Τέσσερα χρόνια κυβέρνησης του Τραμπ επέφεραν στους Παλαιστινίους περισσότερες επιβλαβείς επιπτώσεις από όσες επέφεραν οι διάφορες ρεπουμπλικανικές και δημοκρατικές διοικήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Με μια προφανή έλλειψη κατανόησης των διεθνών σχέσεων και την πλήρη παραβίαση των βασικών ζητημάτων που εκκρεμούν για τη Ισραηλινο- Παλαιστινιακή σύγκρουση, ο Τραμπ μετέφερε την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Ενέκρινε νέους εποικισμούς και την επέκταση άλλων στη Δυτική Όχθη. Απέσυρε τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ για την Υπηρεσία Αρωγής και  Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA), (για την Παλαιστινιακή Αρχή και τους εκτοπισμένους Παλαιστινίους), και παρουσίασε ένα εξόφθαλμα  προκατειλημμένο ειρηνευτικό σχέδιο για τη σύγκρουση - τη λεγόμενη «συμφωνία του αιώνα» - στην οποία οι Παλαιστίνιοι αναφέρονται ως «η κλοπή του αιώνα».

Η κυβέρνηση Τραμπ, όλοι οι λαϊκιστές δεξιοί ευαγγελιστές και οι χριστιανοί σιωνιστές στις ΗΠΑ και ανά τον κόσμο μοιράζονται την ίδια αποικιακή νοοτροπία με το Ισραήλ ώστε να εξυπηρετήσουν την ιδέα του «βιβλικού μεγάλου Ισραήλ».

Ο Μπάιντεν δεν θα κυβερνήσει  με την ίδια τρικυμιώδη γραμμή αντιπαράθεσης στη διαμεσολάβηση της σύγκρουσης Ισραήλ/Παλαιστίνης, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα επανορθώσει τις ζημιές που έγιναν κατά τη διάρκεια της θητείας του Τραμπ. Η αμερικανική πρεσβεία θα παραμείνει στην Ιερουσαλήμ και η στρατηγική εταιρική σχέση με το Ισραήλ δεν θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός για την απαίτηση παραχωρήσεων στους Παλαιστίνιους. Όταν το πρότεινε ο γερουσιαστής Bernie Sanders, η απάντηση του Μπάιντεν ήταν σύντομη και περιεκτική: «γελοία και απαράδεκτη». Έτσι, ο έντιμος μεσολαβητής θα εξακολουθεί να απουσιάζει από τη σύγκρουση Ισραήλ / Παλαιστίνης, ακόμη κι αν η χρηματοδότηση για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και την UNRWA τεθεί σε εφαρμογή και αποκατασταθούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Παλαιστίνης.

Για δεκαετίες η Μέση Ανατολή ήταν το αίνιγμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπου η επίλυση της σύγκρουσης θεωρήθηκε ως λύση για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής - αν και η διαχείριση της κρίσης ήταν μια θλιβερή αποτυχία της πολιτικής.

Πολλοί σχολιαστές και ακαδημαϊκοί αναμένουν μείωση της προσοχής προς τη Μέση Ανατολή, εκτός από τις αμερικανικές αντιτρομοκρατικές μονάδες οι οποίες θα παραμείνουν παρούσες στην περιοχή για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα λόγω της τραγωδίας της 11ης  Σεπτεμβρίου. Αυτό θα μπορούσε επίσης να σημαίνει μείωση της προσοχής στην Ισραηλινο - Παλαιστινιακή σύγκρουση, καθώς οι Ευρωπαίοι αναμένεται να ενασχοληθούν πάλι με  τα δικά τους θέματα ενδιαφέροντος και να οικοδομήσουν ένα νέο είδος σχέσης με την Κίνα που θα βασίζεται σε αμοιβαία εξάρτηση και ενδιαφέρον σε κάποιο βαθμό.

Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν θα αλλάξει δραματικά, αλλά μία λαμπερή εκστρατεία θα χρησιμοποιηθεί για να αποκαταστήσει την εικόνα των ΗΠΑ ως ηγετική χώρα στην πολιτική διαδικασία της Μέσης Ανατολής. Υπενθυμίζεται ότι στην πραγματικότητα μόνο το 20% της εξουσίας των αποφάσεων ανήκει στον πρόεδρο, το υπόλοιπο ανήκει στο Κογκρέσο. Η εχθρική θέση του Κογκρέσου απέναντι στην Παλαιστίνη και η πρόοδος στην ειρηνευτική διαδικασία είναι το βασικό ζήτημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη και ο λόγος για τον οποίο η σαφής υποστήριξη προς το Ισραήλ θα συνεχιστεί πιθανότατα ως στρατηγική πολιτική. Πράγματι, οι Παλαιστίνιοι έχουν πληρώσει ένα βαρύ τίμημα τα τελευταία τέσσερα χρόνια με την ασταθή και λανθασμένη πολιτική των ΗΠΑ, αλλά έχουν διατηρήσει την ανθεκτικότητα και τη σταθερότητά τους.

Οι Παλαιστίνιοι απαλλάχτηκαν επιτέλους από τον Αμερικανό Πρέσβη στο Ισραήλ Φρίντμαν που ήταν ο υπερασπιστής των εποικισμών μαζί με τον Τζάρεντ Κούσνερ, τον πραγματικό αντιπρόσωπο των εποικισμών. Νέοι εκπρόσωποι και διαμεσολαβητές μπορούν να δημιουργήσουν με επιφυλακτικότητα μια νέα αυγή γεμάτη ελπίδα για την επίλυση αυτής της επιστημονικής σύγκρουσης της κοινότητας που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες. Η απάντηση, όπως το έθεσε ο Πρόεδρος Αμπάς, είναι απλώς ένα διεθνές συνέδριο με αμερόληπτη διαμεσολάβηση.

Η επιφυλακτική αισιοδοξία έγκειται στην προοπτική για μια μελλοντική αμερικανική πολιτική για τη Μέση Ανατολή και τη σύγκρουση Ισραήλ / Παλαιστίνης που δεν θα βασίζεται στην επιθετικότητα και τον σωβινισμό, το ελάχιστο απαιτητό από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση. Πράγματι, η εφαρμογή «βελούδινης» διπλωματίας των ΗΠΑ μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτή η παρατεταμένη σύγκρουση δεν θα φτάσει σε σημείο μη αναστρέψιμο.

Ο κόσμος βρίσκεται στην αρχή μιας νέας εποχής με προσδοκίες για μικρότερες περιφερειακές, οικονομικές και πολιτικές εντάσεις. Η σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης συνδέεται οργανικά με την απόδοση της μονοπολικής δύναμης των ΗΠΑ, η οποία πρόσφατα αμφισβητήθηκε από μεγάλες δυνάμεις.

Η καταπολέμηση της πανδημίας του κορωνοϊού  υπήρξε μια πρόκληση για τον κόσμο που δημιούργησε ανασφάλεια, καθώς η πανδημία πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσω συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών παγκοσμίως. Και πάλι, οι ΗΠΑ θα πάρουν το προβάδισμα σε αυτό για να διατηρήσουν την ηγεμονική επικράτηση τους παγκοσμίως.

Επιπλέον, η καταπολέμηση της παγκόσμιας τρομοκρατίας θα συνεχίσει να αποτελεί βασική ανησυχία και πρόκληση και αυτό πρέπει να περιοριστεί μέσω μιας συνδυασμένης παγκόσμιας προσπάθειας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η πηγή ανασφάλειας και αστάθειας στη Μέση Ανατολή είναι η ουσία του χάους και της αναρχίας.

Η σκηνή της Ολομέλειας του Ισραηλινού Κοινοβουλίου «Knesset», μόλις πριν από μια εβδομάδα, έστρεψε σε μια άλλη οπτική γωνία την ισραηλινή σκηνή: στη σκηνή της αποσύνθεσης του (σκληρού) κανόνα με επικεφαλής τον Νετανιάχου.

Τώρα το Ισραήλ παρασύρεται σε τέταρτες εκλογές μέσα σε δύο χρόνια, αλλά φαίνεται ότι αυτή τη φορά θα είναι ένα εντελώς καινούργιο παιχνίδι, που θα αφήσει το Ισραήλ χωρίς σαφή κυβέρνηση για μια χρονική περίοδο, και όπου τα πράγματα θα είναι διαφορετικά σε σχέση με τις τρεις τελευταίες εκλογές : πολλές ρήξεις και ρωγμές και νέοι συνασπισμοί που θα εμφανιστούν ξαφνικά δεν θα οδηγήσουν το Ισραήλ εκτός κρίσης.

Η σύγκρουση Ισραήλ / Παλαιστίνης είναι η ουσία της αστάθειας και της ανασφάλειας, στη Μέση Ανατολή ειδικότερα και στον κόσμο γενικότερα. Αυτό το πραγματικό γεγονός πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά, διαφορετικά η εντεινόμενη σύγκρουση θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές επιπτώσεις.

«Είναι παράδοξο το γεγονός ότι καθώς ο ΟΗΕ υιοθέτησε την Χάρτα του, και η διεθνής κοινότητα επεξεργαζόταν την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την Συνθήκη της Γενεύης, ο παλαιστινιακός λαός στερείτο τα ίδια τα δικαιώματα που κατοχυρώνονταν και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να ζει υπό κατοχή».

Ωστόσο, τις τελευταίες επτά δεκαετίες που ακολούθησαν, τα Ηνωμένα Έθνη και η Διεθνής Κοινότητα έχουν πιέσει προς την εγκαθίδρυση του Κράτους της Παλαιστίνης. Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου, εγκρίθηκαν πολλά ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας, καθώς και των περισσότερων επιτροπών του ΟΗΕ, τα οποία καταδικάζουν το Ισραήλ καθώς και ψηφίσματα που καλούν στην εφαρμογή του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του λαού μου, τον τερματισμό της κατοχής, την καταδίκη του εβραϊκού αποικιακού εποικισμού, του ρατσισμού και του απαρτχάιντ που ασκείται από τις πολιτικές του Ισραήλ, της κατοχικής δύναμης.

Ο Πρόεδρος μου, Mahmoud Abbas και στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα κάλεσε τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών κ. Gutteres να ζητήσει την έναρξη μιας διεθνούς ειρηνευτικής διάσκεψης για τη Μέση Ανατολή βάσει του διεθνούς δικαίου, της Χάρτας και των Ψηφισμάτων του ΟΗΕ που θα οδηγήσει στον τερματισμό της ισραηλινής αποικιακής κατοχής και στην ίδρυση της δημοκρατικής, συνεκτικής κρατικής οντότητας της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ καθώς και εφαρμογή όλων των ψηφισμάτων, ιδιαιτέρως, του ψηφίσματος 194 σχετικά με το ζήτημα των προσφύγων.

Αυτό που είναι πολύ σημαντικό για εμάς, είναι η Ελλάδα να προχωρήσει στην εφαρμογή της ομόφωνης απόφασης του Κοινοβουλίου του 2015 για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης στα προ της 4 Ιουνίου 1967 σύνορα με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ όπως έχουν κάνει 139 κράτη μέλη του ΟΗΕ τα χρόνια που ακολούθησαν την ανακοίνωση της Παλαιστινιακής Διακήρυξης Ανεξαρτησίας στις 15 Νοεμβρίου 1988, όπου η Παλαιστίνη κατέστη επίσημα - de jure (από το νόμο) κυρίαρχο κράτος.

Επιπλέον, ελπίζουμε ότι η Ελλάδα θα συζητήσει με άλλα κράτη μέλη της ΕΕ τα ποινικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν κατά της κατοχικής δύναμης για την προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή.

Η αποικιακή κατοχή και απαρτχάιντ που ασκείται από το Ισραήλ, δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως πράξη δημοκρατίας και στοχεύει το 1,5 εκατομμύριο εντός του κράτους του Ισραήλ και τα 6 εκατομμύρια που ζουν στο κατεχόμενο κράτος των παλαιστινιακών εδαφών.

Αυτές οι πράξεις ενός αδίστακτου από την ίδρυσή του κράτους - τα τελευταία 72 χρόνια - θα πρέπει να το κρατήσουν μακριά από οποιαδήποτε συνεργασία λόγου χάρη με την ΕΕ καθώς παραβιάζει τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ αλλά και του Ελληνικού Συντάγματος. Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους Έλληνες φίλους ένα ευτυχισμένο νέο έτος με υγεία και ευημερία. Ελπίζω και εύχομαι, για όλη την ανθρωπότητα, ένα 2021 ειρηνικό και απαλλαγμένο από την πανδημία.

 

Ο Μαρουάν Τουμπάσι είναι πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης.

Μαρουάν Τουμπάσι Ο Μαρουάν Τουμπάσι είναι Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Μέση Ανατολή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet