Σε άλλες σελίδες, πολύ αρμοδιότεροι από μένα θα κρίνουν την αξία του έργου και την προσωπικότητα του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη. Η δική μου μαρτυρία έχει να κάνει με μια άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του που νομίζω ότι είναι απαραίτητη και έως αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το σημείωμα μένει σχεδόν στη σκιά. Είναι η σχέση του με την πολιτική και πιο συγκεκριμένα με την Αριστερά. Υπήρξε εξαιρετικά ενεργό και σταθερό το ενδιαφέρον του, αλλά ταυτόχρονα επέλεγε και την απαραίτητη «απόσταση» – δικός του ο χαρακτηρισμός.

Στη μακρά παραμονή του στο Παρίσι υπήρξε πάντα φίλος, αλλά όχι μέλος, του ΚΚΕ εσωτερικού. Σύντροφος και φίλος πολλών στελεχών του. Δραστήριος στους κύκλους των μεταναστών, που συχνά οργάνωναν παρουσιάσεις των βιβλίων του με μεγάλη, πάντοτε, συμμετοχή. Όμως, ποτέ δεν ξεχνούσε την πολιτική και εδώ, στην Ελλάδα. Δεν απέφυγε ποτέ να συνεισφέρει με τον λόγο και την υπογραφή του τις προσπάθειες της Ανανεωτικής Αριστεράς. Υπήρξε, μάλιστα, και ο ίδιος υποψήφιός της με το ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά, το 1989. Είχε άποψη και για τα εσωτερικά της Ανανεωτικής Αριστεράς και τοποθέτηση.

Το 2006, για άλλη μια φορά, συνεισέφερε σε μια νέα προσπάθεια που έμελλε να καθορίσει και την πορεία –την ανοδική– της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δέχτηκε να είναι υποψήφιος με την «Ανοιχτή Πόλη» που ξεκινούσε, τότε, με υποψήφιο δήμαρχο τον Αλέξη Τσίπρα. Γύρω από το τραπέζι με τα χαρτιά και τις σκόρπιες προτάσεις για τη διαμόρφωση του ψηφοδελτίου έπεσε το όνομά του και σε μένα ο κλήρος να του τηλεφωνήσω. Να του προτείνω να είναι υποψήφιος. Δεν χρειάστηκε πολλή συζήτηση –με γνώριζε αλλά όχι ιδιαίτερα, απλώς ως άνθρωπο του ΚΚΕ εσωτερικού– του είπα για την επιλογή μας να εμπιστευτούμε ένα νέο άνθρωπο για υποψήφιο. Του άρεσε. Δέχθηκε αμέσως. Συζητήσαμε λίγο, τον ενημέρωσα. Τον ευχαρίστησα, κλείσαμε το τηλέφωνο. Δεν πέρασε πολλή ώρα και μου τηλεφώνησε. «Σε παρακαλώ, στείλε μου ό,τι υλικά έβγαλε έως τώρα η Ανοιχτή Πόλη, μήπως με πάρει κανένας δημοσιογράφος και με ρωτήσει να ξέρω κάτι να του πω». «Κινδύνεψα να εκλεγώ» είπε σε συνέντευξή του αργότερα στη Γιώτα Μπίτσικα στο Βήμα.

Τόσο απλά, τόσο ζεστά μπορούσε να μιλά κανείς μ’ αυτόν. Μετά, γνωρίστηκε προσωπικά και με τον Αλέξη, είχαν εγκάρδιες σχέσεις. Υπήρξε υποψήφιος ξανά με την «Ανοιχτή Πόλη», το 2010, όταν υποψήφια δήμαρχος ήταν η Ελένη Πορτάλιου. Αλλά και υποψήφιος με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ το 2009. Στην ίδια συνέντευξη, σημειώνει: «Πήγα στην προεκλογική συγκέντρωση, στην πλατεία Κοτζιά. Άκουσα με προσοχή και με "απόσταση" την ομιλία του Τσίπρα. Ησύχασα. "Καλά έκανα που μπήκα στο ψηφοδέλτιο" είπα… Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο το μονοπώλιο της εξουσίας, τον μονόλογο με δύο μάσκες - Καραμανλής, Παπανδρέου, και αύριο άλλοι».

Η ύστατη, τραγικά, διότι το τέλος ήταν πια κοντά, συμμετοχή στα κοινά ήταν η υπογραφή του στην ομάδα Πολιτών που έκαναν εξώδικο και ζητούσαν από το Ελληνικό Δημόσιο να απαιτήσει αποζημίωση για τη βλάβη του από το σκάνδαλο Novartis. Δεν γνωρίζω αν μπόρεσε να πληροφορηθεί ότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους έκανε δεκτό το αίτημα και, υποχρεωτικά, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να ανοίξει τη διαδικασία.

Στην ίδια συνέντευξη, αφού πρώτα υπενθύμισε ότι «συγγραφείς που επιχείρησαν να ασχοληθούν με την πολιτική έχουν γράψει ανοησίες, ακόμα κι ο Ντοστογιέφσκι κι ο Καζαντζάκης» είχε σημειώσει: «δεν μπορείς να παραμένεις παρατηρητής. Είναι βόλεμα». Καθόλου εύκολο, αλλά αυτός το τήρησε στη ζωή του.

Παύλος Κλαυδιανός Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet