Άκου να δεις φίλε αναγνώστη της «Εποχής» πώς έχουν τα πράγματα. Τελευταία, έχουμε την αίσθηση, μένει ακόμα να το επιβεβαιώσουμε, αλλά πιστεύουμε πως θα καταφέρουμε να βρούμε αδιάσειστα στοιχεία, πως η είδηση είναι καλά κλειδωμένη στα υπόγεια του Μαξίμου. Πολύ συχνά ανοίγουμε ειδησεογραφικά σάιτ ή και την τηλεόραση να δούμε τα «γεγονότα», να ρίξουμε μια ματιά στον κόσμο και είναι όλα πανομοιότυπα, σαν να βγαίνουν από γραμμή παραγωγής, σύγχρονης βιομηχανικής μονάδας, με πολύ χρώμα, πολλή μουσική, ακριβό περιτύλιγμα, βαρύγδουπες λέξεις, αλλά χωρίς ζουμί. Άλλες φορές, πάλι, νιώθουμε την ανάγκη να κυκλοφορήσουμε έξω –όσο ακόμα μας το επιτρέπει η πανδημία και ο κ. Χαρδαλιάς- και ακούμε άλλα από αυτά που βλέπουμε ή βλέπουμε άλλα από αυτά που ακούμε· ο περισσότερος κόσμος δεν εργάζεται από την ασφάλεια του σπιτιού, αλλά δεν εργάζεται γενικώς και ζει  στην ανασφάλεια. Ο πρωθυπουργός μας μας λέει πως ο πτωχευτικός κώδικας είναι «νομοσχέδιο δεύτερης ευκαιρίας» (για ποιους έχουμε πάψει να αναρωτιόμαστε, ξέρουμε) που «δίνει τη δυνατότητα να διαγραφούν χρέη, προφανώς με μία απώλεια περιουσίας» (μικρό το κακό, θαρρεί), ο κόσμος μας λέει δύο μόνο λέξεις (που μαζί δεν πρέπει να πηγαίνουν ποτέ) «έρχεται αστεγία». Ο δήμαρχος Αθηνών κάνει ένα μεγάλο περίπατο, μέσα στο ντάλα ήλιο, ανάμεσα σε αυτοκίνητα, λεωφορεία, μηχανές, ποδήλατα, ηλεκτρικά πατίνια (αυτή η μάστιγα), στάσεις λεωφορείων, ζαρντινιέρες και διαφημιστικά μπάνερ (από αυτά τα παράνομα, που έγιναν πάλι νόμιμα) και νιώθει ευτυχισμένος για το καυσαέριο που εισπνέει, ενώ οι Αθηναίοι στριμώχνονται στα λεωφορεία και τα μετρό σαν παστές σαρδέλες, κολλάνε στο μποτιλιάρισμα με το χέρι βεντούζα πάνω στην κόρνα, δεν νιώθουν έτοιμοι ή αρκετά γυμνασμένοι να περπατήσουν χιλιόμετρα μέχρι το χώρο εργασίας τους (που θα τους πάει θα τα καταφέρουν, κάποια στιγμή), τρέχουν να προλάβουν όσες υποχρεώσεις τους έχουν επιβληθεί (ή έχουν από μόνοι τους). Σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο κόβει κορδέλες σε κρεβάτια που θα υποδεχθούν ανθρώπους που θα παλέψουν για τη ζωή τους, με ένα χαμόγελο ίσα με διαφημιστική καμπάνια, και οι γιατροί από πίσω είναι λίγοι, αφοπλισμένοι και φιμωμένοι.

Ας μην πούμε άλλα παραδείγματα, νομίζουμε έγινε σαφές, η είδηση δεν περνάει… από την κύρια είσοδο. Θα πρέπει να περάσει από χαραμάδες, στενές, αλλά διαμπερείς. Και οι χαραμάδες γίνονται με τη φωνή, τη δική μας, τη δική σας και αυτών που ακόμα δεν γνωρίσαμε. Είναι η εποχή της σιωπής, και εμείς παλεύουμε να βάλουμε στη διαπασών τη φωνή που δεν έχει ακόμα χειραγωγηθεί. Τη φωνή αυτή την τυπώνουμε σε χαρτί (κιτρινισμένο ορισμένες φορές ή θαμπό, αλλά θα το δουλέψουμε και αυτό, έχουμε μόνο τριάντα χρόνια εμπειρίας στο χώρο, θα μάθουμε) ή την αποτυπώνουμε στην οθόνη (σε ένα καινούργιο σάιτ, που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από τα άλλα, αφού είναι καταπληκτικό, κατά κοινή ομολογία, όχι επειδή είναι δικό μας). Όπως και να έχει, το λοιπόν, της δίνουμε ένταση. Δημοσιογράφοι, ερευνητές, ειδικοί συνεργάτες, ενεργοί πολίτες, δραστήριες συλλογικότητες, οργανωμένοι σε κόμμα ή ανένταχτοι, προβληματισμένοι ή σκεπτόμενοι άνθρωποι συναντιούνται στις (32 ή 40, ανάλογα το μπάτζετ) σελίδες της «Εποχής». Και η εφημερίδα δεν είναι της μιας μέρας, είναι όλης της εβδομάδας, με τον πρωινό καφέ, με το κρασί και τη συντροφικότητα, στην αναμονή ή στο καφενείο ή ακόμα και στη συνέλευση (διαδικτυακή ή με τήρηση των αποστάσεων). Και δεν μένει στα χέρια ενός, αλλά γυρνάει (σαν… μην πούμε), στον γείτονα, τον συνάδελφο, τον άγνωστο διπλανό, το παιδί ή το ανίψι, την γιαγιά ή τον παππού. Άλλες φορές «ξεχνιέται» (τυχαία; Δεν νομίζουμε) σε κάποιο παγκάκι ή τραπεζάκι, για να την πάρει ένας άγνωστος, που μπορεί να γίνει και φίλος και άλλες φορές γίνεται αντικείμενο καυγά, προβληματισμού, συζήτησης, δημιουργίας (όλα θεμιτά είναι, αρκεί να αναφέρεται η πηγή).

Και ενώ τα κάνουμε όλα αυτά (με τα στραβά μας και τα ανάποδά μας) ανακαλύψαμε κάποια πράγματα που δεν μας περνούσαν από το μυαλό. Η «Εποχή» δεν είναι η μόνη εφημερίδα που κρατάς στα χέρια σου, όπως επίσης Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Και για αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε κάποιες ριζικές (και ριζοσπαστικές) αλλαγές. Την «Εποχή» διαπνέει αέρας ανανέωσης. Ξεκινάμε μια προσπάθεια για ονλάιν σάιτ (online site, για τους αγγλομαθείς). Τι σημαίνει αυτό για τη μάνα του Μιχόπουλου (ή και για οποιοδήποτε άλλο αναγνώστη και φίλο μας); Στο σάιτ μας θα υπάρχει (για ημερομηνία δεν δεσμευόμαστε, αλλά σύντομα, πριν έρθει ο σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία) πρωτότυπο υλικό, το σχόλιο της ημέρας για μείζονα θέματα (που δεν είναι απαραίτητα πρώτα στην επικαιρότητα), έρευνες (θεωρητικές και όχι μόνο), ακόμα και βίντεο από εκδηλώσεις ή συνεντεύξεις. Ταυτόχρονα, η «Εποχή» θα κυκλοφορεί δύο μέρες. Και Σάββατο και Κυριακή. Να προλαβαίνει να την πάρει όποιος την αναζητήσει και να προλαβαίνει να φτάσει σε όλη τη χώρα, όχι μόνο στην Αθήνα από το πρωί της Κυριακής και στην υπόλοιπη Ελλάδα από το μεσημεριανό ύπνο και ύστερα.

Πάμε λοιπόν μία μέρα πίσω και κάνουμε δύο βήματα μπροστά. Σας θέλουμε μαζί μας, δίπλα μας, να βαδίσουμε στη νέα εποχή, στην «Εποχή του Σαββατοκύριακου», στην εποχή της διαπασών.

 

 

Εκ της συλλογικής διευθύνσεως

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet