώ,
Είναι να μην ταυτίζεις κάποιον με την όψη του.
Είναι που αλλάζουμε συχνά και απότομα.
Αρκεί να γυρίσεις κάπου το κεφάλι για λίγο.
Όταν το βλέμμα επιστρέψει
Ο διπλανός σου έχει αλλάξει όψη

***

Δεν θα βρεις εδώ παράθυρο.
Και αυτό γιατί απ όποιο παράθυρο και αν κοιτάξεις βλέπεις ένα ηφαίστειο.
Λοιπόν, τα σφραγίσαμε.
Ήταν ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στα ηφαίστεια.

***

Θα ειπωθεί
Πολλές φορές
Δεν μπορώ να ανεχτώ την μυρωδιά μου
Κάποιος άλλος κατοικεί το σώμα μου
Και φέρεται άτσαλα.
Με ξόδεμα συγκαταβατικό
Βιάζεται να ζήσει ακίνητος
Και διαρκώς σταματά.
Αλλά σαν η ίδια του η ακινησία να τον τρομάζει
Τις ώρες εκείνες γίνεται άτσαλος
Τις ώρες εκείνες γίνεται ξένος.
Αδιαφορεί
Έπεται.
Γίνεται ο αυριανός εαυτός του
πρόωρα
Είναι οι αναθυμιάσεις
Ενός άγουρου πεπρωμένου
Οι ώρες εκείνες
Που δεν μπορώ να αντέξω την μυρωδιά μου.

***

Σου έλεγα όμως για τους διπλανούς μου. Το να κοιτάζεις τον διπλανό σου είναι μια περιπέτεια.
Ένα χαμόγελο μπορεί να είναι η αρχή όλων των πραγμάτων που πέφτουν.
Και η πτώση εδώ είναι πιο δύσκολη από οπουδήποτε αλλού.
Είναι που όσοι πεθαίνουνε εδώ
Έχουν ξανά
Κάπου αλλού πεθάνει.

***

Εδώ έχουμε τρεις ήλιους διαδοχικούς. Διαρκώς μικραίνουν. Όταν φτάσουν σε επίφοβο σημείο εμφανίζεται ο επόμενος. Και τον καταπίνει. Δεν το λες νύχτα. Αλλά αναγκαζόμαστε να καλύψουμε τα μάτια. Αυτό μας δίνει λίγα λεπτά ύπνου. Μα με κάθε καινούριο ήλιο, ένας από εμάς πεθαίνει.
Όταν η νύχτα έρθει. Θα είναι πια πολύ αργά. Ακανόνιστα, χωρίς δεδομένη διάρκεια, κανείς δεν την περιμένει. Και αυτή συνεχίζει. Για ώρες πολλές ή για λίγα λεπτά. Μικρή σημασία έχει. Για όση ώρα επιλέξει. Ριζώνοντας τα σίδερα του χρόνου. Εμείς απλώς περιμένουμε. Η νύχτα να τριφτεί με τη νύχτα. Μέχρι να σπιθίσει το πρωινό.

***
Σου έλεγα για τα σύννεφα. Τα πρωινά τα σύννεφα πλέουν στη θάλασσα. Και μόνο εκεί μπορείς να τα συναντήσεις. Κάθε τόσο προχωρούν. Μεγάλοι θαλάσσιοι όγκοι. Κρατούν την ανάσα τους. Και φτύνουν νερό προς τα πάνω. Αυτό κρατάει λίγο. Μα γίνεται συχνά.
Κάθε τόσο ένας κεραυνός πέφτει πάνω τους από τον ουρανό. Σαν να τα μαστιγώνει. Είναι που τους λέει: Συνεχίστε.

***
Και αν οι ώρες μας εδώ φοράνε φίμωτρο
Είναι μόνο για να μην δαγκώσουν
Τους εαυτούς τους.

http://tsalapatis.blogspot.com/
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet