«Η ιστορία φυσικά/δε μας περιμένει/στη στάση του τρόλεϊ», γράφει ο ποιητής Νίκος Καρούζος. Η ιστορία γράφεται καθημερινά, με τις πράξεις ή τις παραλήψεις μας, με το λόγο ή τη σιωπή μας. Έτσι καταγράφονται οι αρνητικές, κακές πράξεις, αλλά την ίδια βαρύτητα έχει κι η αφωνία των χαρακτηρισμένων «καλών» ανθρώπων, τότε που πραγματοποιείται μια ανθρώπινη σταύρωση. Ο Καρούζος πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1990, άρρωστος νοσηλευόμενος ως άπορος! Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε αρνηθεί την τιμητική, κρατική σύνταξη ως λογοτέχνης που ήταν, γιατί τον τοποθέτησαν στη δεύτερη κατηγορία. Ουσιαστικά, έμμεσα έκαψε τον εαυτό του, αυτοκτονώντας αργά, αφού στερείτο πόρων, τους οποίους μπορούσε να έχει με τη σύνταξη.
Έβαλε φωτιά στον εαυτό του, στα άρρωστα σωθικά του, τα χτυπημένα από τον καρκίνο. Γύρω του σιωπή· των ομοτέχνων, του υπουργείου Πολιτισμού, των μελών της καθωσπρέπει κοινωνίας. Έπαιξε άφοβα με τη φωτιά, σαν παιδί που παίζει ή δεν έχει συναίσθηση του κινδύνου και κάηκε. Έτσι λένε για τους ποιητές· είναι, συμπεριφέρονται σαν παιδιά. Ο ίδιος γράφει παρακάτω: «Εκείνος που γράφει ποιήματα/είναι ακριβώς εκείνος/που περνά άφοβος από νεκροταφείο τη νύχτα». Κάποιους άλλους, στις μέρες μας, τους έθιξε μια άλλη χρήση του νεκροταφείου. Πειράχτηκαν, μερικοί, επειδή κάποιοι κατατρεγμένοι κοιμήθηκαν με τα παιδιά τους ανάμεσα στους τάφους ενός νεκροταφείου στην περιοχής της Μόριας, μετά την πυρκαγιά. Μίλησαν για προσβολή νεκρών και ασέβεια προς τη θρησκεία. Ω! τι ανείπωτη υποκρισία, φαρισαϊσμός, και χάιδεμα αυτιών της μέτριας σκέψης. Ο τόπος των νεκρών, μερικές δύσκολες στιγμές είναι, ο φιλόξενος χώρος για όσους δεν χωράνε σε άλλη γη. Για όσους βρίσκονται λίγο πριν τον θάνατο, ο οποίος ίσως είναι η απελευθέρωση στην επίγεια πορεία τους. Αυτή που τη μαύρισαν άλλοι άνθρωποι, με τις επιλογές τους, την πλεονεξία, την ισχύ και την αδιαφορία για τη ζωή των άλλων, των όποιων άλλων. Ο άλλος που μερικές φορές είσαι εσύ, γίνεσαι ο άλλος στον χρόνο, νομίζοντας ότι πάντα θα είσαι από την εδώ πλευρά του φράχτη της ζωής.
Ο Καρούζος πέρασε το φράχτη ως εξόριστος· τον έκλεισαν, στις σκηνές των ερημικών, μαρτυρικών νησιών. Όσο τοποθετούνται σκηνές ανάγκης ή καταδίκης υπάρχει έλλειμμα στις αναμεταξύ μας σχέσεις. Καυστικά καταγράφει τη διαφορετική κίνηση σε κάποια νησιά: «οι άθλιοι ευημεριστές/νοικιάζουν έναν ήλιο κρετίνο στα νησάκια τους/μια θάλασσα φορεμένη/στα σχέδια του χειμώνα». Έτσι άλλους τους υποδεχόμαστε με ούζα, μεζέδες και λαϊκούς χορούς και σ’ άλλους αποστρέφουμε το πρόσωπο. Τι να πουν κι οι ποιητές, σάμπως τους ακούνε;
«Παράξενο μα η ζωή αστράφτει περισσότερο πιστεύω/στην εξαθλίωση».

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet