Του Βασίλη Ρόγγα

«Τα έλεγε ο Λεβέντης», «έχει πει τις πιο μεγάλες αλήθειες», «λάθος μας που δεν τον ακούγαμε». Κάπως έτσι είναι τα επιχειρήματα εκείνων οι οποίοι δημόσια λένε πως θα ψηφίσουν το κόμμα του Λεβέντη, την Ένωση Κεντρώων. Ο γηραιός 64χρονος, αδιαμφισβήτητος αρχηγός του κόμματος, για πρώτη φορά έχει την ευκαιρία να χρηστεί βουλευτής, μαζί με αρκετούς από τους, άγνωστους στο ευρύ κοινό, συνεργάτες του.
Γιατί 23 χρόνια έπειτα από την ίδρυση αυτού του μικρού κόμματος, με ποσοστά πάντα κάτω από 1%, εκτός των εκλογών του Ιανουαρίου που σημείωσε ποσοστό 1,80%, υπάρχει περίπτωση να ψηφιστεί τόσο, έτσι ώστε να περάσει το κοινοβουλευτικό κατώφλι του 3%;  Γιατί ένας άνθρωπος που έχει συμμετάσχει στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του, που έχει υπάρξει υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας το 1989, που έχει υπάρξει υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας και Πειραιά, που, κατά γενική ομολογία, δεν λέει τίποτε το καινοτόμο, μπορεί να έχει διείσδυση σε ευρείες κοινωνικές κατηγορίες;

Η αρχή του «κακού»

Το «κακό» ξεκίνησε στις εκλογές του 2015. Τότε, η δεδομένη στήριξη του από συγκεκριμένους σχολιαστές αθλητικών εκπομπών ραδιοφώνου της Θεσσαλονίκης, πάντα από μεριάς ΠΑΟΚ, η δημόσια στήριξη του Γιώργου Μητσικώστα, του ανθρώπου που τον έχει σατιρίσει όσο κανένας άλλος, η δημόσια στήριξη πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ, πάλι στη Θεσσαλονίκη, εναντίον του «προδότη Βενιζέλου», συνιστούν τους κόμβους της εκλογικής ανάπτυξής του.
Βεβαίως, ο ίδιος δεν ήταν άγνωστος στο ευρύ κοινό. Όλα τα τελευταία χρόνια τα θρυλικά βιντεάκια από την τελευταία νύχτα του Καναλιού 67, με τους «αρκουδέηδες», τα «καλώ το Θεό» και τα «κλείσαν τον ΟΤΕ  οι αλήτες του Μητσοτάκη και του Παπανδρέου», είχαν σαρώσει σε δημοφιλία στο youtube. Ταυτόχρονα, οι εβδομαδιαίες εκπομπές του από διάφορες τηλεοράσεις όλα αυτά τα χρόνια, τον καθιστούν μια οικεία πολιτική φιγούρα σε όλο τον ελληνικό πληθυσμό.
Όμως, εκτός όλων αυτών, ο Βασίλης Λεβέντης είναι ένας σύγχρονος Νοστράδαμος, όσον αφορά στο πλήθος των «προφητειών» που του αποδίδουν οι οπαδοί του. Κυρίαρχα μοτίβα της κριτικής του είναι τα δυο μεγάλα κόμματα και η οικογενειοκρατία, ο μεγάλος δημόσιος τομέας και η εναντίωση στη διαπλοκή. Θεματικές που συγκροτούν κυρίαρχες πηγές δυσαρέσκειας στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Οι τηλεοπτικές του ώρες μπορούν πλέον να μετρηθούν σε κάποιες χιλιάδες. Ο Λεβέντης τα έλεγε. Αλλά θα ήταν και λίγο δύσκολο να μην τα είχε πει, μιας και έχει μιλήσει τόσο πολύ. Επίσης, έχει πει τόσες χιλιάδες πράγματα για την πολιτική ζωή της χώρας που, φυσικά, δεν επιβεβαιώθηκαν.

Ανακαινισμένο παλιό

Ο Λεβέντης στην πραγματικότητα είναι ένας παραδοσιακός συντηρητικός  και νεοφιλελεύθερος πολιτευτής, με κεντρώες καταβολές και σαφή θέση υπέρ του μνημονίου. Οι θέσεις του για τα διάφορα πεδία δεν προσφέρουν δέσμες λύσεων, αλλά διαπιστώνουν με γοητευτική ή αποκρουστική (αναλόγως το αισθητικό κριτήριο) εξαλλοσύνη τα προβλήματα που είναι καθολικά αποδεκτά πως υπάρχουν. Φυσικά, δεν υπάρχει πουθενά η ταξική πάλη.
Για να δώσουμε μια σχετική περίληψη:
Ο Παπαδήμος ήταν ένας καλός πρωθυπουργός , που ο ίδιος τον είχε προτείνει μαζί με τεχνοκράτες
Και το PSI καλό ήταν
Στηρίζει τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων
Στηρίζει το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων
Δεν υπάρχει δρόμος εκτός ευρώ, γιατί περιστοιχιζόμαστε από εχθρούς
Το μνημόνιο πρέπει να το εφαρμόσουμε
Επιμονή στο τεχνοκρατικό χαρακτήρα της διακυβέρνησης. «Πρέπει να παραμεριστεί η Βουλή, και πρωθυπουργός να είναι κάποιος τεχνοκράτης με 5-6 υπουργούς. Αυτός θα επωμιστεί το σχέδιο, το οποίο είναι η διατήρηση της Ελλάδας στο ευρώ»
Απόλυτος σεβασμός της εκκλησίας
Ο Βασίλης Λεβέντης, αιωνίως αδικημένος του πολιτικού συστήματος, που βρέθηκε να έχει δικό του κανάλι το 1990, το οποίο και πούλησε 10 χρόνια αργότερα στο Γιώργο Κουρή, είναι μια πολιτική υπόθεση για περαιτέρω  μελέτη. Δεν είναι μόνο πως η ψήφος προς το κόμμα του έχει αντιπολιτικά χαρακτηριστικά, χαβαλές, ψήφος βάσει των «προφητειών» κτλ. Το προβληματικό στοιχείο είναι, πως μερίδα ψηφοφόρων θεωρεί έξυπνη και λειτουργική ιδέα την επιλογή του Λεβέντη, της προσωποποίησης του  κόμματος χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησής του, να δεξιωθεί τη μεταδημοκρατική και τεχνοκρατική συνθήκη με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο.
Σε τελική ανάλυση, ο Λεβέντης είναι κάτι παλιό που ανακαινίστηκε, για να μας πει κάτι πάλι παλιό, αλλά από την άλλη κυρίαρχο. Η κοινωνική του εμβέλεια, όμως, σαφώς και έχει να κάνει με την απογοήτευση των πολιτών μετά την εξάμηνη διαπραγμάτευση.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet