Αποχαιρετώντας τον φίλο που έφυγε, να καταθέσω τις σκέψεις και τις εικόνες του που μένουν μέσα μου ανεξίτηλες, παρά την τραχύτητα των περιστάσεων.

1966 στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών. Με τον Βασίλη ήμασταν αντίπαλοι. Η παραδοξότητα είναι πως αυτό το νεαρό παιδί, τότε, ήταν σε ένα χώρο που δεν του έμοιαζε, το πρόσωπό του, η γλώσσα του σώματός του, ήταν εκτός του χώρου και του λόγου του χώρου που είχε επιλέξει. Σκεφτόμουν τότε, κάπως «γεωγραφικά», είναι η λιμνοθάλασσα που τον σμίλεψε από μικρό.

Προκύπτει τότε μεγάλη ανακατωσούρα απ’ αφορμή ένα φυλλάδιο που καταθέσαμε ως αριστεροί φοιτητές, αναφερόμενο σε κριτική για το όλο σύστημα σπουδών και πρότεινε έναν ενδοπανεπιστημιακό διάλογο. Καλούνται οι συμφοιτητές που το υπογράφουν σε ανάκριση από τη Σύγκλητο, με σκληρή τιμωρία να επικρέμαται.

Και βλέπεις τότε τον Βασίλη μπροστά να υπερασπίζεται τον πυρήνα της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης, την ελευθερία και τον διάλογο στο πανεπιστήμιο. Τότε βλέπεις και υποψιάζεσαι ότι «αυτό» είναι ο Βασίλης, δεν στραγγαλίζει το εσώτερο δημοκρατικό του ήθος στην όποια πολιτική ή δογματική επιλογή. Είναι μαχητής των αρχών - αξιών, δεν σιωπά, δεν συνθλίβεται στις δυσκολίες ισορρόπησης των αντινομιών του.

1967-68 Δικτατορία. Πέφτουμε στα βαθιά καθώς αναπτύσσεται το μεγαλείο των μαύρων κυνηγών, είμαστε τα θηράματα. Συλλήψεις, εξορίες, πιέσεις, διωγμοί, υποχωρήσεις, ξύλο, βασανιστήρια, φυλακές. Με τον Βασίλη χανόμαστε. Με το ΠΑΜ στην αρχή, το φθινόπωρο φτιάχνουμε τη σπουδαστική οργάνωση «Ρήγας Φεραίος», στόχος να κρατήσουμε τη φλόγα του φωτός αναμμένη, να μη στομώσουν οι ερπύστριες τη ροή της κοινωνικής χειραφέτησης. Είμαστε παράνομοι, κρυβόμαστε, είμαστε στα δύσκολα. Ψάχνουμε μαγνητόφωνο να μπει στο διάλειμμα στην αυλή της Σχολής, όπου είναι οι πιο πολλοί φοιτητές. Τι θα λέει το κείμενο; Θα ξεκινάει με Μαγιακόφσκι «Ε, σεις, που σουλατσέρνετε, βγάλτε τα χέρια από τις τσέπες, πάρτε μαχαίρι, πέτρα, βόμβα κι αν ειν’ κανείς σας δίχως χέρια να ’ρθει να χτυπηθεί με κουτουλιές» και μετά τα αντιδικτατορικά συνθήματα και τα αγωνιστικά καλέσματα. Και να, μαθαίνουμε μια μέρα το μαγνητόφωνο με αντιδικτατορικό περιεχόμενο ακούγεται στο μεγάλο αμφιθέατρο της Σχολής και ξεσηκώνει, ανορθώνει το πνεύμα της ελευθερίας και του αγώνα. Ξέρουμε πως δεν το βάλαμε εμείς. Ποιος; Χρόνια μετά μαθαίνουμε, ο Βασίλης!

Τον βλέπω στο βαρκάκι της ζωής του, με το ευγενικό του πρόσωπο ανήσυχο, με τα κουπιά στα χέρια, η λιμνοθάλασσα αναστατωμένη, κωπηλατεί και δημιουργεί τον νέο του κόσμο και έρχεται, έρχεται στη δικιά μας δύσκολη όχθη, ένας ακόμη δικός μας για πάντα, ένας ακόμη που με δύσκολο αγώνα συνάντησε τη δική μας, τη δική του ομορφιά του κόσμου.

Έτσι πορεύτηκε ο Βασίλης, με το δικό του χρώμα στη ζωή και στη δουλειά του, έτσι τον διαβάζαμε, έτσι τον ακούγαμε στο 9,84, στο δημοτικό ραδιόφωνο, με έρμα τον εσωτερικό του νικηφόρο αγώνα, εκείνο τον δύσκολο καιρό. Η τελευταία εικόνα είναι στην πράσινη τσόχα της πόκας στο σπίτι του αδελφού του, του Πετρολιά. Έχω το καλύτερο δυνατό χαρτί και κάνω τα χτυπήματα μαλακά και προοδευτικά ανερχόμενα. Ο Βασίλης ακολουθεί, είμαι βέβαιη ότι έχει καλό χαρτί, αλλά εγώ έχω το καλύτερο δυνατό. «Τα ρέστα μου», λέω. Ο Βασίλης κοιτάει τα δικά του, «δεν μπλοφάρω Βασίλη». «Το ξέρω», μου απαντά, «αλλά είμαι υποχρεωμένος να τιμήσω το χαρτί σου και τον τρόπο που τό ’παιξες, γιατί τό ’παιξες καλά». Σπρώχνει τα ρέστα, έχω φλος ρουαγιάλ, και χαίρεται, χαίρεται, χαίρεται μου δίνει τις μάρκες, «τό ’παιξες τέλεια, χαλάλι», μου λέει.

Κι εγώ σας ρωτάω: Χάνονται ποτέ τέτοιοι άνθρωποι; Μας λείπουν ναι, αλλά τους έχουμε μαζί μας όπως κάθε ακριβή μας σχέση.

 

Το μαγνητόφωνο είχε μπει από τον Βασίλη!

 

Του Βασίλη Βασιλείου

 

Να καταθέσω μια προσωπική μαρτυρία από την αντιδικτατορική δράση του Βασίλη Πάικου στην ΑΓΣΑ (Ανωτάτη Γεωπονική). Φοιτητές τότε, το δικό μας έτος έκανε μαθήματα στην αίθουσα τελετών. Ξαφνικά ακούγονται συνθήματα κατά της χούντας από μαγνητόφωνο που είχε τοποθετηθεί μέσα στην αίθουσα. Ο Βασίλης Πάικος ήταν αυτός που τοποθέτησε το μαγνητόφωνο. Η πράξη του αυτή ήταν το πρώτο αντιδικτατορικό σκίρτημα του φοιτητικού κινήματος γενικά και όχι μόνο της Γεωπονικής Σχολής.

Σχόλιο: Και χωρίς να είναι στην αριστερά ακόμη.

Μαργαρίτα Γιαραλή Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet